Του γιατρού Γιάννη Γ. Τσουδερού
Ισχύει άραγε σήμερα, στην κατάσταση που ζούμε, η παραπάνω αρχαιοελληνική παροιμία; Και βέβαια ισχύει.
Θα έχομε συνειδητοποιήσει, κι ας μην το ομολογούμε, πως μόλις τώρα αντιληφτήκαμε ότι ο πλούτος που αποκτήσαμε από συστάσεως του νεοελληνικού κράτους μας προέκυψε κυρίως από αναπτυξιακή δανειακή πολιτική και όχι από παραγωγική και εξαγωγική πολιτική που δημιουργεί και αυξανόμενη προσφορά εργασίας. Δυστυχώς, τώρα δεν μπορούμε να πούμε στους έξυπνους και ορεξάτους για δουλειά νέους μας καθίστε και δουλέψτε εδώ, υπάρχει ψωμί και για εσάς. Τώρα , οι καλοί και ικανοί φεύγουν έξω κι εδώ μένουμε πια οι γέροι, που όχι μόνο δεν είμαστε παραγωγικοί, αλλά δημιουργούμε και παθητικό πρόβλημα οικονομικής φύσεως. Έπρεπε να συμβεί αυτή η σοβαρή οικονομική κρίση για να βιώσουμε το «ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω», κατά τον Απόστολο Παύλο. Τώρα, λοιπόν, καταλάβαμε ότι αφού δεν παράγουμε δε μπορούμε να προσφέρουμε εργασία στους νέους μας και γι αυτό πολλοί απ’ αυτούς που θέλουν να βγάλουν το ψωμί τους δουλεύοντας κι όχι ως διαπλεκόμενοι του συστήματος, φεύγουν για να βρουν αλλού εργοδότες. Εμείς δεν δίνουμε χρήμα γιατί δεν έχουμε παρά μόνο δανεικό κι αυτό βέβαια δεν δίνεται στους άλλους. Ένα τέτοιο παιχνίδι συναλλαγής με δανεικά χρήματα κάνουν μόνον οι τράπεζες και οι λεγόμενες αγορές των χρηματιστηρίων. Αλλά, γι αυτό το παιχνίδι με τα τοκογλυφικά χρήματα η μόνη σοβαρή οδηγία είναι το «άπεχε κυάμων» του Πυθαγόρα.
Από την όλη κατάσταση ένα πράγμα είναι θετικό. Η γενική και συχνή επαφή μας με την Ευρώπη βαθμιαία μας έκανε να δούμε τι σημαίνει, έστω στο περίπου, ευρωπαϊκός τρόπος ζωής και συμπεριφορές. Μέχρι τώρα νομίζαμε ότι οι ευρωπαίοι είναι κουτόφραγκοι κι εμείς οι έξυπνοι. Συνδυάζοντας αυτό με την άποψη που έχουμε ότι εμείς τους δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού, μας έκανε να πιστεύουμε ότι δεν ήταν νοητό αυτοί να θέλουν να αλλάξουν τα δικά μας φώτα. Έτσι ξεχάσαμε, ή και ποτέ δεν μας το έμαθαν οι σύγχρονοι νεοέλληνες διανοητές μας, ότι αυτοί, οι κουτόφραγκοι, τα παλιά χρόνια, όχι τα αρχαία, αλλά στο Μεσαίωνα, αναβίωσαν την αρχαία ελληνική γλώσσα, τη διέδωσαν, τη δίδαξαν σχεδόν υποχρεωτικά στη χώρα τους και τη μεταλαμπάδευσαν στην Αγγλία, με τον Έρασμο.
Βέβαια αργότερα, οι ίδιοι ευρωπαίοι (Ιταλοί, Γερμανοί) μας πήραν από κάτω με το φασισμό τους. Και με τη λήξη του πολέμου, με τις δολοπλοκίες των Τσόρτσιλ-Στάλιν στη μοιρασιά του κόσμου, εμάς πάλι μας πήρε και μας σήκωσε ο εμφύλιος.
Αλλά, εμείς που να καταλάβουμε ότι και οι ευρωπαίοι, όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, πρώτα κοιτάζουν το συμφέρον του σπιτιού τους κι ύστερα των φίλων τους.
Τώρα, οι εναντίον μας σκληρές και προσβλητικές συμπεριφορές των ευρωπαίων, ίσως μας κάνουν να δούμε και τη θετική όψη του νομίσματος. Δηλαδή, να δούμε πως αν θέλουμε να έχομε αξιοπρεπές σπίτι θα πρέπει πρώτα να φροντίσομε να αποκτήσει και να διατηρήσει την ανεξαρτησία του, γιατί η έλλειψη ανεξαρτησίας ταυτίζεται με εξάρτηση από αλλού. Αυτό ακόμα δεν το καταλάβαμε; Δεν συμπεριφερόμαστε ως πολίτες της αρχαίας Αθήνας, αλλά ως κλαζομένιοι επισκέπτες της Σπάρτης. Μουντζουρώνουμε τους τοίχους της πόλης μας με δήθεν έξυπνες πολιτικές ατάκες κι ύστερα καθισμένοι στα μπαράκια μιλάμε, μιλάμε, μιλάμε ανόητα και αντιπαραγωγικά. Εμπρός, λοιπόν. Δεν έχομε λεφτά για οδοκαθαριστές; Ας οργανώσουμε λαϊκές βάρδιες καθαριστών της πόλης μας, όπως έκαναν οι γερμανοί στη Δρέσδη με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Κατέβηκαν και καθάρισαν τα ερείπια της πόλης τους, όλοι ίσοι, χωρίς να φορέσουν την πανεπιστημιακή τήβεννο, ή το πεντάκοχο καπέλο του δικαστή, όπως έκανε πρόσφατα μια δικαστίνα μας σε συνδικαλιστική τους εκδήλωση.
