Της Ειρήνης Νταουντάκη

Πίσω από τον λόγο της  χα κρύβονται οι κεντρικές πολιτικές επιλογές του συστήματος

Πίσω από τους θιασώτες της, η κοινωνική συνθήκη και η κουλτούρα της ευδαιμονίας που προηγήθηκε

Πίσω από τους εκφραστές της το μίσος

Απέναντί της όμως, βρισκόμαστε εμείς

Τελευταία προβλήθηκε και σχολιάστηκε από τα ΜΜΕ και δικτύωσης, η πρόθεση της ΧΑ να δημιουργήσει τράπεζα αίματος από Έλληνες για Έλληνες.  Η προώθηση του φυλετικού και πολιτισμικού ρατσισμού έτσι όπως αποτυπώνεται βίαια, στην εν λόγω πρόθεση ή είδηση, διαχέεται επικίνδυνα και ανησυχητικά.

Οφείλουμε ως ΚΙΑ να υπενθυμίσουμε τα εξής, αυτονόητα και κατοχυρωμένα ανέκαθεν στην ιατρική πράξη. Η δωρεά αίματος είναι μια εθελοντική προσφορά ενός ανθρώπου προς τους πάσχοντες συνανθρώπους του και η χρήση του, δηλαδή τα κριτήρια που διέπουν τις μεταγγίσεις είναι αποκλειστικά ιατρικό έργο, που διέπεται από κανόνες και υπακούει στη διεθνή ιατρική ηθική και δεοντολογία. Το ποιος δηλαδή θα ωφεληθεί αυτής της δωρεάς, γίνεται με κριτήριο την πάθηση και όχι τον πάσχοντα (με την έννοια λευκός, μαύρος, ψηλός ή με φαρδιά ρουθούνια!).

Είναι δεδομένο ότι η πρόθεση της Χ.Α. αποκλείεται να γίνει πράξη (τουλάχιστον στη σημερινή Ελλάδα). Όσοι γίνουν αιμοδότες με αυτό το κίνητρο, πολύ απλά θα εξαπατηθούν γιατί καμιά Αιμοδοσία Νοσηλευτικού Ιδρύματος (και είναι όλες δημόσιες) δεν πρόκειται να εναρμονιστεί με αυτά τα κόλπα των φασιστών. Στην απίθανη δε περίπτωση που κάποιος γιατρός διανοηθεί να ζητήσει «ελληνικό» αίμα για «έλληνα» ασθενή, πέραν του ότι θα γίνει ο περίγελος του επιστημονικού σώματος, θα διωχθεί και πειθαρχικά.

Ωστόσο, με αφορμή αυτό το περιστατικό το ΚΙΑ έχει την ανάγκη να τοποθετηθεί  απέναντι σε όλα αυτά που τελευταία δείχνουν πως ο φασιστικός λόγος και οι φασιστικές πρακτικές, με όχημα την χα και υπό το πρόσχημα της κρίσης, μετατοπίζονται στο κέντρο του πολιτικού διαλόγου και της κοινωνικής ζωής, γεγονός που έχει πολλαπλές συνέπειες.

Το ΚΙΑ, ένα εγχείρημα αυτοοργάνωσης μικρής κλίμακας, ένας χώρος αλληλεγγύης και ανατροπής,  είναι αυτό που εμείς εννοούμε θεμελιώδης κοινότητα. Οι κοινότητες δημιουργούνται εκεί που συμβαίνει η ζωή, η αρρώστια, ο πόνος, η χαρά, η απελπισία, αλλά κυρίως  η δυνατότητα για τη συνάντηση  ανθρώπων,ίσων και διαφορετικών, που μπορούν  να συζητούν και να πράττουν πολιτικά, αποφασίζοντας για τις συνθήκες ζωής τους, τον εαυτό τους και την κοινωνία στην οποία ζουν.

Γιαυτό και για εμάς,θεμελιώδης κοινότητα,  δεν μπορεί να είναι το έθνος. Ούτε φυλετικά (κοινό αίμα που μας ενώνει) ούτε πολιτισμικά. Κι αυτό διότι δεν μπορούμε να νομιμοποιήσουμε καμμιά αίσθηση εθνικής ενότητας που παράγεται μέσα από τη διάκριση και τον αποκλεισμό του άλλου,  όχι μόνον ως ξένου αλλά, κυρίως, ως εχθρού.

