Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
Κλείνω τα μάτια μου και ταξιδεύω
στον παλιό Συνοικισμό,
να αφουγκραστώ τους γνώριμούς μου ήχους
από τα χλιμιντρίσματα αλόγων,
τα παραγγέλματα αραμπατζήδων,
το τρίξιμο αραμπάδων
πάνω στην κούμουλη…
Να ξαναζήσω γύρω από το μαγκάλι,
και κάτω από το φως της λάμπας
του Τσακιτζή και Κεραλή τις ιστορίες
και τη μαγεία των ατέλειωτων παραμυθιών
η μπρος από σεντόνια-πόρτες
τα χωρατά του αυτοσχέδιου Καραγκιόζη…
Να ξαναπαίξω πόλεμο με ξύλινα σπαθιά,
ποδόσφαιρο με μπάλα από κουρέλια,
ξυλίκι, αμάδες, και στρουμπά,
γυαλένια, σβούρους και κρυφτό…
Να ξανακάνω ιππασία με ηλιοτρόπιου κορμό,
οδήγηση με τσέρουκλο ή αυτοσχέδιο πατίνι
και στα κρυφά με το ποδήλατο του μπακάλη…
Να ξαναμπώ στον ποταμό με τους αθάνατους
τους θαυμαστούς κρυψώνες μας,
το «μαγικό σπιτάκι»…
Κλείνω τα μάτια μου και ταξιδεύω
στον παλιό Συνοικισμό,
να αφουγκραστώ σμυρναίικα τραγούδια
ή το τιτίβισμα των σταμνοφόρων
γυναικών στη βρύση…
Να ξαναδώ τις «αλησμόνητες πατρίδες»
μέσ’ απ’ τα μάτια των προσφύγων,
που αναμετρούσανε το χρόνο
με των δακρύων τους τις χάντρες
κι έκαναν αχταρμά της επιβίωσης το άλγος
με της πατρίδας τους τη νοσταλγία…
Κλείνω τα μάτια να ρουφήξω μυρωδιές
απ’ τα τσικάλια των νοικοκυράδων,
από το γιασεμί, το φούλι και τ’ αγιόκλημα
ή τα φρεσκοασβεστωμένα σπίτια,
που έμοιαζαν με πέτρινα καράβια αραγμένα
κι έτοιμα να σαλπάρουν για τη Σμύρνη,
τις Φώκιες ή τ’ Αϊβαλί!...
Αυτοί οι Συνοικισμοί είναι τ’ αόρατα
θεμέλια του πολιτισμού μας!...
* Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα
Ανθρωπίνων Οικισμών (4 Οκτωβρίου).
Υπενθύμιση: Παρατείνεται για δεύτερη
χρονιά η «ομηρία» στην Αθήνα του
Μνημείου Μικρασιατικής Καταστροφής
και Αλησμόνητων Πατρίδων.
«Οι νεκροί περιμένουν»! Αλλά ως πότε;
Ας αναλάβουμε ΟΛΟΙ τις ευθύνες μας
για την εγκατάστασή του επιτέλους
στην Πλατεία Μικρασιατών της πόλης μας!...
