Του Μανώλη Σκαρσουλή
Ο μέγας Γάλλος εθνικός ήρωας του Α’ Παγκοσμίου πολέμου. Ήταν ο μόνος εν ζωή πια στρατάρχης της Γαλλίας και αρχηγός του δωσιλογικού κράτους στο Βισύ, 1940-1944.
Του μετέτρεψαν την θανατική καταδίκη σε ισόβια, επειδή ήταν ο ήρωας του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου και βγήκε το τραγικό πρόσωπο…
Ήταν ενενήντα ετών όταν έγινε αυτό. Αλλά, κυρίως, το άλλο έξοχον; Τον καθαίρεσαν σε απίστευτα επιβλητική τελετή στο Ενβαλίντ, στο μέγαρο των Απομάχων, όπου βρίσκεται η σορός του Ναπολέοντα και των μεγάλων ηρώων της Γαλλίας. Του αφαίρεσαν την στραταρχική ράβδο του γέρου, που υπήρξε ο ήρωας του Βερντέν. Αυτός έσωσε τη Γαλλία και την Αντάντ, την εγκάρδια συνεννόηση, στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Και βούλιαξε, ως δωσίλογος συνεργάτης των Γερμανών. Του αφαίρεσαν την στραταρχική ράβδο και τα διάσημα και τον έστειλαν στην τάξη του απλού φαντάρου. Και ενώ τον καταδίκασαν σε ατιμωτικό θάνατο, τον συγχώρησαν λόγω της μεγάλης ηλικίας. Δεν πέθανε, όμως, ως στρατάρχης της Γαλλίας. Πέθανε ως Τσολάκογλου, Ράλλης, Λογοθετόπουλος, ως δωσίλογος του «Ναι» στον Χίτλερ , «Ναι» στο σχέδιο Ανάν. Πέθανε ως Νατοϊκός τουρκόσπορος των «αγορών» και της Γκόλντμαν Ζάκς… ο Πεταίν…
Η Γαλλία απεφάσισε την αφαίρεση της στραταρχικής ράβδου λόγω της ατιμωτικής συμπεριφοράς του, όταν υπετάγη στον Χίτλερ και έγινε πρόεδρος της δωσιλογικής Γαλλίας του Μνομονίου με τον Χίτλερ και την Ευρωπαϊκή, τότε, Ένωση των αγορών… Του Χίτλερ και των τότε Ράιχ – εν – μπαχ …
Ο τρόπος μιας τέτοιας δίκαιης αντιμετώπισης αυτών οι οποίοι είναι μπλεγμένοι σε όλη αυτή την κομματοκρατία είναι ένας τρόπος κάθαρσης και για το μέλλον. Έτσι, ώστε να μπορέσουν να εμφανιστούν καινούργιες, αλώβητες δυνάμεις, άνθρωποι οι οποίοι δεν θα κουβαλούν πίσω τους έναν τρόπο διαφθοράς και μια μέθοδο την οποία είχαν εφαρμόσει εις βάρος των άλλων. Και να μπουν, πλέον, στην πολιτική ζωή του τόπου μας καινούργια στελέχη, καινούργιοι άνθρωποι, με καινούργιες ιδέες και καθαρό παρελθόν, που, ίσως, θα εγγυάται και για το παρόν τους.
Η κυβέρνηση του Μνημονίου 2009-2012 σκοτώνει, συμμετέχει ενεργώς σε παθητική δολοφονία των θυμάτων τους. Είναι βέβαιο (από τη στιγμή που δεν εκτελέσαμε τον Παπαδόπουλο, τον Ιωαννίδη – τον Πατακό) ότι εμείς δεν θα προχωρήσουμε σε εκτελέσεις. Το πολύ – πολύ ροχάλα, κρέμασμα ανάποδα για να φύγει η λίγδα… Αα, και καμμιά ψευτοφυλάκιση με κομπιούτερ και ταϋλανδέζικα μασάζ…
Τον Γάλλο Πρόεδρο Σιράκ τον έστειλαν μια φορά στο εδώλιο του κατηγορουμένου και ύστερα του είπαν να μην έχει φυσική παρουσία, διότι λόγω του αλτσχάιμερ δεν μπορεί να παρίσταται στο δικαστήριο. Μάλλον δεν έχει αλτσχάιμερ, γιατί είναι σε θέση να παρακολουθήσει τα συμβαίνοντα, αλλά είναι καταβεβλημένος. Του είπαν, λοιπόν, να μείνει σπίτι του. Αλλά τον καταδίκασαν τον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας!
Η μεν Γαλλία με τον Πρόεδρο της αυτά. Εμείς τι; Ως Ευρωπαίοι, έως και Ευρωλιγούρηδες, να μην δικάσουμε τον δικό μας Πρόεδρο που υπέγραφε ότι του έδινε ο Γιωργάκης τα τελευταία τρία χρόνια; Αφού δεν ανέπεμψε ούτε ένα νόμο – ή αφού δεν το μπορούσε-, γιατί δεν παραιτήθηκε , ώστε να προσφύγουμε υποχρεωτικώς σε εκλογές και να φανεί η αντισυνταγματικότης του Μνημονίου και το επαίσχυντο του κομματοδωσιλογισμού; (ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Κώστας Ζουράρις)
