Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
Στ’ αποκαΐδια της φωτιάς του ’22
έπεσαν τόνοι αμέτρητοι μπετόν
να θάψουνε τις μνήμες όπως όπως.
Όμως οι μνήμες αντιστέκονται ακόμα
το μάτι κλείνοντάς σου μόλις φτάνεις
μέσα απ’ τις σιδεριές των μπαλκονιών,
τις πόρτες τις ξυλόγλυπτες, τα ρόπτρα,
τα ακροκέραμα και τους μαιάνδρους
ή τα παραιτημένα σκεύη απ’ το διωγμό,
που ’γιναν περιζήτητες αντίκες
στα κουλτουριάρικα καφέ της αφασίας.
Παντού βουβοί μα εύγλωττοι
μάρτυρες σε προσμένουν…
Κι όταν το σούρουπο αρχίζει να μωβίζει,
ξυπνά η Σμύρνη η γκιαούρισσα νεράιδα…
Και οι μνήμες σκαρφαλώνουν στο παρόν
σαν τις περιπλοκάδες στους κορμούς
των φοινικόδεντρων της παραλίας…
Και πάνε κι έρχονται στο Κορδελιό
με τα βαπόρια …
Και τις αναρριπίζουν κάτι εξαίσιοι
μακρόσυρτοι ρυθμοί
σαν του «Θοδωρακιού» τους αμανέδες,
ή σαν τις ψαλμωδίες της Αγίας Φωτεινής.
Κι οι γκρίζοι όγκοι των πολεμικών φαντάζουν
σαν τα τεράστια εμπορικά καράβια
που ’ρχονταν απ’ Ανατολή και Δύση
να φέρουν και να πάρουν τα καλά…
Μα όταν η αυγή αχνοροδίσει
αρχίζει να σου φέρνει ο αέρας
κάτι σαν αγκομαχητό κυνηγημένων,
κάτι σαν ποδοβολητό στρατιωτών
και μια καπνίλα που σε πνίγει…
Και οι γκρίζοι όγκοι των πολεμικών φαντάζουν
σαν τα καράβια που ’χαν έρθει τότε
για το ταξίδι δίχως γυρισμό…
Όταν ξανά το σούρουπο αρχίζει να μωβίζει
να ’σ’ έτοιμος να υποδεχτείς τη Σμύρνη
τη Σμύρνη γκιαούρισσα….
Αυτή τη Σμύρνη σου κανείς δεν θα σ’ την πάρει
γιατί ’ναι πόλη άυλη, πόλη ου-τοπική!
* 1. Με αφορμή την Ημέρα Μνήμης των Αλησμόνητων
πατρίδων της Ανατολής (14 Σεπτεμβρίου), που συνέπεσε
φέτος με τα 90 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή.
2. Από το βιβλίο μου «Η Ρεθυμνιώτικη πένα και οι Πρό-
σφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής», τα κέρδη του οποίου
διατίθενται για την ανέγερση του Μνημείου Μικρασιατικής
Καταστροφής και Αλησμόνητων Πατρίδων.