Ας επιμείνουμε, όμως, στη θετική όψη του νομίσματος και ας ψάξομε λίγο το «καλόν». Υπάρχει; Και βέβαια υπάρχει, γιατί το κακό δεν υπάρχει από μόνο του. Το καλό, λοιπόν, είναι ότι για πρώτη φορά λέμε φωναχτά μεταξύ μας πράγματα που εμείς οι ίδιοι κάνουμε εις βάρος του σπιτιού μας. Φωνάζουμε πια και αποκαλύπτουμε τις παρεκβατικές μας πράξεις, τις χιλιάδες ανομίες και παρανομίες μας εναντίον του κράτους μας. Τι φοροδιαφυγές, τι συντάξεις πεθαμένων, τι χωρίς αποδείξεις εργασίες … Φταίει η Μέρκελ για όλα; Μέχρι που ένας έλληνας εισαγγελέας κατάγγειλε 425 υψηλόβαθμους τραπεζικούς πως κι αυτοί δεν υποβάλλουν φορολογικές δηλώσεις. Για όλα αυτά φταίει ο Γιούνγκερ ή ο Σόιμπλε; Και σ’ αυτό το φαγοπότι συμμετέχει και η νομοθετική εξουσία μας (Τσοχατζόπουλος, Βουλγαράκης, κ.α.). Ο καθ’ ένας μας θα μπορούσε να γράψει σελίδες ολόκληρες με τέτοιου είδους πληροφορίες. Έχει δίκιο ο κ. Πάγκαλος που γράφει ότι μετά τη μεταπολίτευση μόνο δύο πολιτικοί στάθηκαν στο ύψος τους, ο Αλ. Παπαδόπουλος και ο Στ. Μάνος.
Σχεδόν όλοι μας ακολουθήσαμε συμπεριφορές που τις κληρονομήσαμε από την οθωμανική αυτοκρατορία και το Βυζάντιο, που μας είχαν συνηθίσει στο αλισβερίσι με την εξουσία, όπου όλα είναι διαπραγματεύσιμα. Ακόμα και οι νόμοι, όπως παλιά, αγοράζονται και τώρα με το μπαξίσι και θεωρούμε το ρουσφέτι φυσιολογική διαδικασία. Μ’ ένα αλισβερίσι κι ένα γερό μπαξίσι όλα γίνονται. (Προσέξτε τις λέξεις κλειδιά στις καθημερινές συμπεριφορές μας. Όλες τούρκικες). Μ΄ αυτές τις μαγικές λέξεις δίνονταν οι δουλειές από τη βυζαντινή, την οθωμανική και τη χριστιανική εξουσία. Έτσι διορίζονταν οι κοτζαμπάσηδες (φορατζήδες), οι πατριάρχες, οι διπλωμάτες κι έτσι δίνονταν οι διοικήσεις των βακουφιών, της ναυσιπλοΐας στο Αιγαίο με τη σημαία του προνομιούχου σ΄ αυτόν τον τομέα Ορθόδοξου Πατριαρχείου και τόσα άλλα. Και επί πλέον, αυτοί που αποκτούσαν αυτούς τους επί θητεία τίτλους εξουσίας μ΄ αυτόν τον τρόπο, έβαζαν για να έχουν υπερκέρδος και έναν παραπάνω φόρο, τον κεφαλικό φόρο. Από αυτό το μίγμα της απόλυτης διαπλοκής ξεπετάχτηκε η νεοελληνική αστική τάξη. Αυτή η τάξη, που δεν άλλαξε τις συμπεριφορές της καθόλου, από τότε, κατάφερε να μας φέρει στην κατάσταση που είμαστε τώρα. Σωστά μας το είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου, έστω και αστειευόμενος, που όρισε το ύψος του σύγχρονου μπαξισιού. «Είπαμε να παίρνουμε κάτι, αλλά όχι και τόσο μεγάλα ποσά».
Τώρα, όμως, τα δανεικά σώθηκαν. Ρουφούσαμε έτοιμο ζεστό χρήμα, υπό μορφή δανείων, για αναπτυξιακά έργα, ή προκαταβολές για γεωργική ανάπτυξη, αλλά τίποτα απ’ αυτά δεν έγινε. Σήμερα, το θετικό στην όλη υπόθεση είναι ότι γυρίσαμε το νόμισμα από την άλλη μεριά κι αρχίσαμε να διαβάζουμε φωναχτά την πραγματικότητά μας. Κάποτε θα παραδεχτούμε ότι φταίμε κι εμείς για την κατάντια μας. Είναι ώρα να καταλάβουμε, τουλάχιστον, ότι για όλα δεν φταίνε μόνον οι άλλοι.
Φταίμε κι εμείς, γι αυτό πρέπει να κλείνουμε τα αυτιά μας σε όσους το αποσιωπούν και προσπαθούν να μας βάλλουν πάλι σε λούκια παλιών δοκιμασμένων και αποτυχημένων παραδείσων τύπου σοβιέτ, φασισμού, ή οπορτουνισμού και κεφαλαιοκρατίας του υπερκέρδους. Ας ρωτήσουμε και καμήλα. Θα μας πει ότι υπάρχει και ο μέσος δρόμος. Ο Ερτογκάν, στην Τουρκία, κατάφερε και τραβά σιγά-σιγά αλλά σταθερά το λαό του προς την ορθόδοξη πολιτική εξουσία. Εμείς μπορούμε να τα καταφέρουμε; Να φύγουμε από τον πολιτικό ζυγό της οθωμανικής εξουσίας; Γένοιτο!
