Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Κάτι που δυσκολεύομαι ιδιαίτερα να καταλάβω είναι πως εννοούν στο ΣΥΡΙΖΑ την διαπραγμάτευση. Η άποψη που είχα πάντα ήταν πώς πρόκειται για την διαδικασία κατά την οποία οι εμπλεκόμενοι σε κάποιο πρόβλημα επιδιώκουν να καταλήξουν σε μια κοινά αποδεκτή ρύθμιση. Και αυτονόητο είναι ότι η ρύθμιση αυτή θα συγκλίνει περισσότερο προς τις θέσεις του ισχυρού από τους μετέχοντες στη διαπραγμάτευση.
Έχοντας αυτή την άποψη αδυνατώ να καταλάβω τι εννοούν οι του ΣΥΡΙΖΑ πιπιλίζοντας μόνιμα την καραμέλα πως «Η Κυβέρνηση δεν Διαπραγματεύεται». Αν εννοούν ότι η κυβέρνηση δεν επιβάλει, συζητώντας με την ΤΡΟΙΚΑ ή με την ΜΕΡΚΕΛ ή τον ΟΛΑΝΤ, τις θέσεις της, ναι, έχουν δίκιο. Αλλά αυτό δεν αποδεικνύει έλλειψη διαπραγμάτευσης. Αποδεικνύει μειωμένη διαπραγματευτική ισχύ. Όταν η όποια διαπραγματευτική διαδικασία ολοκληρωθεί, ο κερδισμένος είναι πάντα ο ισχυρότερος. Έχω επανειλημμένα προσπαθήσει να φανταστώ τι θα συνέβαινε αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε κερδίσει τις εκλογές του Ιουνίου και αναλάμβανε ο Τσίπρας να διαχειριστεί τη τύχη της Χώρας. Σύμφωνα με το σενάριο Δραγασάκη, που ήταν και το μόνο λογικό, η κυβέρνηση θα ζητούσε αναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης. Μου είναι όμως αδύνατον να φανταστώ, ποιός και γιατί θα έδινε στο αίτημα μας διαφορετική απάντηση απ’ αυτή που δίνει σήμερα:
«ή εφαρμόζετε τις συμφωνίες ή διακόπτεται η βοήθεια». Εκτός αν κάποιοι στην Κουμουνδούρου ζουν με την ψευδαίσθηση ότι οι συνέπειες μιας χρεοκοπίας μας ή η ανάληψη της εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν δυνατό να προκαλέσουν την ανατροπή της ακολουθούμενης σ’ όλη την Ευρωζώνη δημοσιονομικής πολιτικής και τη γελοιοποίηση, σε τελευταία ανάλυση, όλων όσοι την έχουν διαμορφώσει και την στηρίζουν. Αλλά στην πολιτική είναι επικίνδυνο να κινούμαστε με βάση τις επιθυμίες μας και όχι με όσα η ρεαλιστική αξιολόγηση των προβλημάτων επιβάλλει, ή τις δυνατότητες που αντικειμενικά έχει ο καθένας και όχι αυτές που φαντάζετε ότι διαθέτει. Άλλωστε το γεγονός ότι ο Τσίπρας σαν αρχηγός αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν στάθηκε ικανό να του εξασφαλίσει της συναντήσεις που ήθελε με τον ΟΛΑΝΤ, αλλά και τον Γιούγκερ. Πάντα οι ισχυροί αποφασίζουν όπως αυτοί θέλουν.
