Του Κώστα Π. Μανιά

Έχω αρχίσει να αμφιβάλω, αν αυτός ο λαός, αξίζει τελικά, να ασχολείται κανείς μαζί του. Πολλές φορές το έχω πει, με διαφορετικό ίσως τρόπο, πως ο νεοέλληνας, περισσότερο μοιάζει, με ένα καλοπερασάκια πεισματάρη γάιδαρο, παρά αυτός που είναι. Δεν αξίζει να ασχολείται κανείς μαζί του. Όσοι έχουν γράψει χρυσές σελίδες ιστορίας σ αυτόν τον τόπο, αυτή τη σκέψη θα την έχουν κάνει πολλές φορές. Όμως… Όμως υπάρχουν  και αυτές η γενιές, που περιμένουν να μας διαδεχτούν. Κατά το δυνατόν, γι αυτά, τα παιδιά, πρέπει – έχουμε υποχρέωση,- να περισώσουμε ότι μπορούμε, από τον όλεθρο που μας περιμένει. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, πιστεύω η σιωπή, αυτές τις δύσκολες στιγμές αποτελεί πολυτέλεια. Τα μυαλά σ αυτόν τον τόπο, θέλω να πιστεύω, πως υπάρχουν. Έχει επιστήμονες αυτός ο τόπος, που κατά καιρούς, βγαίνουν προτάσεις, παρουσιάζουν θέσεις, που μπορούν να μας βγάλουν από το τέλμα, που μας οδήγησαν, οι εγκληματικές θέσεις και παραλήψεις των πολιτικών μας. Έχουν προτείνει για παράδειγμα, πως είναι επιτακτική ανάγκη, το χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα, να γίνει επιτέλους απαιτητό, και να επαναδιαπραγματευθούμε το χρέος μας, και να το φέρουμε στις κανονικές του διαστάσεις. Να  ακυρώσουμε τη συμφωνία, που δεν μας επιτρέπει να στραφούμε, και προς άλλες αγορές χρήματος. Αυτές οι θέσεις όμως όσο παραμένουν στα λόγια, η χώρα μας, όλο και θα βουλιάζει. Η για να ακριβολογούμε, όλο και θα μας τη βουλιάζουν. Εκείνοι που έχουν το όραμα, τη βούληση, και τα κότσια, πρέπει να πάρουν δυναμικές πρωτοβουλίες. Να μπούνε μπροστά. Να ρισκάρουν… ναι να ρισκάρουν. Εκεί που μας φέρανε οι πουλημένοι, μόνο με ρίσκο, μόνο με ανατροπή, με μια υπέρβαση, ίσως έρθουμε στα ίσια μας. Αλλιώς χανόμαστε, και το βλέπουμε όλοι μας. Αυτοί που έχουν συμφέροντα από αυτή την κατάσταση, δε θέλουν να το δούνε. Δεν υπάρχει άλλος καιρός για χάσιμο. Και αυτοί που μας διαφεντεύουν σήμερα, στην κατηγορία του πεισματάρη γαϊδάρου ανήκουν. Μόνο που αυτοί, έχουν συμφέρον να το κάνουν. Εμείς όμως που αγαπούμε αυτό τον τόπο, δεν πρέπει να μένουμε απαθείς. Η ιστορία, τα παιδιά μας, δε θα μας το συχωρέσουν ποτέ. Η χώρα μας, μέρα με τη μέρα, αλλάζει χέρια. Ο λαός καθημερινά καταληστεύεται, οι άνθρωποι καθημερινά αυτοκτονούν από την εξαθλίωση. Χθεσινοί νοικοκυραίοι, κατά εκατοντάδες, καταλήγουν καθημερινά στα παγκάκια, και στα συσσίτια. Αύριο και εκείνοι που τα οργανώνουν αυτά τα συσσίτια, θα σηκώσουν τα χέρια. Δε θα μπορούν πια να αντιμετωπίσουν, τις στρατιές των πεινασμένων. Τα δυο τρίτα του πληθυσμού αυτής της χώρας, διατρέχουμε άμεσο τον κίνδυνο, να πέσουμε στα συσσίτια. Όχι φυσικά για να φτιάξουμε, ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά μας, για τη χώρα μας, αλλά για να πλουτίζουν κατακλέβοντας ακόμη περισσότερο, οι κάθε λογίς, μέσα και έξω, απατεώνες. Και ενώ τα βλέπουμε όλα αυτά, καθόμαστε σαν αποβλακωμένοι, σαν μαγνητισμένοι, περιμένοντας τα χειρότερα. Και αναρωτιόμαστε εμείς οι παλιότεροι. Μα που στο διάβολο πήγε το φιλότιμο, η λεβεντιά, ο εγωισμός του Έλληνα; Τι στο διάβολο, νόημα είχε τα ποτάμια αίματος, που έχουν χυθεί σ αυτόν τον τόπο, μιας και ότι δεν κατάφεραν οι βάρβαροι με τα όπλα, τους τα προσφέρουμε μέσων μιας κάστας ατόμων, που μας ξεπουλάμε καθημερινά, ψευδόμενοι; Πως μας έχουν κάνει έτσι, μια χούφτα απατεώνες, τυχάρπαστοι, άπατρις, κλέφτες, λωποδύτες, μέσα κι έξω από την πατρίδα μας, και δεν τους πετάμε στη θάλασσα; Αφού αυτό θα γίνει, έτσι κι αλλιώς αύριο, γιατί δεν το κάνουμε, μια ώρα νωρίτερα; Για να περισώσουμε ότι μπορούμε, μα προπαντός να ανακτήσουμε τη χαμένη μας αξιοπρέπεια;