Του Κώστα Π. Μανιά
Πολλές φορές μα την αλήθεια τους πολιτικούς μας, τους αδικούμε. Αφορμή για να το καταλάβω, μου έδωσε, μια παλιά, πολύ παλιά ελληνική ταινία, με παλιούς καλούς ηθοποιούς, που αναφέρονταν στον τρόπο που δρούσαν οι «υπερπατριώτες» κουκουλοφόροι, όταν έδειχναν με το δάκτυλο, τους Έλληνες πατριώτες, στους γερμανούς κατακτητές. Στην ταινία εκείνη, διαπίστωσα, πως άδικα εξισώνουμε πολλές φορές, τους τότε καταδότες, με τους σημερινούς κυβερνόντες. Πρώτα πρώτα, οι τότες φορούσαν κουκούλες, οι σημερινοί δεν φορούν. Οι τότες κουκουλοφόροι έδειχναν τους πατριώτες στους γερμανούς, και εκείνοι τους εκτελούσαν, ενώ σήμερα οι γερμανοί δείχνουν στους κυβερνόντες, τους Έλληνες, και εκείνοι τους «εκτελούν.» Βέβαια ο σημερινός τρόπος εκτέλεσης, είναι πιο βάρβαρος, πιο βασανιστικός, μα αυτό δεν έχει μεγάλη σημασία. Το να παίρνεις το χαμόγελο από τα χείλι ενός λαού, και να τον καταδικάζεις να αργοπεθαίνει βυθισμένος στη θλίψη και στην εξαθλίωση, είναι βαρύ. Το να εξαναγκάζεις ένα λαό, από αξιοπρεπή και νοικοκύρη, από τη μια μέρα στην άλλη, να μπαίνει στη σειρά του συσσιτίου, και να κοιμάται στα παγκάκια με κεραμίδι τα αστέρια, είναι και βάρβαρο, και εξευτελιστικό. Το να εξαναγκάζεις ένα λαό, που μέχρι εχθές τη ζωή την αγαπούσε, και τη σεβότανε, όσο κανένας λαός Πάνω στη γη, να παίρνει ένα περίστροφο, μια καραμπίνα, να πέφτει από το μπαλκόνι του σπιτιού, που απόκτησε με το αίμα της ψυχής του, και μάλιστα χωρίς να εκδικείται προηγούμενα τους θύτες του, είναι τραγικό - και ηλίθιο, - θα πρόσθετε η ταπεινότητα μου. Τι να κάνουμε όμως; Έτσι το ήθελε ο Αλλάχ. Για το γεγονός όμως που οι κυβερνόντες μας, ούτε κουκούλες φορούν, μα το σπουδαιότερο, δεν δίδουν το δικαίωμα, και κατά συνέπεια ούτε την ικανοποίηση, στους γερμαναράδες απόγονους του τρίτου ράιχ, να είναι εκείνοι οι εκτελεστές, - για μια ακόμη φορά, - του ελληνικού λαού, για το γεγονός δηλαδή, πως το ρόλο του «εκτελεστή,» τον ανέλαβαν οι ίδιοι οι κυβερνόντες αυτό τους τιμά και με το παραπάνω. Το γεγονός βέβαια, πως σήμερα οι γερμανοί κατακτητές, δεν ήρθαν να μας βρούνε στην πατρίδα μας, αλλά πήγαμε εμείς, και τους βρήκαμε, δεν τιμά καθόλου, μα καθόλου, τους κουκουλοφόρους. Ω! παρντόν. Τους κυβερνόντες, ήθελα να πω. Βέβαια, κάθε λόγος, θα μου πείτε, έχει και τον αντίλογο. Θα μας πει κάποιος, πως σπεύσαμε να πάμε εμείς, για να μη χρειαστεί αυτή τη φορά, να φορέσουμε κουκούλες. Γιατί πανάθεμά το, η κουκούλα είναι βαρύ, είναι απαίσιο πράγμα. Αφού μπορείς να προδίδεις και να εκτελείς πολλαπλά έναν λαό, λέγοντας του, πως το κάνεις για να τον σώσεις, γιατί να μπλέκεις με κουκούλες. Και το σπουδαιότερο: αν ερχόντουσαν εκείνοι εδώ, τις εκτελέσεις, θα τις αναλάμβαναν οι ίδιοι. Ε! όχι αυτή τη χαρά είπαμε, να μην τους την έδιναν. Αυτούς τους πατριώτες κοντολογίς, κάποιος θα πρέπει να τους ανακηρύξει ήρωες. Τώρα βέβαια, είθισται, του ηρωισμού, να προηγείται ένας μαρτυρικός θάνατος. Ε: μια φορά, ας παρακάμψουμε, αυτή τη λεπτομέρεια. Να προηγηθεί δηλαδή ο θάνατος, κι' ας μην είναι ηρωικός. Α! δεν σας είπα το τέλος του έργου. Τα επίχειρα της προδοσίας, για τους προδότες κουκουλοφόρους ήταν ο θάνατος από τους ναζί κατακτητές, τη στιγμή που σκύλευαν τα θύματα τους. Αυτό που λέμε. την προδοσία πολλοί την αγάπησαν, μα τον προδότη ουδείς. Θα μου πείτε, τι το ήθελα το τελευταίο; Έτσι για να συμπληρώσω το χαρτί. Και που ξέρεις; Μπορεί και να μην πέσει κάτω.