Να γιατί δεχόμαστε, συνυπάρχουμε, εργαζόμαστε με «ξένους», με «άλλους» με μετανάστες. Να γιατί  έχουμε την ανάγκη όχι  μόνον να καταγγέλουμε τον ρατσιστικό λόγο, τις επιχειρήσεις σκούπα, τη δημιουργία στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά έμπρακτα, μέσα στο ιατρείο,με το ιατρείο μέσα στην κοινωνία, να τον αναιρούμε.

Το σύνθημα «μια φιάλη αίμα ελληνικό από έλληνες για έλληνες», εντάσσεται και αυτό στην διαχεόμενη αντίληψη που θέλει  το έθνος να βάλλεται και να  κινδυνεύει. Συνεπικουρούμενο από τις γνωστές δηλώσεις-συνθήματα του  Λοβέρδου περί «υγιειονομικήςς βόμας», την μεταχείριση που επεφύλαξαν στις εκδιδόμενες οροθετικές τα υπουργεία Υγείας και Δημόσιας Τάξης, τα ΜΜΕ και ο ΕΠΟΠΥ, το «ανακατάληψη των πόλεων» του Σαμαρά και τη κυριαρχία του συνθετικού λαθρο-, στο δημόσιο λόγο. Ο Γκαιμπελικός αυτός λόγος, εκμεταλλευόμενος την υπάρχουσα οικτρή κοινωνικο-οικονομική κατάσταση και στοχεύοντας κατευθείαν στο θυμικό, μιλά για μιαν κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, προτρέποντας  σε άμεση δράση υπέρ του έθνους που, και αυτή τη φορά, απειλείται από ξένους-εχθρούς, την Μέρκελ ή τους  μετανάστες.

Όμως, για εμάς, υπό καμμία έννοια το ατομικό συμφέρον δεν μπορεί να ταυτιστεί με την σωτηρία του έθνους. Διότι, δεν μπορούμε να ταυτίσουμε την ανεργία, την εξαθλίωση, την περιφρόνηση, με τα πάθη του έθνους. Και επίσης, γνωρίζουμε πως δεν  μπορεί να μας σώσει από την λαίλαπα, ούτε να μας παρηγορήσει, η αίσθηση του ανήκειν στο έθνος ή η κατασκευή εξωτερικών εχθρών.  Αυτό που μπορεί να μας σώσει είναι το να συνυπάρξουμε με αλληλέγγυους και ασθενείς, μετανάστες και Έλληνες, αγωνιζόμενοι, συλλογικά, με αργά και σταθερά βήματα για τη κοινωνική και πολιτική μας χειραφέτηση.

 Γιαυτό και  οι μετανάστες για εμάς δεν είναι εισβολείς. Είναι διωγμένοι που τους χρησιμοποιούν και τους εκμεταλλεύονται. Είναι περισσότερο αποκλεισμένοι από εμάς. Είναι, συγχρόνως όμως,  πλούτος συνάντησης και ανταλλαγής. Τα εθνικά ήθη, έθιμα και αγαθά δεν κινδυνεύουν από τους μετανάστες γιατί  οι μετανάστες δεν είναι άρπαγες αλλά πολίτες άπατρεις, που υφίστανται τεράστια κοινωνική, ταξική και πολιτική εκμετάλλευση όπου κι αν σταθούν.

Αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των μεταναστών, των .. ελλήνων μεταναστών, όπου γης, (!)και των άλλων που ήρθαν στη δική μας. Ξέρουμε πως η εγκληματικότητα δεν έχει εθνικότητα αλλά αυξάνεται από την απόγνωση που γεννά ο αποκλεισμός και η βία. Και εάν ένας δήμος ή ένα ..κράτος θέλει πραγματικά να να την αντιμετωπίσει και όχι να την διογκώσει για να την χρησιμοποιήσει, δεν καταφεύγει σε πογκρόμ αλλά αντίθετα, στην διασφάλιση των βασικών παναθρώπινων αγαθών και δικαιωμάτων .

Μας εξοργίζει η κατάρρευση του ΕΣΥ που δείχνει πως για το κράτος έχουν προτεραιότητα οι τράπεζες παρά η υγεία των πολιτών. Γνωρίζουμε πως το δικό μας κράτος μας αφήνει εκτεθιμένους και ανυπεράσπιστους χωρίς βασικά αγαθά. Χωρίς εργασία, περίθαλψη, παιδεία., πολιτισμό.

