Του Μανώλη Σκαρσουλή
Τα επηρμένα καθίκια που αποπατούν και κινδυνολογούν για το προσωπικό τους συμφέρον όχι μόνο περιφρονούν τον λαό που εκπροσωπούν, αλλά και την δημοκρατία γενικότερα. Όταν δεν μπορούν να εμπιστευθούν τους συμπολίτες τους, για να περάσουν δήθεν τα μέτρα που τους εξυπηρετούν, πως θα στηρίζουν την πολιτική που σε δεδομένη χρονική στιγμή είναι πραγματικά συμφέρουσα αλλά δεν θα έχουν κανένα κύρος να την εφαρμόσουν.
Το πρόβλημα μ’ αυτές τις συμπεριφορές είναι ότι η χαμηλή εκτίμηση, ως μηδαμινή, που δείχνουν οι αυτόκλητοι σωτήρες προς το λαό, απαξιώνει όλη την σφαίρα της πολιτικής, εσωτερικής και εξωτερικής. Όταν καταλήξουν δηλαδή αυτοί οι φωστήρες, τα πολιτικά υβρίδια της μάσας, ότι οι πολίτες δεν κατανοούν τα σημαντικά προβλήματα της δικής τους επιβίωσης, επιβάλλεται να τους χειραγωγήσουν με απειλές κι εκβιασμούς. Ουσιαστικά η κινδυνολογία τροφοδοτείται από τους πάτρωνες του εξωτερικού. Για να μη χάσουν τα λεφτά τους οι πιστωτές πρέπει συνεχώς να έχουν σε ψυχολογία φόβου και τρόμου τον λαό.
Η δαιμονοποίηση της δραχμής εξυπηρετεί μόνο αυτούς που έχουν ή προσδοκούν κέρδη από το ευρώ και την Ε.Ε. Για το λαό είναι μια πολιτική σ’ ένα νόμισμα που τον έσυρε στην φτώχεια και στην εισαγωγή των 80% των καταναλωτικών αγαθών, ακόμα και των γεωργο-κτηνοτροφικών.
Η ιστορία έχει δείξει ότι παρ’ ότι συχνά το ψέμα καταδικάζεται ως αισχρή συμπεριφορά, οι λαοπρόβλητοι ηγέτες μας έχοντας την προστασία των αφεντάδων τους, θεωρούν ότι πρόκειται για ένα χρήσιμο εργαλείο διακυβέρνησης, σε περιπτώσεις μεταρρυθμίσεων λιτότητας που εξαθλιώνεται ο λαός. Όλοι οι μεγάλοι μεταρρυθμιστές, αφού δώσουν και την τελευταία τους ικμάδα στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πιστωτών, αποσύρονται εις τα μετόπισθεν ή στο εξωτερικό για να διαφυλάξουν το σαρκίο τους από τους εξαγριωμένους ιθαγενείς που κάποια στιγμή δεν θα προτείνουν τον λαιμό τους για να τους σφάξουν (σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω).
Ασφαλώς θα το έχετε μάθει ότι ο Γ.Α.Π. πέταξε στην Αμερική ως τακτικός καθηγητής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρτ, βάζοντας τον εαυτό του στ’ απυρόβλητο των εξεταστικών επιτροπών ακόμα κι αν του καταλογίζουν ευθύνες. Αυτά τα σούρτα-φέρτα τα είχαν πάντα οι πολιτικοί μας στα μεγάλα γεγονότα και στις ιστορικές ήττες. Δύο χρονάκια έξω τους επέτρεπαν να επιστρέψουν λευκοί και καθαροί και να παίρνουν ξανά το χρίσμα του χαρισματικού. Φυσικά ο δόλιος λαός τους υποδέχεται ως Σωτήρες και τους ζητωκραυγάζει ξεχνώντας την πολιτεία τους. Δυστυχώς έχει τόση βραχεία μνήμη που τον φτάνει μέχρι την κάλπη, δίνοντας πίστη στις προεκλογικές υποσχέσεις και μηδέποτε στις δεσμεύσεις. Οι άχρηστοι πολιτικοί μας την επαύριον των εκλογών, διαπιστώνουν ότι οι επαγγελίες τους αν τηρηθούν θα οδηγήσουν την χώρα στον όλεθρο. Ήταν αυτές που επαγγελλόταν πριν μια εβδομάδα για να υφαρπάξουν την ψήφο του λαού. Όταν βλέπει κανείς τον ΤΙΤΑΝΙΚΟ να βυθίζεται και ταυτόχρονα να γίνεται μάχη στα καταστρώματα για την διακυβέρνηση του πλοίου, δύο τινά μπορεί να υποθέσει, ή διαδίδουν ψέματα πως κινδυνεύει το πλοίο ή ότι προσδοκούν οφέλη από την βύθιση του, για την οποία ουδέποτε θα λογοδοτήσουν, ακόμα κι αν πνιγούν πέντε εκατομμύρια επιβάτες. Αν υπήρχε ψήγμα ευθύνης στα δρώμενα, όχι μόνον θα έκαναν αγώνα οι ξύπνιοι για να επωμισθούν τις ευθύνες, αλλά θα εξαφανιζόντουσαν στα βουνά και στα λαγκάδια για να μην τους βρουν.
