Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Αλλοδαπός δράστης. Σκουρόχρωμου δέρματος και αδιευκρίνιστης ποιότητας εγκεφαλικής ουσίας. Μια δεκαπεντάχρονη στην Πάρο βρέθηκε στο δρόμο του κι έγινε θύμα των πιο βίαιων ενστίκτων του. Ο δράστης αποδείχτηκε ότι έμενε χωρίς χαρτιά στην Ελλάδα και όλοι οι υπεύθυνοι ελέγχου των συνόρων μας, καθώς και οι ιθύνοντες των υπηρεσιών ελέγχου αδειών παραμονής των αλλοδαπών βρίσκονται στις θέσεις τους. Για να είμαι απόλυτα ακριβής, έχουν πάρει τις άδειές τους και χαλαρώνουν σε κάποια παραλία, χωρίς περίσκεψη, χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ. Τα τείχη της ματαιοδοξίας του ανθρώπου είναι ψηλά και αδιαπέραστα. Η ζωή κάνει βόλτα γύρω μας κι εμείς χαιρόμαστε που τη βλέπουμε να γλιστράει σαν άμμος μέσα από τα χέρια μας. Δικαστές και απολογούμενοι μαζί, θύματα και θύτες παρέα, ένα συνονθύλευμα ανθρώπινης μάζας αταίριαστο, ένας ανθρώπινος πολτός σωμάτων και ψυχών. Ατιμωρησία και αποθράσυνση, αδικία και αγανάκτηση, προσβολές και ύβρεις, χαμένη περηφάνια και τσακισμένος εγωισμός. Ένας αξιοθρήνητος εσμός, μια δυσωδία παρασίτων, μια έντονη αποφορά αδικίας.
Και μετά σιωπή. Τόσο έντονη που ξεκουφαίνει τους αδικημένους και χαροποιεί τους αδικούντες. Ανυπαρξία μεταναστευτικής πολιτικής, ανομία, ατιμωρησία εργοδοτών που πληρώνουν 250 euro το μήνα Πακιστανούς χωρίς χαρτιά και στρουθοκαμηλισμός της Πολιτείας απέναντι στις ρατσιστικές οργανώσεις. Τα «παλληκάρια με τα μαύρα», όπως τα χαρακτήρισαν κάποιοι όψιμοι θεσμικοί παράγοντες, δολοφόνησαν έναν αλλοδαπό στο κέντρο της Αθήνας, λίγες μέρες μετά το συμβάν στην Πάρο. Συνιστώσες συμπτώσεις του ίδιου προβλήματος που γεννούν την κοινωνία της βίας.
Στην πόλη μας, οι δράστες -σε περιστατικό ανάλογο με εκείνο της Πάρου που συνέβη πριν δεκάξι μήνες- κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι. Ζουν τη ζωή τους, και συνεχίζουν τις δουλειές τους, σα να μη συνέβη τίποτε απολύτως. Και η δικαιοσύνη καθυστερεί να αποδώσει ευθύνες σε εκείνους που φταίνε. Όλα καλά, όλα όμορφα, χωρίς συνέπειες, χωρίς την παραμικρή όχληση. Κι ας έχει καταστραφεί η ζωή μιας οικογένειας. Κι ας έτρεξαν κάποιοι να κλωτσήσουν με προθυμία και μίσος πονεμένους ανθρώπους που ήταν πεσμένοι κάτω. Κι ας έβγαλαν χολή, κι ας έχυσαν ο καθένας «καλοθελητής» το δικό του δηλητήριο. Δεν ένιωσαν ποτέ το αίσθημα της απώλειας παιδιού, δεν έκαναν ποτέ γενέθλια σε τάφο. Δεν τσάκισε ποτέ την ψυχή τους η οδύνη, δεν ανέλαβαν ποτέ καμιά ευθύνη. Δεν συναισθάνθηκαν το βάθος του πόνου, γιατί η συνείδησή τους δεν τους ενοχλεί. Δεν κατάλαβαν τι σημαίνει δάκρυ που μιλάει και τι σημαίνει λέξη που δακρύζει. Αυτοί νομίζουν, ότι η γη μόνο γύρω τους γυρίζει.
Η κοινωνία της βίας φίλες και φίλοι. Αυτή η κοινωνία που εκδικείται τα θύματα και βρίσκει ελαφρυντικά στους θύτες. Εκείνοι που δεν έμαθαν να σέβονται τον ανθρώπινο πόνο, αυτοί που ενδιαφέρονται μόνο για το τομάρι τους και αδιαφορούν για τον κάθε δυστυχισμένο και πονεμένο άνθρωπο. Όλοι, όσοι κάθονται σε καρέκλες που δεν τους αξίζουν. Όλοι αυτοί που ξέρουν να καρπώνονται τον κόπο άλλων και να μοιράζουν τις ευθύνες τους αλλού. Εκείνοι που έμαθαν να φωτογραφίζονται δίπλα σε ισχυρούς, αλλά όταν η ισχύς τους εκλείψει, κάνουν πως δεν τους γνωρίζουν. Αυτοί που έμαθαν να ορίζονται από άλλους, αλλά δεν έμαθαν ποτέ να ορίζουν. Εκείνοι που το λίπος της εξουσίας και του πλούτου, τους έκανε λαπάδες. Ανάβω ένα κεράκι στη μνήμη όσων έφυγαν άδικα. Δεν τους ξεχνούμε, όσο κι αν κάποιοι θα το ήθελαν. Αυτοί, ας συνεχίσουν να κάνουν παρέα με «καλό κόσμο». Εμείς, θα συνεχίσουμε να τους δείχνουμε με το δάχτυλο, θα ξυπνάμε πάντα τις Ερινύες τους.