Όμως γνωρίζουμε πως το κράτος δεν είναι πατέρας προορισμένος να προστατεύει τους πολίτες, εγγυόμενο την ησυχία,  την τάξη, την εργασία, την παιδεία και την υγεία.

Είναι υπόθεση δική μας, της κοινωνίας, η διεκδίκηση και η διαφύλαξη των δημόσιων αγαθών, της εργασίας, της υγείας, της παιδείας. Γι αυτό και  δεν συναντηθήκαμε μονάχα για να απαντήσουμε στην ανάγκη, παρέχοντας στο μέτρο των δυνατοτήτων μας,  πρωτοβάθμια περίθαλψη στους αποκλεισμένους, αλλά και για να πιέσουμε, με αγώνα, να ανοίξουν οι πόρτες των νοσοκομείων για όλους.

Η ΧΑ χρησιμοποιείται ΚΑΙ θα χρησιμοποιηθεί ως ΟΧΗΜΑ ΓΙΑ ΤΙΣ βάρβαρες ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΤΟΥ συστήματος

Συχνά κι εμείς, στεκόμαστε με τρόμο ή αμηχανία ή απορία και κάποιοι με προτεσταντική και υποκριτική ηθική απέναντι στο φαινόμενο ΧΑ: Στο εκλογικό ποσοστό, στα τηλεοπτικά σόου, τα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών, στα γυμνασμένα σώματα, τα κουρεμένα κεφάλια, τα αίματα και τα παντοπωλεία Ελλήνων, τις φανταστικές μπαντανόβουρτσες των «παλληκαριών» αυτών που λένε εγέρθητι.

Συγχρόνως, όμως,παρατηρούμε πως ο λόγος και οι πρακτικές της ΧΑ ( διαπόμπευση οροθετικών, νόμος για ιθανένεια, στρατόπεδα συγκέντρωσης) υιοθετούνται σαν κεντρικές πολιτικές επιλογές, οδηγώντας μας να αναρωτηθούμε: Η ΧΑ είναι η πολιτική δύναμη που τα  επιβάλλει ή αντίθετα, η ΧΑ χρησιμοποιείται, ως όχημα, από το σύστημα, ώστε  να κυριαρχήσουν οι κεντρικές επιλογές του υπό το μανδύα της «λαικής» απαίτησης;

Ο Σαμαράς, πιεζόμενος εκ δεξιών, θέλησε να «ανακαταλάβει τις πόλεις μας με τη βοήθεια του θεού» ή χρησιμοποίησε την άνοδο και το λόγο της ΧΑ, για φαίνεται πως έχει στοιχειώδες έρεισμα η ιδεολογία του;

Ποιός είναι περισσότερο ρατσιστής; Ο εκφραστής της ΧΑ που δέρνει έναν μετανάστη επειδή έχει άλλο χρώμα ή ο υπουργός υγείας που διώχνει από τα νοσοκομεία πρώτα τους μετανάστες για να διώξει μετά  τους άνεργους και τους ανασφάλιστους Έλληνες;

Η ιδεολογία της ΧΑ και ο πολιτικός της λόγος διαμεσολαβούν το θυμό που παράγει σε στρώματα αποκλεισμένων η κρίση; Ή αυτός ο λόγος και τα ιδεολογήματα, προυπήρχαν και υπάρχουν και μάλιστα σε μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που δείχνει η εκλογική τους καταγραφή;

Οι απαντήσεις δεν μπορούν να είναι σαφείς, Οπότε ας διαλέξουμε μια ερώτηση: Ποιόν βολεύει η δράση και τα πολιτικά προτάγματα της χα; Αν απαντήσουμε τους νοσταλγούς του Χίτλερ που ουρλιάζουν εγέρθητι, απλά  θα κάνουμε λάθος.

Σε περιόδους κρίσης και όξυνσης των αντιθέσεων όταν το κράτος χρειάζεται να νομιμοποιήσει και να να ολοκληρώσει βάρβαρες επιλογές, όταν χρειάζεται να ανακόψει τη δυναμική του ριζοσπαστικού κινήματος, ενθαρρύνει τη δράση του παρακράτους αλλά και του φαιού ριζοσπαστισμού. Πρόκειται για μια κίνηση με πολλαπλές στοχεύσεις.

