Γράφει ο Νίκος Νίνος
δημοτικός σύμβουλος επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας στον δήμο Ρεθύμνου
Είναι γνωστό το πρόβλημα της έλλειψης χώρων και δραστηριότητας για το παιδικό παιχνίδι. Οι παληές εικόνες των ελεύθερων χώρων στην πόλη στους οποίους υπήρχε ένας διάχυτος πλούτος παιδικής ζωντάνιας έχουν εξαφανισθεί από δεκαετίες πριν,και τα παιδιά της πόλης ,υποχρεώθηκαν να αλλάξουν «συνήθειες» και να στραφούν στα γνωστά παιχνίδια «του καναπέ» περιοριζόμενα στους στενούς χώρους των διαμερισμάτων τους!
Τα σημερινά «παιχνίδια» των παιδιών περιορίσθηκαν στις οθόνες των πάσης φύσεως ηλεκτρονικών τους ,με όσα αρνητικά για την ανάπτυξη και για την υγεία τους εμπεριέχονται σε αυτήν την ,νέα, πραγματικότητα.
Κάποιοι έχουν μιλήσει και έχουν καταγγείλει αυτήν την αρνητική καινοτομία λέγοντας ,ότι «κλέψαμε από τα παιδιά μας την παιδική τους ηλικία»!
Αναμφισβήτητο είναι το γεγονός, ότι από τα παιδιά μας λείπει το ,πραγματικό το ζωντανό, παιχνίδι.
Δυστυχώς το πραγματικό παιδικό παιχνίδι, αυτό που αναπτύσσει και γυμνάζει τα παιδιά μας, απαιτεί χώρους για να λειτουργήσει, και όλοι γνωρίζουμε το «κατόρθωμα» που έχουμε «επιτύχει», δηλ την πλήρη εκμετάλλευση κάθε μ2 αστικής γης και την πλήρη έλλειψη του ελεύθερου χώρου!
Κατά συνέπεια, σε μια πόλη ,( στην πόλη μας!), όπου οι πλατείες «εξαφανίσθηκαν» για διάφορους λόγους και αιτίες, οι μόνοι υπάρχοντες επίγειοι ακάλυπτοι χώροι είναι οι δρόμοι της και οι ,απομείνασες, αυλές των σχολείων της!
Εκείνη η πολεοδομική «αλφαβήτα», που εννοούσε το στοιχείο της γειτονιάς η οποία να συντέθηκε γύρω από τον ελεύθερο-κοινόχρηστο ακάλυπτο χώρο της, στην πόλη μας ισοπεδώθηκε και απορροφήθηκε από την γενικευμένη οικοδόμηση η οποία επέτρεψε μόνον κάποιους δρόμους να διακόπτουν την «παντοδυναμία» της.
Με την γνωστή κυριαρχία των τροχοφόρων όλοι αυτοί οι δρόμοι είναι «δεσμευμένοι» για την κυκλοφορία και την στάθμευση τους, με συνέπεια στα παιδιά μας να μην υπάρχει διαθέσιμος κανένας χώρος για να ικανοποιήσουν το αυτονόητο και αναγκαίο παιχνίδι τους.
Οσον αφορά στις αυλές των σχολείων, το μοναδικό «αποκούμπι» της παιδικής παιχνιδικής ανάγκης, είναι γνωστές οι αλληλοκαταργούμενες σκέψεις-αποφάσεις για εξωσχολική χρήση τους, αφού κάποιοι στηρίζουμε ετούτη την παιδική χρησιμοποίηση ενώ άλλοι την απαγορεύουν «για να μην γίνονται ζημιές» για την αντιμετώπιση των οποίων υπάρχει δημοτική ένδεια.
Σήμερα υπάρχουν και κάποιες «μισάνοιχτες πόρτες», με ακάλυπτους χώρους άλλης πολεοδομικής σκοπιμότητας για τους οποίους θα πρέπει ,κάποια στιγμή, να αποφασίσουμε τροποποιήσεις και αλλαγές, μέσα από το φίλτρο του παρόντος προβλήματος.
Θα πρέπει να επισημάνουμε ακόμη, πως μετά από τόσων χρόνων αχρησία τους, όλα εκείνα τα παιδικά παιχνίδια που γνωρίζαμε και παίζαμε, είναι ξεχασμένα και χρειάζεται κάποιοι να αναλάβουν να τα «θυμίσουν» στα σημερινά παιδιά για να μπορέσουν να τα παίξουν.
