Α ν τ ι π ο ι η τ ι κ ά
Του Γιώργου Φρυγανάκη
Χίλια «Καλώς μου όρισες»
χίλια και δυο χιλιάδες
απ’ τα χρυσά μου όνειρα
στο άδειο μου λιμάνι.
Εκεί που πριν καμάρωνα
τα τρία μου παιδιά:
το «Νέαρχος»,
το «Αρκάδι»
και το «Πρέβελης»!
* * *
Αβάσταχτη η μοναξιά,
μα πιο αβάσταχτη η οργή
του άδικου χαμού τους,
που μ’ έκανε να νιώθω πιο μικρή,
πιο ένοχη και πιο «παντέρμη» πολιτεία!...
Άμπωτη και παλίρροια οι ελπίδες μου!
Έστηνα τη ματιά μου στον ορίζοντα,
κι αρμένιζα τη χίμαιρα του ερχομού σου
πάνω στην πλώρη των περαστικών των πλοίων∙
μα έπειτα στην πρύμνη τους θρηνούσα!
Κι άλλοτε οι παραισθήσεις μου
γέμιζαν το λιμάνι μου με το αντιφέγγισμά σου∙
μα τις διέλυαν τα βαρβαρόσσικα ρεσάλτα της αλήθειας!
Όμως του λιμανιού μου τους βραχίονες
δεν έπαψα ποτέ να τους τεντώνω
σε σχήμα ανοιχτής αγκάλης
και ικεσίας!
* * *
Ξέφυγες απ’ την Σκύλα
και τη Χάρυβδη∙
από τους Κύκλωπες,
την Κίρκη
και τους Λαιστρυγόνες∙
τις τρίαινες του άγριου Ποσειδώνα
και τις Σειρήνες-ύαινες!
Το Φόβο και το Δείμο,
τα τρομερά αδέρφια, αψήφησες!
Διέψευσες Κασάνδρες
κι εξαγγέλους τραγωδίας!...
* * *
Μια κι ήρθες, Έλλη,
και ζωντάνεψες τα όνειρά μου,
μην σταματάς τους κάβους σου
να λύνεις και να δένεις
στου λιμανιού μου τα μουράγια,
μέχρι στο πόδι σου ν’ αφήσεις
το παιδί σου!
Εγώ θα σε κατευοδώνω
και θα σε υποδέχομαι,
με ροδανθούς και ροδοδάφνες,
με λύρες και λαούτα!
Μα και με ξόρκια κι ευλογιές,
να ξαστοχά η κακοτυχιά
της μυθικής και της ιστορικής μας Έλλης!
Όμως και συ κράτα σφιχτά του Αίολου τ’ ασκί∙
σου φτάνει ο Ζέφυρος για το καλό ταξίδι…
Πρόσεξε κι όταν θα περνάς τη γη των Λωτοφάγων…
Κράτα και για τ’ αυτιά κερί,
μη σε γελάσουν παρακάτω οι Σειρήνες∙
Και μην ξεχνάς το μυτερό δαυλό του Οδυσσέα
για το «κακό το μάτι» των Πολύφημων!...
Το Ρέθυμνο
και για την …αντιγραφή
ο υπογράφων το «αντιποιητικό»