Αναθέτει σε άλλους τη βρωμοδουλειά, δυσφημίζει δημόσια αγαθά , δικαιώματα και κατακτήσεις, χρησιμοποιεί ποσοστά και αιτήματα για να αποκτήσουν οι επιλογές του, δήθεν, λαικό έρεισμα, διαστρέφει για να στρέψει αλλού τη συζήτηση ενοχοποιεί, φυλακίζει, στοχοποιεί για να διαιρέσει ώστε να βασιλεύσει, διαπομπεύει και τέλος εξολοθρεύει για να μας ακινητοποιήσει. Για να μην σκεφτούμε πολιτικά πάνω στην κρίση και  στην ανάγκη ανατροπής των πολιτικών που μας εξαθλιώνουν. Για να στραφούμε στον φαντασιακό εχθρό, απειλημένοι, για να αναζητήσουμε, όχι την αναμπουμπούλα και το χάος, αλλά την τάξη. Διότι το κράτος δεν μας προστατεύει, αλλά τσακίζει κάθε δράση ή κίνηση που φαντασιακά-κυρίως- το απειλεί.

Για να εξηγηθεί και για να ολοκληρωθεί η κατάρρευση του ΕΣΥ , το ρόλο του παρακράτους, ανέλαβαν ο Λοβέρδος και ο Χρυσοχοίδης, ενοχοποιώντας τις εκδιδόμενες οροθετικές, τους μετανάστες και τους άνεργους ανασφάλιστους.

Για να εξηγηθεί η κρίση που παρήγαγε το απάνθρωπο σύστημα του καπιταλισμού, επιστρατεύκε η ενοχοποίηση του «μαζί τα φάγαμε», πίνακες με αριθμούς και οικονομικοί αναλυτές.

Με τον ίδιο τρόπο, που πριν από χρόνια και για χρόνια πλαστής ευημερίας, οι δημοσιογράφοι με τις πέννες μοντ μπλανκ, ενοχοποιούσαν τον άνεργο, θεωρώντας τον τεμπέλη που στερείτο προσόντων.Με αντίστοιχους τρόπους, το χέρι αυτών που σήμερα επιτίθενται σε μετανάστες, ίσως, το κρατούν δημοσιογράφοι και δήμαρχοι.

Το σύστημα χρησιμοποιεί το παρακράτος ΧΑ για να κυριαρχήσουν ανεμπόδιστα  οι κεντρικές πολιτικές επιλογές του. Οι σχετικές με το μεταναστευτικό και τα εργασιακά δικαιώματα και  την επίθεση στο ριζοσπαστικό κίνημα, τους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς χώρους και τις καταλήψεις,

Για να ενωθεί το έθνος, αλλά όχι οι πολίτες, ενάντια στην κρίση επιστρατεύτηκαν θεωρίες συνωμοσίας, καταδίωξης, ενοχοποίησης, το ελληνικό μεγαλείο , οι αρχαίοι πρόγονοι, η ελληνική φυλή που βάλλεται και πρέπει ως καθαρόαιμη και σπουδαία να αντισταθεί.

Μ΄αυτά και μ΄αυτά, σήμερα, οι κοινωνικοί όροι η κρίση, το σύστημα και ΕΜΕΙΣ, επιτρέπουμε στους εκφραστές της  ΧΑ  να έχουν και να χρησιμοποιούν βουλευτικά προνόμια, να εξιπλίζουν στρατούς-φύλακες, να βρίζουν το μνημόνιο, να επιτίθενται στο κεφάλαιο και στις τράπεζες, να διαφημίζουν πως  προστατεύουν τους έλληνες από την εγκληματικότητα των μεταναστανών, να θέλουν να δημιουργήσουν τράπεζα αίματος ελληνικού, να κατηγορούν τους πολιτικούς όπως τους κατηγορούσε και η Χούντα., να απαξιώνουν, δήθεν,  το βρώμικο σύστημα,  να λένε εγέρθητι.

Η ΧΑ

Εκτιμούμε πως είναι άλλο πράγμα οι εκφραστές της χα, άλλο οι θιασώτες της και άλλο η  κυριαρχία του φασιστικού λόγου στα δημόσια πράγματα.

Πίσω  από τους εκφραστές της χα  κρύβεται πράγματι ο Χίτλερ, το μίσος και η λατρεία της δύναμης. Τα πογκρόμ εναντίον μεταναστών, ο μισαλλόδοξος και εθνοκεντρικός λόγος, η  βουβή βία, η ιεραρχία, ο σεξισμός, ο ρατσισμός  και η αποθέωση της εξουσίας.