Εξάγοντας ένα πρώτο συμπέρασμα, υποχρεούμαστε να παραδεχθούμε, ότι χρειάζεται να επαναφέρουμε το παληό και υγειινό παιδικό παιχνίδι στην παιδική κοινωνία της πόλης μας, και , αυτονόητα για να γίνει ετούτο εφικτό και υλοποιήσιμο, οφείλουμε να βρούμε ελεύθερους χώρους ,που να τους παραχωρήσουμε σε αυτήν την δραστηριότητα.
Η συνολική ευθύνη και υποχρέωση για αυτήν την επιτακτική ανάγκη της πόλης , (κυρίως!), βαρύνει τον δήμο ,σαν υπηρεσίες και σαν πολιτική ηγεσία!
Θεωρώ ,ότι δεν θα ήταν ρεαλιστική μια τοποθέτηση-πρόταση ,η οποία να προτείνει μια ανάστροφη πορεία και να ζητήσει κατεδαφίσεις κτιρίων για να διαμορφωθούν ελεύθεροι χώροι! Βεβαίως οφείλουμε να επισημάνουμε, ότι ακόμη και αυτή η σκέψη-πρόταση συζητιέται ευρέως στους πολεοδομικούς χώρους, και έχει ειπωθεί η αρκετά αξιολογήσιμη κουβέντα, ότι οι παληοί εθνικοί ευεργέτες χρηματοδοτούσαν την ανέγερση κτιρίων ενώ οι επόμενοι εθνικοί ευεργέτες θα είναι αυτοί που θα χρηματοδοτήσουν τέτοιες κατεδαφίσεις κτιρίων!
..................................................
Προσπερνώντας αυτήν την περίπτωση-πιθανότητα-δυνατότητα, οφείλουμε να αναζητήσουμε άλλες δυνατότητες πιό άμεσες ,πιό σημερινές!
Αυτή η αναζήτηση είναι δουλειά της δημοτικής αρχής και των υπηρεσιών της, και εμείς απλά θα καταθέσουμε δυνατότητες που προκύπτουν από την ιδεογνωσία, τού τί έκαναν αλλού και άρα μπορούμε να κάνουμε και εμείς.
Προφανώς όλες οι αυλές όλων των σχολείων, θεωρούνται, αυτονόητα, διαθέσιμες και παραχωρούμενες στο παιδικό παιχνίδι.
Να παρατηρήσουμε, πως το παιδικό παιχνίδι δεν είναι, μόνον, το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο, και επομένως αυτή η παραχώρηση χρειάζεται μια προηγούμενη μελέτη για να μπορέσουν να «ευδοκιμήσουν» και άλλα παιδικά παιχνίδια, από εκείνα που παίζαμε οι παληότεροι.
1/ Οι δρόμοι μπορούν να καλύψουν ,κατά ένα μέρος τους, αυτήν την υπάρχουσα ανάγκη για ελεύθερους χώρους παιδικού παιχνιδιού.
Είναι γνωστόν ,ότι εδώ και κάποια χρόνια, στην Αθήνα, στην οδό Πανεπιστημίου, μια μέρα το χρόνο διώχνουν τα τροχοφόρα , «στήνουν» γήπεδα, και την παραδίδουν στους πολίτες, μικρούς και μεγάλους για να παίξουν!
Αυτό θέλει να πεί, ότι μπορούμε να μελετήσουμε την κυκλοφοριακή λειτουργία της πόλης μας, να δώσουμε το σωστό αυξημένο «βάρος» στην μαζική μεταφορά,να «δούμε» την επιτρεπόμενη στάθμευση κλπ, και να μπορέσουμε να κλείσουμε κομμάτια δρόμων ,για να τα «παραδώσουμε» στα παιδιά της γειτονιάς.Ακόμη και για τμήματα των κεντρικών αρτηριών της πόλης υπάρχει πιθανότητα για παιχνιδοχρήση τους!
2/ εχουμε πολλές φορές μιλήσει, (και για άλλες ανάγκες της πόλης, όπως πχ το πράσινο, το κυκλοφοριακό κλπ), ότι αφού «στέρεψαν» οι επίγειοι χώροι που διατίθενται για την κάλυψη των αναγκών της πόλης και των πολιτών της, θα πρέπει να στραφούμε και προς τα κάτω επίπεδα, και προς τα άνω επίπεδα!
