Του Μιχάλη Ρομπογιαννάκη
Δεν θα μπορούσα να πω ότι είμαι θαυμαστής της ελληνικής τηλεόρασης. Ποτέ δεν ήμουν των άκρων. Να κάθομαι δηλαδή μπροστά από ένα κουτί 24 ώρες το 24 ωρο. Άλλωστε, πάνε εκείνες οι καλές εποχές που το κάθε κανάλι έβγαζε δικές του παραγωγές - σειρές. Βέβαια θα μου πείτε, κάτι έχει πάθει το ελληνικό τηλεοπτικό κοινό τελευταία και έχει μανία με τις τούρκικες σειρές. Αυτό είδαν οι καναλάρχες και γέμισαν την ελληνική τηλεόραση με (φθηνά) τούρκικα σίριαλ.
Το πρόβλημα ασφαλώς και δεν είναι ότι αυτές οι σειρές είναι τούρκικες. Από οποιαδήποτε χώρα και να ήταν πάλι τά ίδια θα έγραφα. Δεν θέλω να το πάω καθαρά εθνικιστικά και να πω πως μας κατέκτησε η Τουρκία μέσω της τηλεόρασης και πως κινδυνεύει το έθνος μας (από τόσους άλλους κινδυνεύουμε άλλωστε). Μάλλον θα ήμουν πολύ καχύποπτος. Το θέμα δεν είναι πολιτικό. Οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι η Τουρκία έχει μια ισχυρή τηλεοπτική βιομηχανία καθώς η Ελλάδα, δεν είναι η μοναδική χώρα που οι γείτονες μας εξάγουν τα προιόντα τους. Καταλαβαίνω ότι και τα δικά μας κανάλια περνάνε την δική τους οικονομική κρίση καθώς έχουν μειώσει τους προυπολογισμόυς τους και σε συνδυασμό με την αποδοχή των τούρκικων σίριαλ απο το τηλεοπτικό κοινό έκανε τους τηλεοπτικούς σταθμούς να αναζητήσουν οικονομικές λύσεις. Τόσο ακατόρθωτο είναι όμως να δοκιμάσουν να δημιουργήσουν ποιοτικές-φθηνές ελληνικές σειρές; Όχι μόνο με "ακριβούς" στο κόστος και "βετεράνους" ηθοποιούς αλλά και με νέα παιδιά που ακομά και σήμερα παρά την κρίση επιλέγουν το επάγγελμα του ηθοποιού. Μήπως έχουν ξεχάσει τι αρέσει στο ελληνικό κοινό να βλέπει; Αν κοιτάξει στο αρχείο του το κάθε κανάλι, εύκολα θα θυμηθεί.
Με λιγά λόγια αυτό που θα ήθελα να τονίσω είναι πώς δεν μπορούμε να βλέπουμε οτιδήποτε μας πλασάρουν. Και ακόμα και αν είδαμε μια φορά κάποια τουρκική σειρά, πρέπει να τις δουμε όλες γιατί νομίζουν ξαφνικά τα κανάλια πως βρήκαν τρόπο να αντιμετωπίσουν την κρίση; Ευχαριστώ δε θα πάρω.
