Κώστας π. Μανιάς
Ο πολιτικός κόσμος της χώρας μας τελικά, έχει χάσει τη μπάλα, απέναντι της κοινωνίας, απέναντι του λαού, και νομίζει πως όλοι, του φταίνε. Είχε καλλιεργηθεί για παράδειγμα στον πολιτικό κόσμο, ένα καθεστώς, που θεωρούσαν τον εαυτό τους ένα είδος που λειτουργεί ελέω θεού, πως είναι μια τάξη υπεράνω πάσης υποψίας, υπεράνω κάθε έλεγχου. Έτσι η τάξη αυτή της κοινωνίας μας, οι ταγοί αυτού του δίστιχη λαού, ζούσαν - και ζούνε - με νοοτροπία φεουδάρχη, και νέμονται την εξουσία, με ανάλογες συμπεριφορές. Έτσι κι αν δεν είναι όλοι τους κλέφτες και λωποδύτες, στη συνείδηση του λαού, αποτελούν όλοι τους μια συμμορία. Μια συμμορία, που κηδεμονεύει ότι έκνομο λειτουργεί σ' αυτό τον τόπο. Η κατάσταση αυτή, το γεγονός δηλαδή, πως ο λαός - δίκια η άδικα, - όλους του πολιτικούς τους θεωρεί κλέφτες, όποιος πολιτικός καλείται από τη δικαιοσύνη, για οικονομικό έλεγχο, - μια φυσική διαδικασία για όσους διαχειρίζονται, η έχουν διαχειριστεί δημόσιο χρήμα, - να θεωρούν τους εαυτό τους, σαν χαρακτηρισμένους ένοχους, και να βγάζουν από μέσα τους τον πραγματικό τους εαυτό. Να βγάζουν από μέσα τους όλο τον υπόκοσμο, που έχουν επιμελώς καταχωνιάσει, αφού αυτό επιτάσσει η καθώς πρέπει κοινωνία, στην οποία κλήθηκαν να πιθηκίσουν. Η ταπεινότητα μου πάντως θα υπογραμμίσει το γεγονός, πως όταν τα αίσχη που γίνονται στη χώρα μας, γινόντουσαν στη γειτονική Ιταλία, έγιναν πολλές πολιτικές δολοφονίες, και κλιστήκαν πολλοί αξιωματούχοι στη φυλακή. Θα πρέπει λοιπόν οι πολιτικοί μας να αισθάνονται μια απεριόριστη ευγνωμοσύνη απέναντι στο μουζίκο λαό που κηδεμονεύουν, για τη δουλικότητα που επιδεικνύουν, αντί να τους πετάξουν με σούβλες στη θάλασσα. Μα και η δικαιοσύνη - για τους δικούς της λόγους, - αρκετά δεν τους χάιδεψε; Τώρα λοιπόν με την πρώτη ενόχληση, οι φεουδάρχες της χώρας, βγαίνουν από τα ρούχα τους, γίνονται εκτός εαυτού, με αποτέλεσμα να υπενθυμίζουν στους συνομιλητές τους πως έχουν και.ούμπαλα, χωρίς να σκεφτεί ο κορυφαίος θεσμικός παράγοντας, πώς μπορεί να βρεθεί κάποιος πολίτης, να τον χαρακτηρίσει ολόκληρων, ένα τεράστιο στρογγυλό ούμπαλο. Α! και κάτι που χαρακτηρίζει το επίπεδο του σημερινού πολιτικού κόσμου. Ένας πολίτης που φιλοδοξεί να ασχοληθεί με τα κοινά, πρέπει πάνω απ όλα, να ξεχωρίζει για τις αρετές του, την ανιδιοτέλεια, την αγάπη του για προσφορά, και γενικά για την ηθική του. Θα μου πείτε, αν την πολιτική την διέκρινε ηθική, δε θα φθάναμε σ' αυτά τα χάλια. Η συμπεριφορά του κυρίου Βενιζέλου, του Ευάγγελου Βενιζέλου, να οικειοποιείτε εν μέσο μιας μεγάλης κρίσης, που και ο ίδιος συνετέλεσε, για τη δημιουργία της, μια πανάκριβη λιμουζίνα αποτελεί μια τεραστίων διαστάσεων κακοήθεια. Φαίνετε πως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει συνειδητοποιήσει ακόμη, πως το μεγάλο ιστορικό κίνημα, με τις αρπαχτές, και τις λοβιτούρες τους, το κατάντησαν μια τσόντα του σάπιου πολιτικού συστήματος, και πως κανονικά δεν δικαιούται πια ούτε πατίνι,. Πολύ δε περισσότερο, δε δικαιούται, να κυκλοφορεί με πανάκριβη θωρακισμένη λιμουζίνα πληρωμένη με τον ιδρώτα, και το αίμα, του χειμαζόμενου λαού.