Και είναι αλήθεια, πως για τους εκφραστές της ΧΑ, τους βουλευτές, τα παλληκάρια εφόδου, ως ΚΙΑ δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά πράγματα. Διότι όταν υπακούς στο εγέρθητι δεν μπορείς πια ούτε να συζητήσεις, ούτε να διαλέξεις ούτε να σκεφτείς. Ζηλεύεις, φθονείς, μισείς και επιτίθεσαι.  Σιχαίνεσαι το άλλον και την έννοια δικαίωμα, είσαι τόσο απαξιωμένος που έχεις την ανάγκη να αιστανθείς βίαια κυρίαρχος απέναντι στον άστεγο και στο μετανάστη, ας είσαι ένας που πληρώνεται με 300 ε. Είσαι εργαζόμενος, ή άνεργος και απαξιωμένος, αλλά είσαι ΄Ελληνας! Αμα υπακούς στο εγέρθητι, επειδή δεν έχεις να φας ,δέρνεις.

Εμάς όμως, δεν μας αρέσει, ούτε ο πόλεμος, ούτε η αυτοθυσία, ούτε το θάρρος, ούτε η υποταγή, ούτε η επιβολή. Δεν μας αρέσουν οι παρελάσεις, οι στρατιωτικοί σχηματισμοί και δεν μας αρέσει να επινοούμε εχθρούς. Μας αρέσει η ζωή και η χαρά και η δυνατότητα. Δεν μπορούμε να λατρέψουμε τους ηγέτες και να εγειρόμαστε. Δεν μας αρέσει η πειθαρχία και η στρατιωτική τάξη, αγαπάμε την ελευθερία. Δεν θαμπωνόμαστε από πηλίκια και άμφια,δυνατά κα ι πλαστικοποιημένα σώματα.

Δεν θέλουμε να είμαστε δυνατοί και κυρίαρχοι ώστε να επιβαλλόμαστε πολιτικά στους άλλους, θέλουμε να αγαπάμε τους άλλους. Όχι με την αγάπη του Άνθιμου ούτε με αυτή του  σωματείου Αγάπη. Δεν εκτιμάμε την βίαιη αυτάρκεια της εξουσίας, ξέρουμε πως τρέμουν και φοβούνται και κλαίνε και βυθίζονται σε απόγνωση οι άνθρωποι που βάλλονται. Αλλά ξέρουμε επίσης, πως ονειρεύονται, πως  ψιθυρίζουν αντί να ουρλιάζουν, σκέφτονται μόνοι τους, μπορούν να έχουν λόγο. Ξέρουμε πως επειδή είμαστε  άνθρωποι έχουμε δυνατότητα.

Δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά για τους εκφραστές της ΧΑ διότι απεχθανόμαστε τη βία όπου κι αν τη συναντήσουμε: Στην πείνα, στους ξυλοδαρμούς,  στα πογκρόμ εναντίον των μεταναστών, στα γκλόμπς των μπάτσων, στα γήπεδα, αλλά και μέσα μας! Διότι και εμείς αισθανόμαστε βίαια και μπορούμε να γίνουμε βίαιοι όταν απειλούμαστε, ή όταν δέρνουν μπροστά στα μάτια μας έναν μετανάστη, όταν βιάζουν μια γυναίκα ή όταν ξυλοφορτώνουν έναν που ζητάει ελευθερία.

Η διαφορά είναι πως, ακόμη κι όταν χρειαστεί να το κάνουμε,  δεν θα αντλήσουμε ταυτότητα από αυτό. Δεν ικανοποιούμαστε δέρνοντας, δεν υπάρχουμε επειδή μπορούμε να δείρουμε, όπως συμβαίνει με τους  εκπαιδευμένους της καταστολής και τα τάγματα εφόδου.

Οπότε, για το φαινόμενο ΧΑ και τα  παρεπόμενά του,  το πεδίο της δικής μας δράσης και παρέμβασης, περιορίζεται στους   θιασώτες της αλλά, κυρίως στις φασίζουσες πολιτικές επιλογές και στο τι θα επιτρέψουμε να κυριαρχήσει τελικά στον δημόσιο λόγο.

