Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
Γέμισε o τόπος με θρασσύτατους μνηστήρες
που γυροφέρνουνε την Ελλαδόπη
και τρωγοπίνουν ξαπλωμένοι σε ανάκλινδρα
ξερνοβολώντας πάνω στα τομάρια των βοδιών μας
που ’χουν από καιρό ξεκοκκαλίσει
και μιαίνοντας με τις αυθάδειες
και την ανάσα τους την κρασωμένη
μνήμες, μνημεία, όσια και ιερά.
Και όλα αυτά χάρη στο νόμο
περί μη ευθύνης των μνηστήρων
κι στην επαίσχυντη παραγραφή
των εγκλημάτων τους…
Σηκώνει ο Μέντορας τα χέρια του ψηλά!
Ο φημισμένος Φήμιος καλά τους τραγουδάει!
Οι δούλοι τους υπηρετούν για ένα κόκκαλο!
Ο γερο-Εύμαιος ο βοσκός βρίζοντας
τα γουρούνια μας τους στέλνει!
Κάποιοι δικοί μας, ομοτράπεζοι
στο άγριο φαγοπότι!
Η Ελλαδόπη υφαίνει επιμήκυνση
στον αργαλειό της!
Και όλοι εμείς σαν άπραγοι Τηλέ-μαχοι
τον Οδυσσέα καρτερούμε να επιστρέψει,
το αλύγιστό του τόξο να λυγίσει,
το ’να του βέλος να περάσει
από των τσεκουριών τους δώδεκα χαλκάδες
και με τα υπόλοιπα στα Τάρταρα να στείλει
τους υπερφίαλους μνηστήρες!
Και υποδεχόμαστε τους γέροντες ζητιάνους,
μην τύχει κι είναι κάποιος τους ο Οδυσσέας!
Και περιμένουμε την άγια στιγμή
που η Ευρύκλεια θα βεβαιώσει
πως είδε στο ποδάρι κάποιου
σημάδι αναγνώρισης!
Και περιμένουμε το σείσμα της ουράς του Άργου
και του βοσκού του Εύμαιου το σήμα
για την επιστροφή του τιμωρού Οδυσσέα.
Και τάζουμε στην Αθηνά τεράστιες λαμπάδες
αν βοηθήσει στην επιστροφή του Οδυσσέα
και στο ξεκούμπισμα των αναιδών μνηστήρων.
Και στην απόγνωσή μας μέσα
κάνουμε ξόρκια να μικράνουν ο χρόνος και η θάλασσα,
για να ’ρθει πιο κοντα το νόστιμον το ήμαρ του Οδυσσέα
ή γινόμαστε μνηστηροφόνοι κατά φαντασία
η ξεγελιόμαστε από σωσίες του Οδυσσέα
με μόνιμη τη θλιβερή επωδό
Στερνή μου γνώση να σ’ είχα πρώτα!
Και περιμένουμε μαρμαρωμένοι
με τα χέρια κατάρτια προς τον ουρανό
και τα μάτια αγκιστρωμένα στον ορίζοντα!...
Και ω του θαύματος,
ένα καράβι προσαράζει σαν του Οδυσσέα
με καπετάνιο κι επιβάτη μόνο ένα γέροντα
λευκοντυμένο, με τη θεϊκή μορφή του Ομήρου,
που μας καλεί με τ’ αυστηρά του νεύματα
και μας λέει:
Άδικα περιμένετε εδώ τον ερχομό του Οδυσσέα!
Εδώ ’ναι η δική σας η Ιθάκη!
Εκείνος ζει και βασιλεύει στην Ιθάκη της Οδύσσειας!
Ααχ! Τι μωρία να περιμένετε απ’ αυτόν
την τιμωρία των δικών σας των μνηστήρων!
Ο δ υ σ σ ε υ τ ε ί τ ε!...
