Του Κώστα Π. Μανιά
Αφορμή για να καταπιαστώ μ αυτό το θέμα, μου έδωσε ένα δημοσίευμα στο φεισμπουκ, του περασμένου Σαββάτου. Πολλές φορές η ταπεινότητα μου , έχει εκφράσει απόψεις που άλλοτε κατά τη γνώμη μου είναι σωστές, άλλοτε πάλι όχι. Έχω πει για παράδειγμα, πως στην εποχή μας δεν υπάρχουν ιδεολογίες. Όταν όμως αναφέρομαι για την κατάρρευση του κομουνισμού, εκεί έχω πει, πως δεν έχει καταρρεύσει ο κομουνισμός σαν σύστημα, σαν θεωρία, σαν ιδεολογία, αλλά χρεοκόπησαν τα πρόσωπα, οι Άνθρωποι που κλήθηκαν να τον εφαρμόσουν, να τον υπηρετήσουν. Οι Άνθρωποι ήταν μικροί και ανήμποροι για να σηκώσουν το βάρος ενός τόσο μεγάλου συστήματος. Γιατί ο κομουνισμός είναι ένα σύστημα, που στην εφαρμογή του, κατά κύριο λόγω στηρίζεται στον Άνθρωπο. Στηρίζεται σε οξείες που δεν επιδέχονται λάθει και αβλεψίες. Στον κομουνισμό, εκείνοι που αποφασίζουν για τις τύχες ενός λαού, δεν είναι πολλοί, γι αυτό και η κινήσεις τους, πρέπει να είναι προσεκτικές. Στον κομουνισμό δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια ψευδαισθήσεων. Στον κομουνισμό εργάζεσαι όσο μπορείς και αμείβεσαι ανάλογα με τις ανάγκες σου. Αυτό όμως δεν αρέσει σε όλους. Γι αυτό το λόγω, οι εξουσιαστές πρέπει να λειτουργούν σωστά μ αυτόν τον κανόνα, για να έχουν τους πολλούς με το μέρος τους, απομονώνοντας τους διαφωνούντες. Ο καπιταλισμός είναι ένα άλω πράγμα. Έτσι κι αλλιώς ο καπιταλισμός δεν έχει καμιά σχέση με Ανθρώπινες ευαισθησίες. Ο Άνθρωπος ζει με αυτό που περισσεύει από το σύστημα. Κάποτε θυμάμαι, τα φερέφωνα του συστήματος μας λέγανε, πως στην Σοβιετική Ρωσία, έπεσε έλλειψη στο μοσχαρίσιο κρέας, και το έδιναν στους πολίτες με το δελτίο. Εκείνοι βέβαια που κυκλοφορούσαν τέτοιες ειδήσεις, το έκαναν για να συκοφαντήσουν το σοβιετικό σύστημα, γιατί εμάς εδώ το πρόβλημα ήταν πιο απλό. Ανέβαζαν τις τιμές του μοσχαρίσιου κρέατος, στα ύψη, - όπως κάνουν και σήμερα, - το αποστερούσαν από τα κατώτερα στρώματα, και έφτανε για την πλουτοκρατία. Στον καπιταλισμό οι κρατούντες, που αποτελούν - όπως και στον κομουνισμό, - μια καθεστηκυία τάξη, καλλιεργούν στο λαό την ψευδαίσθηση, πως έχουν τις ίδιες ευκαιρίες να ανέβουν στο ύπατο αξίωμα. Αυτό είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ολόκληρο το σύστημα άλλωστε, σ ένα ψέμα στηρίζεται. Εκείνοι που καταλαμβάνουν αξιώματα, - μικρά η μεγάλα, αμείβονται δυσανάλογα ακριβότερα, για τις ευθύνες τάχα που έχουν. Στην ουσία όμως όσο μεγαλύτερη θέση έχουν, τόσο περισσότερα παίρνουν, ενώ οι ευθύνες τους είναι ανύπαρκτες, αφού αποτελούν τσανάκια του συστήματος. Ενός συστήματος πάντα, μα πάντα, περισσότερο η λιγότερο διεφθαρμένο. Ποτέ στον καπιταλισμό, ένας υπεύθυνος δεν πήγε φυλακή για κακοδιοίκηση. Η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε, δεν είναι καθόλου πρωτόγνωρο φαινόμενο, για τον καπιταλισμό. Είναι μια τραβηγμένη κατάσταση, μα καθόλου ασυνήθιστη. Το κομουνιστικό σύστημα, θα ήταν το τελειότερο, αν όμως δεν το εφάρμοζαν Άνθρωποι, αλλά θεριά, που θα επέβαλαν την ισότητα. Κατά τη γνώμη μου λοιπόν, και όταν λέω πως υπάρχουν ιδεολογίες, και όταν λέω πως δεν υπάρχουν, έχω δίκιο. Αλλά πριν κλίσω ας δικαιολογήσω και τον τίτλο μου. Σήμερα στην εποχή μας, στα χρόνια μας, αφού εξέλειπε το αντίπαλο δέος, - ο κομουνισμός, - και εληψη ηγετών στην παγκόσμια πολιτική σκακιέρα, ο καπιταλισμός τείνει να κοπεί στη μέση, σαν την αχιβάδα. Ο καπιταλισμός σήμερα, στην σημερινή του μορφή, σε λίγο θα αποτελεί παρελθών. Θα αποτελείται από δυο αντίπαλα στρατόπεδα. Στους βόρειους, και στους νότιους. Σ αυτή την ανεμοθύελλα, σ αυτή την δίνη που δημιουργείται, αναδύεται, μια άλλη, μια καινούρια δύναμη. Οι συγκυρίες δίδουν μια ευκαιρία στη χώρα μας, να αναθεωρήσει την εξωτερική της πολιτική. Στις δεκαετίες που πέρασαν, την αφοσίωση της στην λεγόμενη συμμαχία, την πλήρωσε πολλή ακριβά. Και τούτο γιατί δυστυχώς οι σύμμαχοι που μας προέκυψαν, και ανιστόρητοι, και κομπλεξικοί αποδείχτηκαν απέναντι στην ιστορία μας. Με ευθύνη και της διαχρονικά ανίκανης και δουλοπρεπείς, ηγεσίας μας, ας στραφούμε λοιπόν στις δυνάμεις που διαθέτουν ιστορία και ξέρουν να την εκτιμούν.