Πίσω από τους θιασώτες της ΧΑ, δεν κρύβονται νοσταλγοί του Χίτλερ.. Κρύβονται οι νυν βίαια αποκλεισμένοι και εξαθλιωμένοι. Κρύβονται  και τα χρόνια της ψευδούς ευδαιμονίας, του εξουσιαστικού life-style και του καταναλωτισμού που προηγήθηκαν, τα οποία παρήγαγαν στρατιές αλλιώτικα αποκλεισμένων και αλλοτριωμένων.

Τότε που το έθνος δοξαζόταν στα συλαλλήτηρια και στη γιουροβίζιον. Τότε που το έθνος δεν απειλείτο και το ανήκειν στο έθνος  σήμαινε πρωτίστως, ανήκειν στην Τατιάνα, στο Χρτιστόδουλο,στον Άνθιμο, ανήκειν στα πρωινάδικα, ανήκειν στον Πρεντεντέρη, στους ένδοξους ολυμπιακούς, στους πορτιέρηδες των κλάμπ, στο ευρο 2004, στα σκυλάδικα, στην κυρία που πουλούσε από την τηλεόραση χαλιά, στο φιλανθρωπικό σωματείο αγάπη. Και τότε υπήρχαν αποκλεισμένοι αλλά δεν ήσαν ορατοί. Αλλά είμασταν τυφλοί.

Για να κατανοήσουμε, λοιπόν, το φαινόμενο X.A., οφείλουμε να μπορούμε να ακούσουμε το εγέρθητι, εκεί που φωλιάζει και αληθινά μας απειλεί : Ακούμε το εγέρθητι στην κατάρρευση ΕΣΥ, στον κυνισμό των υπουργών,  στη δυσφήμιση των δημόσιων αγαθών, στις στρατιές των  άνεργων, ανασφάλιστων και άστεγων.

Ακούμε το εγέρθητι όπως ακούει κάποιος που δεν έχει να πληρώσει το ρεύμα τις ειδήσεις για τα σπρέντς και το ταμπλό του χρηματιστηρίου.

Εμείς όμως, ακούγαμε κι ακούμε τα  εγέρθητι που υπήρχαν  πριν την κρίση , τα εγέρθητι που δεν οφείλονται στην εξαθλίωση:

Ακούγαμε το εγέρθητι στο δελτίο των 8, στο φακελάκι των γιατρών και των υπαλλήλων, στο ύφος  κάποιων «κουρασμένων» δημοσίων  υπαλλήλων που βιαζόντουσαν να πάνε να κοιμηθούν.

Ακούγαμε το εγέρθητι στο ύφος του Πρετεντέρη, σε κάποιον που μαρσάρει για να κάνει εντύπωση,  σ αυτόν που χτυπάει τη γυναίκα του γιατί έχει νεύρα.

Ακούγαμε το εγέρθητι στον πορτιέρη ενός κλαμπ της Μυκόνου,  στο συλαλλητήριο για το μακεδονικό, στα ζήτω των ολυμπιακών,  στα πάρτυ της Γιάννας.

Ακούγαμε το εγέρθητι στην εξουσία του γιατρού ή του δασκάλου, στο θράσος του  χρηματισμένου, στην περιφρόνηση του άσχημου και του φτωχού.

Ακούγαμε το εγέρθητι στον σεξισμό, στον εθνικισμό, στα σκυλάδικα, στο τηλεάστυ, τα κηρύγματα του Άνθιμου, στις θεωρίες που θέλουν να πιστεύουμε πως είμαστε ο περιούσιος λαός που όμως μας.. ψεκάζουν.

Τώρα όμως, ακούμε το εγέρθητι να αντηχεί στο χώρο που εμείς οι ίδιοι αφήσαμε τόσα χρόνια κενό.

Η ευθύνη: Η διαφύλαξη και η προστασία της ίδιας της  ζωής, της σκέψης, της ελευθερίας, των δημόσιων αγαθών είναι υπόθεση δική μας, δηλαδή ολόκληρης της κοινωνίας.

Διότι την ώρα που “το έθνος αγωνίζεται” για να σωθεί και το θέαμα της μικρής βαλλομένης Ελλάδας κυριαρχεί στον πολιτικό λόγο, κατακτήσεις ετών σχετικές με τα δικαιώματα των πολιτών-ανασφάλιστων-μεταναστών-ευπαθών ομάδων, κάθε συζήτηση σχετική με την κουλτούρα της αποδοχής του άλλου, τα αιτήματα του φεμινιστικού κινήματος, τα δικαιώματα των φυλακισμένων, εξορίζονται από τον δημόσιο λόγο. Κοντά σ΄αυτά δεν μένει χώρος για την τέχνη, την παιδεία, τη γνώση, σαν η ζωή να σταμάτησε ή σαν να είναι μόνο χρήμα και να συμβαίνει κάπου αλλού.

