Του Βάιου Ντάφου

Επιστροφή στην συγγραφή . Τόσο  διακοπές, αλλά και τα γεγονότα της ζωής με κράτησαν απορροφημένο.  Τώρα όμως είμαι εδώ , και το θέμα αυτού του άρθρου έχει να κάνει με την λέξη «Αλλαγές».

Παρατηρούμε αλλαγές πολλές, πολιτικές, οικονομικές, ερωτικές, οικογενειακές , φιλικές, εύκολες και δύσκολες, συνειδητές και μη προβλεπόμενες. Η αλλαγή είναι ένας μικρός θάνατος ή μια μεταμόσχευση ζωής; Ένας λόγος για να αρχίσεις ψυχολόγο ή μία αιτία για να σηκώσεις λευκά πανιά στο πλοίο της ζωής σου; Καλοδεχούμενες ή αποδεχούμενες; Ένα ποτάμι που σε καταπίνει ή μια θάλασσα που σε οδηγεί σε γόνιμη στεριά;

Σίγουρα κάθε αλλαγή δημιουργεί φόβο, φόβο για αυτά που θα ρθουν, φόβο για το χρόνο που χάνουμε (αν νιώσουμε ότι κάναμε λάθος επιλογές) , και μια επιθυμία να τα προλάβουμε όλα τα άλλα. Να βιαστούμε, να πετυχουμε όσα δεν πετυχαμε πριν. Όμως εμείς άνθρωποι, μάθαμε στα γρήγορα, κάναμε την ζωή μας φαστ φουντ και η αλλαγή μας κατάντησε μια αλλαγή  γρήγορη χωρίς ουσιαστική ενδυνάμωση.

Δεν μπορώ να σας πω, μην φοβάστε κάθε αλλαγή. Δεν γίνεται αυτό. Ας συμφιλιωθούμε με το γεγονός πως κάθε αλλαγή φέρει αγκαλιά της την αβεβαιότητα, την νέκρωση ενός κομματιού του παρελθόντος μας, και σε πιο hardcore περιπτώσεις το τελικό κλείσιμο πολλών κεφαλαίων της ζωής μας.

Από την άλλη όμως, φέρει μαζί της την λύτρωση, την εκτόνωση, την ευκαιρία να κτίσω κάτι πιο γερό , πιο δυνατό  , πιο αληθινό από το προηγούμενο κομμάτι μου που έκλεισε. Η αλλαγή είναι η ευκαιρία να ανέβω ένα σκαλοπάτι πιο ψηλά, να κάνω το ένα βήμα παραπέρα, να έρθω πιο κοντά να βρω τον εαυτό μου.

Να φοβάσαι, να κλαις και να γκρινιάζεις . Ανθρώπινο είναι, όμως μην τα παρατάς, μην σταματάς να μάχεσαι. Είναι σαν να σταματάς να αναπνέεις και να έχεις την απαίτηση να ζεις. Ζήσε την αλλαγή ουσιαστικά, κατάλαβε την, και προχώρα. Όχι τρέχοντας γιατί θα πέσεις, αλλά με αγέρωχο περπάτημα. Και όπως λέει το ρητό: αλλάζω αλλά- ΖΩ.