Του Μανώλη Σκαρσουλή
Η βλακεία είναι είτε συγγενής είτε επίκτητη. Η πρώτη οφείλεται σε κληρονομικά αίτια και η δεύτερη έχει την πηγή της στην κακοποιό επίδραση των ήδη βλακών, οι οποίοι, λέγε λέγε, μούρου μούρου, δωσ’ του δωσ’ του, ακόμη και τους φύσει ευφυείς μπορούν να μεταμορφώσουν σε θέσει βλάκες. Κάθε τόσο εμφανίζεται κάποιος υποτιθέμενος σοφός που ανατρέπει τις υποτιθέμενες σοφίες των προκατόχων του. Έτσι, ο δύστυχος εγκέφαλος του δύστυχου ιδιοκτήτη του είναι ασφυκτικά γεμάτος από πρόσκαιρες αλήθειες, που μεταμορφώνονται σε μόνιμα ψέματα. Πώς να μη βλακέψει ο έξυπνος και να μην από-αποβλακωθεί ο βλάκας;
Η βλακεία λοιπόν, άσχετα από τα αίτια και τις μορφές της, είναι μία ουσία άυλη, όπως άλλωστε και η ευφυΐα• είναι άχρωμη, άγευστη, αόρατη, ανθεκτική σε κάθε είδους διαλύτη και πανταχού παρούσα. Πέρα απ’ αυτά είναι και ασθένεια. Ασθένεια βαριά κι επικίνδυνη, για τέσσερις τουλάχιστον λόγους:
ΕΠΕΙΔΗ έχει την πλατύτερη διάδοση απ’ όλες τις επιδημίες, με τον ανεξιχνίαστο και ασύλληπτο ιό της βλακείας.
ΕΠΕΙΔΗ είναι ανίατη, αφού ποτέ δεν έχει ακουστεί ότι κάποιος βλάκας διά της επιφοιτήσεως του αγίου πνεύματος κατάφερε να μεταμορφωθεί σε ευφυή.
ΕΠΕΙΔΗ δεν περιορίζεται στους φορείς του ιού, αλλά έχει άμεσες επιπτώσεις και στους υγιείς ανθρώπους.
ΕΠΕΙΔΗ, όπως διδάσκει το παρελθόν και το παρόν, φάρμακο κατά της βλακείας δε θα βρεθεί ούτε στο μέλλον.
Οπωσδήποτε, είτε ως ασθένεια, ιδιότητα ή οτιδήποτε άλλο, η βλακεία αποτελεί μια δύναμη φοβερή και τρομερή, αναπότρεπτη και ακαταμάχητη, όπως λακωνικά το εξέφρασε και ο αθάνατος Αϊνστάιν. Υπαγορεύει τις αποφάσεις της συντριπτικής πλειονότητας των ανθρώπων και κηδεμονεύει τις πράξεις τους. Και αφού οι άνθρωποι συναποτελούν τους λαούς και οι λαοί συναποτελούν την ανθρωπότητα, μπορεί κανείς ν’ αναρωτηθεί πώς άραγε γράφεται η ιστορία αυτής της ανθρωπότητας.
Ενώ η Φύση, σε όλες σχεδόν τις κινήσεις της, εφαρμόζει τον κανόνα της ισορροπίας, π.χ. ό,τι παγώνει ο χειμώνας το ξεπαγώνει η άνοιξη, ή όσα έμβια όντα καταβγροχθίζει ο ένας, άλλα τόσα γεννάει ο άλλος κ.λπ. ειδικά στο ζήτημα του εγκεφαλικού προϊόντος κανείς δε θα μπορούσε να πει τη την έπιασε και προτίμησε να επιβάλει μια πλήρη ανισορροπία. Γιατί, σ’ αυτή την περίπτωση, ισορροπία θα σήμαινε, είτε γενική ευφυΐα, είτε γενική βλακεία, είτε ισοκατανομή ευφυΐας-βλακείας μεταξύ των αποδεκτών του προϊόντος. Εδώ όμως, παρά τα φυσικά ειωθότα, αν όχι και σε πείσμα τους, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: η μεν βλακεία διαχέεται στην Γη σε απεριόριστες ποσότητες, η δε ευφυΐα χορηγείται με το σταγονόμετρο. Το αποτέλεσμα είναι ότι de facto, λόγω συντριπτικού αριθμού, αλλά και de jure, βάσει του δημοκρατικού κανόνα, «η πλειοψηφία κυβερνά και η μειοψηφία ελέγχει», τον κόσμο κυβερνούν οι βλάκες. Οι ευφυείς περιορίζονται στον άχαρο, ανούσιο ρόλο του «ελέγχου» και, μάλιστα χωρίς ελπίδα πως αυτό μπορεί ποτέ ν’ ανατρέψει την κατεστημένη τάξη.