Όμως, εγώ, εμείς, εσύ, όλοι ευθυνόμαστε που κοντεύουμε να ξεχάσουμε τι θα πει υγεία, εργασία, παιδεία. Δεν φταίει μόνον ο Λοβέρδος, ούτε η ΧΑ, ούτε ο καπιταλισμός, ούτε η έννοια σύστημα που αισθανόμαστε ανίσχυροι και κυριαρχημένοι. Ευθυνόμαστε κι εμείς που η φασιστική ρητορική μετατοπίστηκε στο κέντρο της πολιτικής και της κοινωνικής ζωής. Φταίμε κι εμείς, που τόσα χρόνια, με πράξεις ή παραλείψεις, επιτρέψαμε στα πράγματα να φτάσουν ως εδώ. Αδιαφορώντας για τα δικαιώματα των άλλων, για τους κοινωνικούς αγώνες, το δημόσιο χώρο, την παρουσία στους χώρους των κινημάτων. Παραχωρώντας, στα χέρια άλλων, το χρέος της διαφύλαξης των δημόσιων αγαθών. Μένοντας αδρανείς υπάλληλοι, μη συνεργατικοί, μη αλληλέγγυοι, μένοντας αδιάφοροι.

Με άλλον τρόπο, φταίμε ακόμη και όσοι, όλα αυτα τα χρόνια,ικινούμαστε σε πολιτικούς χώρους διεκδίκησης, με τέτοιον τρόπο που έδειχνε πως, κατά βάθος, αδιαφορούμε για το πρόσωπο, την ποιότητα του λόγου και των προταγμάτων που εκφέραμε, κι ας ήμασταν επαναστατικοί.....

Διότι, θα ήταν ανησυχητικό να μας φταίει  μόνον το πασοκ  η νδ και  η ΧΑ . Θα ήταν τραγικό επίσης, να μας φταίει μόνον,γενικώς και αορίστως, το καπιταλιστικό συστημα, το κράτος και τα ΜΜΕ. Θα ήταν ανυτάρεσκο, να αναλύαμε το φαινόμενο και την κατάσταση, επιρρίπτοντας την ευθύνη στα ΜΜΕ, την γκαιμπελικη προπαγάνδα,τα χρονια της πασοκικής ευδαιμονίας και τους νοσταλγούς του Χίτλερ. Θα ήταν επικίνδυνο, επίσης, να τα αποδίδαμε όλα, στη δομή των σχέσεων και των πρακτικών που γεννάει ο καπιταλισμός, ο οποίος οδηγεί στην ριζική αλλοτρίωση των υποκειμένων. Θα έμοιαζε τελικά, πως κι εμείς πιστεύουμε πως μας..ψεκάζουν με καπιτιταλιστικά ή φασιστικά ή αδρανή σταγονίδια. ....Θα ήταν, εν τέλει,  εξίσου αλλοτριωτικό, το να παραδοθούμε με αυτόν τον τρόπο, σαν αντικείμενα, στην άπεπτη θεωρία-ερμηνεία.

Θα ήταν επίσης, ονειρώδες, μέχρις υπνηλίας, να προσδοκούμε, γενικώς και αορίστως την ανατροπή, περιμένοντας,  π.χ τον σύριζα, να κάνει ένα καλό κράτος, να μας αποδώσει τα χαμένα και να εξαφανίσει το φασισμό, όσο εμείς θα περιοριζόμαστε στο να ψηφίζουμε, αδρανείς,  από τον φθαρμένο καναπέ μας.

Αντίστοιχα, καθησυχαστικό  θα ήταν να είμαστε εξαιρετικοί της ανατροπής, μάχιμοι αγωνιστές αντιεξουσιαστές του ­όλα ή τίποτα, τόσο όσο να ασκούμε κριτική, αφ υψηλού, σε «μεσοβέζικα εγχειρήματα». Μην τολμώντας να δούμε την εξουσία που επιτελεί το ύφος, η αυθεντία και ο τρόπος μας. Αυτοαναιρούμενοι, στην πράξη, αυτιστικοί, αφιλόξενοι και, εν τέλει, αναποτελεσματικοί.

