Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Εντάξει, μας φταίει – και δικαίως- η πολιτική μας για το χάλι στο οποίο βρισκόμαστε. Μήπως όμως δεν είναι η μόνη ένοχη; Μήπως και εμείς ως κοινωνία κάνουμε ότι μπορούμε για να βυθιζόμαστε όλο και πιο πολύ στην κρίση; Μια ματιά στην καθημερινή ειδησεογραφία αποδεικνύει ότι, δυστυχώς, έχουμε κι εμείς το δικό μας μερίδιο ευθύνης…. Παράδειγμα 1ο: Nοσοκομείο Αγίας Βαρβάρας στη ταλαίπωρη δυτική Αττική, λειτουργεί με πληρότητα γύρω στο 35% και μέσο ημερήσιο μισθολογικό κόστος ανά ασθενή πάνω από 2.000€. Ζητήθηκε λοιπόν να μεταφερθούν 30 νοσηλευτές στο κοντινό Αττικό Νοσοκομείο για να λειτουργήσει μια κλειστή πτέρυγα. Αξίζει να σημειωθεί ότι το νοσοκομείο αυτό έχει πληρότητα στο 120% και ημερήσιο κόστος νοσηλείας 700€. Αποτέλεσμα, γενικός ξεσηκωμός με πρόσχημα ότι έτσι οδηγείτε το νοσοκομείο που υπολειτουργεί σε κλείσιμο η ιδιωτικοποίηση. Συμπαραστάτες βέβαια οι βουλευτές του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και φυσικά όλο το φάσμα των συνδικαλιστών….
Παράδειγμα 2ο: μετά από 9 και πλέον μήνες απεργίας με συγκρούσεις μεταξύ των εργαζόμενων, η Χαλυβουργία ετοιμάζεται να βάλει οριστικά λουκέτο. Μερικές εκατοντάδες εργαζόμενοι θα βρεθούν οριστικά στο δρόμο γιατί η αριστερά ήθελε να δημιουργήσει ένα προπύργιο αγώνα.
Ο αγώνας τους επιτέλους…. Δικαιώθηκε, το κολαστήριο κλείνει και οι απεργοί σε λίγο θα ψάχνουν τους προστάτες του ΠΑΜΕ, ενώ το ΚΚΕ και η υπόλοιπη αριστερά θα ψάχνουν κάποιο νέο εργοστάσιο να υψώσουν τις κόκκινες σημαίες της αντίστασης….
Παράδειγμα 3ο : Ο Δήμος Ελληνικού με δήμαρχο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ πλήρωνε για μήνες συμβασιούχους που είχαν λήξει οι συμβάσεις τους γιατί δεν ήθελε να εφαρμόσει αντεργατικά μέτρα. Τώρα δεν έχει λεφτά να πληρώσει κανέναν από τους εργαζόμενους λόγω της φιλολαϊκής πολιτικής του… Κατά τα αλλά φταίει επάρατο μνημόνιο που δεν μας αφήνει να μοιράζουμε λεφτά που δεν έχουμε.
Να διώξουμε λοιπόν την ΤΡΟΙΚΑ, να καταδικάσουμε στο πυρ, τους δανειστές που μας απομυζούν αλλά μήπως πρέπει να αντιληφθούμε ότι με το βόλεμα, τα ρουσφέτια, την κακοδιαχείριση, την καταδίκη κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας, δεν πάμε πουθενά; Ότι δεν γίνεται μόνιμα κάποιες μειοψηφίες να σαμποτάρουν οτιδήποτε πρέπει να αλλάξει σε αυτό το φαύλο καθεστώς, ότι δεν μπορούμε εν ονόματι της αντίληψης πως «νόμος είναι το δίκιο… του, καθένα» να αρνούμαστε οποιαδήποτε αλλαγή των περιβόητων κεκτημένων, που έχουν κι αυτά το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την κατάντια μας: Γιατί, όσο αυτονόητες είναι τελικά οι ευθύνες των πολιτικών μας, που διαμόρφωσαν όλα αυτά τα χρόνια ένα πελατειακό και ατελέσφορο κρατικό μηχανισμό που μας ταλαιπωρεί όλους, άλλο τόσο δεδομένες είναι και οι δικές μας ευθύνες όχι μόνο ανεχθήκαμε αλλά υπηρετήσαμε και βολευτήκαμε σε αυτό το σάπιο καθεστώς.
