323 χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού, ο Μέγας Αλέξανδρος βρισκόταν κλινήρης στο παλάτι του Ναβουχοδονόσορα στη Βαβυλώνα. Διαισθανόμενος πως βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου, κάλεσε τους στρατηγούς του και εξέφρασε τις τρεις τελευταίες του επιθυμίες. Ήθελε να μεταφερθεί το φέρετρό του στους ώμους από τους καλύτερους γιατρούς της εποχής, να σκορπιστούν όλοι οι θησαυροί που είχε αποκτήσει ως τότε (χρυσάφι, ασήμι & πολύτιμοι λίθοι) στη διαδρομή μέχρι τον τάφο του και τέλος τα χέρια του να μείνουν να κρέμονται στον αέρα, έξω από το φέρετρο, σε θέα όλων των παρευρισκομένων.
Ένας από τους στρατηγούς, έκπληκτος από τις ασυνήθιστες επιθυμίες του, τον ρώτησε για ποιο λόγο έπρεπε να γίνουν όλα αυτά. Ο Αλέξανδρος του εξήγησε χαμογελώντας: «Θέλω οι πιο διαπρεπείς γιατροί να σηκώσουν το φέρετρό μου, για να μπορούν να δείξουν με αυτό τον τρόπο ότι δεν έχουν τη δύναμη να νικήσουν το θάνατο. Θέλω το έδαφος να καλυφθεί από τους θησαυρούς μου, για να μπορούν όλοι να βλέπουν ότι τα αγαθά που αποκτούμε σε αυτή τη ζωή, παραμένουν εδώ και δεν τα παίρνουμε μαζί μας. Και τέλος θέλω τα χέρια μου να αιωρούνται στον αέρα, για να μπορούν οι άνθρωποι να βλέπουν ότι ερχόμαστε με χέρια άδεια και με άδεια χέρια φεύγουμε, όταν τελειώσει για εμάς, εκείνος ο ανεκτίμητος θησαυρός που λέγεται χρόνος». Το παραπάνω ιστορικό παράδειγμα καταδεικνύει τη σοφία και την συναίσθηση της εγκόσμιας ματαιότητας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο οποίος πέθανε πριν καν συμπληρώσει τα 33 του χρόνια κι έχοντας κατακτήσει σχεδόν όλο τον γνωστό τότε κόσμο.
Από τον περασμένο Μάρτιο η ελληνική πολιτική τάξη προσπαθεί να κερδίσει χρόνο ξοδεύοντας τα ισχνά αποθέματα της δανεικής οικονομικής ύλης και εξαντλώντας τις ήδη «πειραγμένες» αντοχές της ελληνικής κοινωνίας. Εκείνη η ίδια, η καθεστηκυία πολιτική τάξη που πέρασε από δύο πύρινες εκλογικές αναμετρήσεις και εκφράστηκε από δύο διαδοχικές συμμαχικές κυβερνήσεις. Κατηγορίες και συκοφαντίες κατά πάντων, επιχειρήματα για γέλια και για κλάματα, ατελείωτες βωμολοχίες στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης και καθημερινές ειδήσεις για σκάνδαλα, επεισόδια και ίντριγκες που έλαβαν χώρα στο παρελθόν. Διαδηλώσεις που πρέπει να γίνουν εκεί που θέλουμε για να μας δουν οι άλλοι και όχι για να εκφράσουμε την αντίθεσή μας σε ασκούμενες πολιτικές. Χορός εκατομμυρίων από μίζες και παράνομες προμήθειες. Μυστηριωδώς δολοφονημένοι λακέδες στη Τζακάρτα και ετεροχρονισμένα προφυλακισμένοι πολιτικοί στην Ελλάδα. Μακάριοι οι αγνοούντες την κατάσταση μη έχοντας επίγνωση της σοβαρότητάς της.
Ένα είναι σίγουρο: ότι δεν θα πάρουμε τίποτα μαζί μας όταν θα εγκαταλείψουμε τα εγκόσμια. Ούτε τα λιγοστά μας υπάρχοντα, ούτε τα ακίνητά μας και φυσικά ούτε τα δεδομένα από το «stick-άκι» μας. Μπορούμε απλά να αποθηκεύουμε όσο ζούμε, πράγματα που κάποτε θα τα βρουν άλλοι. Στη χώρα των «παράλληλων μονολόγων» έχουν τελικά δίκιο όλοι. Ίσως εκείνοι που φωνάζουν δυνατότερα να νομίζουν ότι έχουν περισσότερο δίκιο. Ίσως οι αποδείξεις που αναζητούνται να μη βρεθούν πουθενά. Ίσως να έχουν χαθεί στη διαδρομή της ματαιοδοξίας του πλούτου και της επίδειξης. Ίσως το αίμα εκείνων που γνώριζαν «τί, ποιοί και πώς» να έχει βάψει άλικο το χαμένο λευκό πέπλο της αθωότητας. Μάλιστα, από τηλεοράσεως ορισμένοι εγκαλούν άλλους ανερυθρίαστα λέγοντας: «Αποδείξτε αυτά που λέτε. Να πάτε στον εισαγγελέα». Ξεχνούν όμως δυο πράγματα όταν μας κουνούν το δάχτυλο: ότι ο χρόνος τελειώνει και πως η απουσία απόδειξης, δεν αποτελεί απαραίτητα και απόδειξη απουσίας.
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Κ. ΑΚΟΥΜΙΑΝΑΚΗΣ
ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ
E-mail: [email protected]
http://soixantedix.blogspot.com/