Θα μπορούσαμε, επίσης, να θεωρούμε εαυτόν πρωτοπορία των των αγώνων και των κινημάτων, να επαιρόμαστε ήσυχοι, εμείς οι αφυπνισμένοι  που συνέλλαβαν την υψηλή αλήθεια και την εφαρμόζουν, οπότε αυτή, θα εφαρμόζεται από μόνη της εις το διηνεκές.

Θα μπορούσαμε δηλαδή, ενταγμένοι ή μη, στους κοινωνικούς αγώνες, να εξακολουθήσουμε να παράγουμε κι εμείς, ρητά ή άρηττα, πολιτική αλλοτρίωση, υιοθετώντας, δίχως να το καταλάβουμε, τη ρητορική, το ύφος και το ήθος που γεννάει  πολιτική αδράνεια , που δημιουργεί πολιτικά αντικείμενα, μεσσιανισμούς αλλιώτικους αποκλεισμούς και πολιτικά εκτρώματα. Μια ρητορική που, εν τέλει, διώχνει τους ανθρώπους, ακυρώνει και αποκλείεει- ας είναι φραστικά επαναστατική- τα πολιτικά υποκείμενα. Τις ένθερμες ιδιότητες και ανάγκες των προσώπων.

ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΜΟΥΣ

Όμως εδω στο ΚΙΑ ξέρουμε πως η εξουσία και η προπαγάνδα, ο καπιταλισμός , η αδικία, ο φασισμός και η βία, δεν κατεβαίνουν από αόρατα κέντρα, ούτε είναι έξω από εμάς, ούτε είναι παντοδύναμα. Μας επιτελούν όσο τα επιτελούμε. Μας κυριαρχούν όσο αφηνόμαστε να κυριαρχηθούμε. Παίζονται, ανά πάσα στιγμή, στο ύφος μας, στις σχέσεις μας, στη συνέλευση, στον τρόπο με τον οποίον προσφέρουμε ή ζητάμε,  διεκδικούμε ή πραγματώνουμε σε κάθε χώρο, στο ιατρείο, στο σπίτι, στο δρόμο.

Ξέρουμε πως όσο κι αν μαίνεται η λαίλαπα,  ήταν και εξακολουθεί να είναι και στο δικό μας χέρι, της καθε μιας μας, του καθενός και όλων μαζί, η δυνατότητα του να αρθρώσουμε τον δικό μας λόγο απέναντι σ΄αυτόν τον λόγο που κυριαρχεί.

Διότι το μόνο πράγμα που μπορεί να αναχαιτίσει τον εσμό, τον λόγο και τις πρακτικές του είναι το αντίθετό του: Οι θεμελιώδεις κοινότητες συνύπαρξης και αλληλεγγύης.

Το ΚΙΑ, ένα εγχείρημα αυτοοργάνωσης μικρής κλίμακας, ένας χώρος αλληλεγγύης και ανατροπής,  είναι αυτό που εμείς εννοούμε  θεμελιώδης κοινότητα. Το μοναδικό κύτταρο που μπορεί να σταθεί με έργα και λόγο απέναντι στους εσμούς που κυριαρχούν.

ΤΟ ΚΙΑ αν φιλοδοξεί κάτι είναι αυτό: Μετανάστες, άνεργοι και απαξιωμένοι, εργαζόμενοι και αλληλέγγυοι, γιατροί και ασθενείς,  όλοι εμείς, χωρίς πρόσημο και διακρίσεις, να συναντηθούμε ισότιμα, με έναν αδοκίμαστο μέχρι τώρα τρόπο,  για να σκεφτούμε και να πράξουμε πολιτικά. Για να αγωνιστούμε και να συγκρουστούμε αλλιώς. Να προστατευτούμε, μετανάστες και αποκλεισμένοι. Για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας.  Στο ιατρείο, έξω από τα νοσοκομεία, μέσα μας, στο δρόμο. Για να αλλάξουμε πρώτα τον εαυτό μας, μετά τον κόσμο μας και μετά τον κόσμο. Να πιστέψουμε πως μπορούμε να  συλλαβίσουμε , απ΄ την αρχή τις λέξεις :

Ελευθερία

Δημόσια αγαθά

Δημοκρατία

Σχέση

Αυτοοργάνωση

Αυτονομία

Αλληλεγγύη

Δυνατότητα

Ζωή.