Επί παραδείγματι, όλη η επιφάνεια των σχολικών αυλών χρησιμοποιείται ,μόνον, στο ισόγειο επίπεδο της. Πολλαπλασιάζεται ο διαθέσιμος ελεύθερος χώρος αν αξιοποιήσουμε ένα ή περισσότερα ,από κάτω, επίπεδα της!
Ιδια λογική μπορεί να αναφέρεται και σε ταράτσες πολλών κτιρίων ( έστω δημοσίων όπου έχει ο δήμος «αρμοδιότητα»), αλλά και των πολυκατοικιών στις οποίες μάλιστα θα πουλιέται σαν «εξτρά» παροχή προς τους αγοραστές-ιδιοκτήτες αυτή η δυνατότητα άνετου και σωστού παιχνιδιού των παιδιών τους.
Αυτές οι προτάσεις δεν είναι απλές ιδέες αλλά υλοποιήσιμες περιπτώσεις
και δυνατότητες! [ βλέπε πχ, περιοδικό «ταχυδρόμος» της 15-3-2008 που αναφέρεται σε τέτοια υποδομή στην ταράτσα πολυκατοικίας]
3/ υπάρχουν στην πόλη κάποιοι ακάλυπτοι δημοτικοί χώροι, οι οποίοι επίσης θα μπορούσαν να «επιστρατευθούν» για να αντιμετωπισθεί η τιθέμενη με την παρούσα πρόταση μας ανάγκη καλλιέργειας και ανάπτυξης του παιδικού παιχνιδιού.
[ πχ οικόπεδο «Καψαλιανού» στον Κουμπέ , Σοχώρα κλπ]
4/ υπάρχει ο ελεύθερος χώρος της αμμώδους παραλίας μας, που κατά ευτυχή συγκυρία συνυπάρχει με μεγάλο τμήμα της πόλης και μπορεί να συμμετάσχει στην προτεινόμενη προσπάθεια του δήμου για την δημιουργία υποδομών πάνω στις οποίες να αναπτυχθεί το παιδικό παιχνίδι. [ πέραν της αμμώδους τμήματος της χερσαίας ζώνης στο λιμάνι, (όπου το καλοκαίρι αναπτύσσονται κάποιες υποδομές παιχνιδιού), μπορεί να αξιοποιηθεί και η ανατολική αμμουδιά όπου το πλάτος της επιτρέπει την ανάπτυξη του παιχνιδιού].
..........................................
Για την οικονομία του χώρου, ας θεωρηθούν ενδεικτικά τα παρατεθέντα στοιχεία και περιπτώσεις, και η υπηρεσία να μελετήσει το τιθέμενο πρόβλημα συνθέτοντας μια ολοκληρωμένη πρόταση για την ανάπτυξη του, χαμένου τόσα χρόνια, παιδικού παιχνιδιού!
Στην μελέτη που θα εκπονηθεί, θα πρέπει να καταγραφούν τα ξεχασμένα παιδικά παιχνίδια που κάποτε έπαιζαν τα παιδιά της πόλης, ώστε κατά το στάδιο της υλοποίησης της μελέτης να «διδαχθούν» στα παιδιά και να ξαναφυτρώσουν στις νέες «αλάνες» της πόλης μας.
Θεωρώ ,ότι αυτή η προτεινόμενη με την παρούσα αίτηση-πρόταση μας αναβίωση του παιδικού παιχνιδιού, πέραν της τεράστιας σημασίας της για τα δικά μας παιδιά, έχει σημαντική αξία και για την προσπάθεια της αναβάθμισης του τουριστικού μας προίόντος για την οποία ,επί χρόνια, επιμένω, αφού όλα αυτά τα παιχνίδια μπορούν να «χρησιμοποιηθούν» και να ενισχύσουν την τουριστική μας «βιτρίνα»!
Παρακαλώ για τις δικές σας επιβαλλόμενες ενέργειες ώστε το συντομότερο δυνατόν να υπάρξουν αποτελέσματα!
Αυτονόητο είναι ,ότι ζητούμε την απάντηση σας με τις απόψεις σας, και την ενημέρωση μας για οποιαδήποτε ενέργεια σας.
