Η ιστορία όλων των χωρών είναι γεμάτη από παραδείγματα πολιτικών που χρησιμοποίησαν δόλιες μεθόδους για να αλώσουν την εξουσία. Καθένας έχει δική του κτητική επαναστατική, σοσιαλιστική, εθνικιστική για να σερβίρει τα ψέματά του. Όλοι αποστέλλουν στον κοσμάκη λυτρωτικά μηνύματα μ’ ένα σκοπό να ξεχάσουν τα αίτια των δεινών τους «Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τους ανθρώπους να ασχολούνται με ότι τους αφορά» Paul Valery.
Η χειραγώγηση του λαού από διεφθαρμένους πολιτικούς με τις ψευδείς υποσχέσεις και την εξαπάτησή του από πανούργους δημαγωγούς, μοιάζει με το φίμωτρο του σκύλου που το βάνουν με τα χάδια.
Η πολιτική δημιουργία και η αχρειότητα είναι το εισιτήριο της επιτυχίας. Όλες οι ατασθαλίες ξεπλένονται τάχιστα και μάλιστα από το νόμο. Η διαφθορά των Σωτήρων μεταδίδεται σαν λοιμώδης νόσος κι ένα μεγάλο τμήμα του λαού ταυτίζεται με τους εξαχρειωμένους πολιτικούς.
Η χειραγώγηση του λαού γίνεται με παραμύθια και πολιτικά σύμβολα, σαν να παρακολουθεί ένα αγώνα ποδοσφαίρου, ενώ την ίδια ώρα παίρνονται σοβαρές αποφάσεις με άκρα μυστικότητα, τις οποίες παρουσιάζουν με το τελετουργικό της απάτης. Οι μοιραίες αποφάσεις προσφέρονται τμηματικά. Η εσωτερική τρόικα έκανε δέκα ραντεβού για να ανακοινώσει αυτό που από την σύστασή της είχε συμφωνηθεί, εμπαίζοντας τους ψηφοφόρους με τα προεκλογικά παραμύθια της. Αν πούμε λοιπόν ότι ένα κόμμα εξαγγέλλει το πρόγραμμά του και βάσει αυτού ψηφίζεται από μια μερίδα λαού και μάλιστα κατακτά την εξουσία. Αν γενικά οι συνθήκες δεν έχουν αλλάξει τις μέρες των εκλογών, τότε πρέπει να τηρηθούν οι προεκλογικές δεσμεύσεις. Αν δεν τηρηθούν τότε έχουμε υφαρπαγή ψήφου με την εξαπάτηση του λαού, ο οποίος δεν έχει πλέον καμιά δυνατότητα ν’ ανακαλέσει τους ψεύτες αντιπροσώπους του. Την αδυναμία του Συντάγματος εκμεταλλεύονται οι επιβήτορες της εξουσίας για να ασελγήσουν παρά φύση στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους αφήνοντας άθικτους τους μεγαλοκαταθέτες των τραπεζών αφού συμπεριλαμβάνονται κι αυτοί μέσα στις λίστες. Τόσο πολύ χάνουν την ψυχραιμία τους όταν αμφισβητείται η πίστη τους που δεν διστάζουν να εκθιάσουν τα προσόντα.
Οι επαγγελματίες πολιτικοί ρετουσάρουν το πρόσωπό τους και προσπαθούν να το φέρουν κοντά στις επιθυμίες του κοινού, με υποκρισία και ψεύδος και με τις υποδείξεις των σοβατζήδων συμβούλων, οι οποίοι καθορίζουν την εικόνα που πρέπει να παρουσιάζουν στην όψη, στην περιβολή, στο ύψος, στον τόνο της φωνής, στις κοινωνικές συμπεριφορές. Χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ ως διαφημιστικά γραφεία με αμοιβή, που αναλαμβάνουν να δημιουργήσουν την εικόνα του λαϊκού ηγέτη (ζιβάγκο, τραγιάσκα) μέσα σ’ ένα πλαίσιο ματαιοδοξίας και αλαζονείας. Οι μέγιστοι των πολιτικών διατηρούν εφόρου ζωής τον τίτλο τους, κε Υπουργέ, κε Πρόεδρε κατά κολακεία ή επιταγή, όπως λένε οι Γάλλοι «οι πόρνες και οι υπουργοί κρατούν όλο ζωής τον τίτλο που απέκτησαν».
Μανώλης Σκαρσουλής
