Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη

Πολιτικού Επιστήμονα

E-mail:[email protected]

Ναι. Ήμουν κι εγώ εκεί. Αυτόπτης μάρτυρας όταν σε τσαλαπατούσαν και  έκαναν κουρέλι τον εγωισμό σου. Αυτήκοος μάρτυρας όταν σε έβριζαν μπροστά στη γυναίκα σου και στα παιδιά σου. Ακίνητο στρατιωτάκι, που δεν είχε τα κότσια να σε υπερασπιστεί όταν βαλλόσουν άδικα πανταχόθεν. Μικρό και ασήμαντο πλάσμα ετούτου του πλανήτη, όταν έχανες το δίκιο σου. Απελπιστικά λίγος και μικρός όταν σε έβαζαν να τους ζητήσεις συγγνώμη χωρίς να έχεις φταίξει σε κάτι. Απίστευτα ανεπαρκής όταν γινόσουν μπάλα στα πόδια τους. Εξαιρετικά κατώτερος των περιστάσεων και αδύναμος κρίκος αρκετών οδυνηρών καταστάσεων. Θύμα και θύτης ταυτόχρονα.

Φυσικά ήσουν κι εσύ εκεί. Συνειδησιακά ανολοκλήρωτος, ψυχικά ανικανοποίητος,  έρμαιο και πειθήνιο όργανο των όποιων ορέξεων και επιθυμιών σου. Τραγικά περιστοιχισμένος από ασήμαντους ανθρώπους που δεν σε ένιωσαν ποτέ πραγματικά. Άνθρωποι που δεν έφταιξαν ποτέ σε κάτι. Μικρές προσωπικότητες και ασήμαντες αλλά υπαρκτές οντότητες. Απλά νούμερα στων Ελλήνων τις κοινότητες.  Τελικά είναι να σου βγαίνει, είναι «να τό ’χεις». Να χτίζεις πάνω στις απαγορεύσεις που βάζεις στον εαυτό σου το χαρακτήρα σου. Να ορίζεις τη ζωή σου. Και να αισθάνεσαι όμορφα με αυτό που βλέπεις στον καθρέφτη. Να γερνάς όμορφα, να σε φθείρει με σεβασμό ο χρόνος. Και να φροντίζεις, δίνοντας αγάπη στους γύρω σου, να μην είσαι ποτέ μόνος.

Αισθάνομαι άσχημα γιατί δεν μπήκα στη μέση να σε βοηθήσω να βρεις το δίκιο σου. Προτίμησα να πατήσω το γκάζι και να απέχω από την αδικία που γινόταν σε βάρος σου, μπροστά στα μάτια μου. Δεν μου αρέσει να τρέχω στα δικαστήρια ως μάρτυρας σε δίκες. Δεν μπορώ να σηκώνω εκείνο το βάρος που συντελεί σε καταδίκες. Χώθηκα στην ασφάλεια του καναπέ μου κι άρχισα να ψάχνω τα κανάλια για να ξεχάσω την ευθύνη μου, για να μετριάσω την ανύπαρκτη αυτοκριτική μου, για να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα, για να περιπλέξω τα αυτονόητα. Ναι, ήμουν κι εγώ εκεί. Ήσασταν κι εσείς, και οι άλλοι. Συνυπαίτιοι και συνυπεύθυνοι. Απαλλαγμένοι από νομικά μπερδέματα, τόσο λίγοι και τόσο ανεύθυνοι. Κρίμα για εκείνον, κρίμα και για μάς.

Σε όλους έχει συμβεί. Το ξέρω, το ξέρετε, το ξέρουν όλοι. Αρκετά έχουμε στο κεφάλι μας. Δεν θέλουμε να βοηθήσουμε, δεν αντέχουμε την αλήθεια. Είμαστε περήφανοι γιατί στο αστυνομικό τμήμα έχουμε πάει μόνο μια φορά στη ζωή μας. Μόνο τότε, όταν προσκομίσαμε τα δικαιολογητικά για να εκδώσουμε αστυνομική ταυτότητα. Χάλια τελικά ήταν εκείνη η φωτογραφία που είχαμε βγάλει τότε. Και τη βλέπουμε μια ζωή μπροστά μας, σε κάθε μας συναλλαγή, σε κάθε μας πράξη. Και χαρήκαμε που χάσαμε την ταυτότητά μας και βγάλαμε καινούρια με πρόσφατη φωτογραφία. Νομίσαμε ότι θα φαινόμασταν πιο όμορφοι. Όμως ο χρόνος δεν ήταν τόσο επιεικής μαζί μας. Η καινούρια μας ταυτότητα έχει μια παλιά φωτογραφία, έχει τη φωτογραφία ενός μεσήλικα που έχει χάσει τη λάμψη των είκοσι χρόνων.  Έχουμε ξανά νέο αριθμό ταυτότητας, ίδιο ονοματεπώνυμο, ίδια ημερομηνία γέννησης, αλλά περισσότερα χρόνια στην πλάτη μας. Βαρύναμε.

Ναι, υπάρχουμε ως πρόσωπα, αλλά αγνοούμαστε ως συνειδήσεις. Μας διέβρωσε η καθημερινότητα, οι έγνοιες, τα βάσανα. Δημιουργήσαμε, μοχθήσαμε, παλέψαμε, αδικήσαμε, κοροϊδέψαμε αλλά ξεχάσαμε πως δεν έχουν τσέπες τα σάβανα. Ήμασταν κι εμείς εκεί. Μόνο που κρυφτήκαμε. Κι όταν η αδικία συνέβη σε εμάς κρύφτηκαν άλλοι. Τελικά παίρνεις ότι δίνεις. Κι αν από λάθος πάρεις κάτι παραπάνω, μη χαίρεσαι. Δεν είναι δικό σου. Κάποια στιγμή θα το επιστρέψεις με τόκο. Συγγνώμη αν σας προβλημάτισα. Καλό Δεκαπενταύγουστο.