Γράφει ο Βάιος Ντάφος
Άραγε ένα λάθος τι συνέπειες έχει; Λένε πως συνήθως όταν κάνεις κάποιο λάθος, οι συνέπειες του δεν έρχονται πότε την ίδια στιγμή, αλλά αργότερα. Σαν ένα σπόρο ενός καρπού. Τον σπέρνεις, ποντάρεις σε αυτό, μεγαλώνει, αρχίζεις να ελπίζεις ώσπου έρχεται η στιγμή που συνειδητοποιείς πως ο σπόρος ήταν νοθευμένος και χαλάει η σοδειά.
Παρατηρώ και από προσωπικές υποθέσεις αλλά και από φιλικό- κοινωνικές πως υπάρχει ένα κλίμα προσωπικών ευθυνών, συνεπειών με αποτέλεσμα την είσοδο άσχημων ψυχολογικών καταστάσεων. Ε λοιπόν έχω να σας πω κάτι: δεν φταίει το συμπάν για ότι μας συμβαίνει στην ζωή μας. Διότι η λέξη «γκαντεμιά» ή «ατυχία» είναι μια λέξη, αυτό όμως που μας εξελίσσει δεν είναι οι λέξεις αλλά τα γεγονότα και η στάση μας απέναντι σε αυτά.
Τίποτα όμως δεν έχει μόνο μια κακιά πλευρά, μια απόλυτα καταστροφική συνέπεια ή μη αναστρέψιμη έκβαση. Όλα έχουν και κάποια καλή πλευρά, έστω θαμμένη σε μεγάλα βάθη, υπαρκτή όμως. Το θέμα είναι να διεκδικούμε. Για παράδειγμα : έχουμε κάνει μια χάρη και περιμένουμε ανταπόδοση, αλλά τίποτα δεν συμβαίνει. Περιμένουμε να έρθουν οι υπόλοιποι στη θέση μας ενώ εμείς δεν πράττουμε τίποτα. Η παράλογη λογική είναι ότι επειδή εμείς είμαστε δειλοί, ο άλλος υποχρεούται να έχει τηλεπάθεια και να ασχολείται συνεχώς στην ζωή του με το να μαντεύει τι σκεφτόμαστε, και εμείς νιώθουμε να μας πνίγει το άδικο.
Ποια αδικία όμως; Αφού είμαστε δειλοί όσο αναφορά το τι νιώθουμε, τι επιθυμούμε , τι περιμένουμε; Να ζήσουμε χωρίς επιπτώσεις, το ίδιο καλά με αυτούς που έχουν το θάρρος της γνώμης; Η δειλία είναι διαφορετική από το θάρρος. Νομοτελειακά η ζωή ενός δειλού διαφέρει ποιοτικά από την ζωή ενός θαρραλέου. Δεν είναι εύκολο το θάρρος ούτε χωρίς συνέπειες η αλήθεια, είναι όμως ουσιαστικότερη στάση ζωής, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι, ίσως βέβαια και λίγο «φτωχότεροι και με λιγότερο κόσμο πλάι μας» εξωτερικά μόνο.
Ας μάθουμε να δεχόμαστε τη ζωή μας, τις πράξεις και τις συνέπειες τους. Η αλήθεια όλα τα νικά. Και όπως λέει ένα συμπαθέστατο λαϊκό άσμα: «δεν κοιτάζω πίσω ξανά, δύναμη μου το παρελθόν μου, προχωράω, το χρωστάω στον εαυτό μου».
