Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη

Πολιτικού Επιστήμονα

E-mail:[email protected]

«Το μήλο που γεννήθηκε στο πιο ψηλό κλαδί, σε αυτό που λένε κορυφή που πιο μακριά κοιτάζει, πρώτο από όλα την αυγή ο ήλιος θα το δει, κι ανοίγοντας τα πύρινα μπράτσα του το αγκαλιάζει».

«Πρώτο το μήλο, το μήλο της κορφής, πρώτο στο φως θα βαφτιστεί, πρώτο θα γίνει τέλειο, πρώτο θα ωριμάσει, πρώτο και τα ραπίσματα του ανέμου θα δεχτεί, πρώτο θα βγει θα χτυπηθεί και πρώτο θα γεράσει».

[Στίχοι: Πέτρος Φουκάκης. Μουσική & τραγούδι: Κώστας Βερδινάκης]

Πλατεία Μικρασιατών. Ώρα 21.30’. Τετάρτη βράδυ. Ο κόσμος πολύς. Η παρουσίαση της νέας δισκογραφικής δουλειάς του Κώστα Βερδινάκη αρχίζει με τον καλύτερο τρόπο. Γιώργος Βιτώρος στην παρουσίαση και στο συντονισμό. Ακούγονται τα τραγούδια του δίσκου. Ομιλίες από τρείς κύριους ομιλητές και χαιρετισμοί από τους εκπροσώπους αρχών και φορέων. Οι συντελεστές της επιτυχημένης μουσικής προσπάθειας, ο Πέτρος ο Φουκάκης, η Στέλλα η Σειραγάκη και φυσικά ο Κώστας κι ο Μανώλης δέχονται συγχαρητήρια. Στο τέλος ακούγονται δυο τραγούδια με παράλληλη προβολή εικόνων. Δείχνουν σαράφηδες και δανειστές που ζουν από αγοραπωλησίες χρυσού και ελπίδας. Σύγχρονοι και αδίστακτοι τοκογλύφοι που συσσωρεύουν πλούτο διαρκώς. Φτώχεια και εξαθλίωση. Χλιδή και πολυτέλεια. Ηχηρές αντιθέσεις, σύγχρονα δράματα και ρόλοι που προβάλλονται στον καμβά της καθημερινής βιοπάλης. Ενάντια στο μεθύσι του πλούτου και της αχαλίνωτης φιλοδοξίας και κραιπάλης.

Το μήλο της κορφής, φίλες και φίλοι. Το πιο εμφανές, το πιο ψηλό, το πιο εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες. Εκείνο που η μηλιά κατέβαλλε την πιο μεγάλη προσπάθεια να το θρέψει. Εκείνο που θα γίνει πρώτο τέλειο, αυτό που πρώτο θα ωριμάσει, αυτό που αλύπητα θα χτυπηθεί, θα γεράσει, θα πέσει, θα πεθάνει. Κάτι που θα συμβεί αργότερα και στα μήλα που βρίσκονται πιο χαμηλά με τη διαφορά ότι εκείνα δεν βρέθηκαν στην κορυφή, δεν αγνάντεψαν τον ορίζοντα, δεν ρίσκαραν την έκθεση τους στον άνεμο, δεν τα θυμάται τελικά κανείς.

Γεμάτος πυκνές έννοιες ο δίσκος, οι οποίες διατρέχουν όλη την ανθρώπινη ιστορία: από το προπατορικό αμάρτημα των πρωτόπλαστων με το μήλο που δοκίμασαν, μέχρι τις σημερινές αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν εκείνοι οι άνθρωποι που πηγαίνουν ενάντια στο ρεύμα και τους χτυπούν οι πέτρες και τα ξύλα, που ο ποταμός της ανθρώπινης ματαιοδοξίας, οδηγεί με ορμή προς τη θάλασσα. Από την επιφυλακτικότητα και υποψία με την οποία κάθε τι πρωτοπόρο αντιμετωπίζεται, μέχρι την επιμονή εκείνων που μένουν σταθεροί στα πιστεύω τους χωρίς παρεκκλίσεις. Από το έδαφος μέχρι την κορφή, από την σκληρή δουλειά ως την καταξίωση ενός καλλιτέχνη, από την απόπειρα  δημιουργίας στην αμφισβήτηση και από το επιτυχημένο αποτέλεσμα στην επιβράβευση. Όχι στην επιβράβευση από όλους ανεξαίρετα, αλλά σε εκείνη που οι οξυδερκείς άνθρωποι διακρίνουν στο βλέμμα θαυμασμού και αναγνώρισης, όσων κρίνουν αμερόληπτα, δίκαια αλλά και αυστηρά ταυτόχρονα. Από τον ίδιο το δημιουργό μιας πνευματικής εργασίας που δεν αισθάνεται απλά εξωτερικά επιτυχημένος, επειδή το έργο του προβλήθηκε από τα media, αλλά αισθάνεται εσωτερικά δικαιωμένος, όταν η μουσική του κάθε φορά που ακούγεται,  δημιουργεί καινούρια συναισθήματα, νέους συνειρμούς, αγγίζει τις ευαίσθητες χορδές της ψυχής του μέσου ανθρώπου κι ανοίγει νέα μονοπάτια ελπίδας και νέους δρόμους αισιοδοξίας.

Η παρουσίαση τελειώνει. Ο Κώστας ο Βερδινάκης στον επίλογο μας προβληματίζει ευχάριστα, μας δείχνει το δρόμο, μας ευχαριστεί και μας συγκινεί. Τον ευχαριστούμε κι εμείς για την υπέροχη βραδιά και την εμπειρία που ζήσαμε. Ευχόμαστε καλή επιτυχία στο νέο αυτό δίσκο, όχι από ευγένεια αλλά επειδή την αξίζει. Και θα την έχει.