Του Κώστα Π. Μανιά
Εδώ που τη φέρανε τη χώρα μας οι φαύλοι, οι κλέφτες, πολιτικοί μας, κανένας πια - έστω και από τους ίδιους τους φαύλους, - δε θα θέλανε να χρεωθούν, την ολοκληρωτική της καταστροφή. Και όμως. Αφού ακλουθούν την πεπατημένη, με μαθηματική ακρίβεια, εκεί την οδηγούν. Εκεί την οδηγούν, όχι από ανικανότητα, που έτσι κι αλλιώς, την έχουν δεδομένη, αλλά γιατί δεν έχουν τα κότσια, δεν έχουν την ψυχή, που και τα δυο έχουν σχέση και με την ανικανότητα. Τον Έλληνα που θα βγάλει σήμερα τη χώρα από την κρίση, ψάχνω να των διακρίνω, μα δεν τον βλέπω. Για τον Τσίπρα, δεν μπορώ να πω ακόμη, γιατί δεν τον έχω ιδεί στα δύσκολα. Οι άλλοι όμως είναι πουλημένοι, η έμμεσα, η άμεσα. Όλοι. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, διανοούμενοι, και δικαιοσύνη, όλοι γνωρίζουν που βρίσκεται η λύση. Όλοι, και μερίδα του λαού, - στην κρίση του οποίου, ελάχιστα πια πιστεύω, - γνωρίζουν που βρίσκεται η λύση του ελληνικού προβλήματος. Κανένας όμως δεν τολμά να το ψελλίσει, γιατί έχει, - έχουν όλοι - βολευτεί, στη σιγουριά που τους παρέχει το πενιχρό - έστω- αντίτιμο, τις εθνικής προδοσίας. Αυτό άλλωστε απόδειξαν και τα αποτελέσματα των δυο τελευταίων, αλλεπάλληλων εκλογών. Του νεοέλληνα, όσο δεν του στερείς την τηλεόραση, για να βλέπει ποδόσφαιρο, και τη γυναίκα να του πάρεις, δεν του καίγεται καρφί. Ας επανέλθουμε όμως στην ουσία. Και η ουσία είναι αν η χώρα μπορεί σήμερα, να βγει από την κρίση. Ο ΤΡΙΣΚΑΤΑΡΑΤΟΣ Ο ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ, έκανε Τροία μοιραία βήματα, που ισοδυναμούν, με ρόγχο για την ύπαρξη, τις χώρας μας, στο πλανητικό στερέωμα. Το ένα είναι, που μας έβαλε στο ΔΝΤ, το δεύτερο, που δέχτηκε τα τοκογλυφικά, δάνεια, που μας δίδουν, να μην συμψηφίζονται, με τα γερμανικά κατοχικά χρέη. Το τρίτο και ποιο θανατηφόρο είναι, το γεγονός, πως όσο μας δανείζουν οι τοκογλύφοι μας, δεν έχουμε το δικαίωμα, να δανειστούμε από άλλη πυγή. Αυτές τις τρεις πληγές, όλοι τις γνωρίζουμε. Κανένας όμως ούτε τολμά να τις ψελλίσει. Για να βγει λοιπόν η χώρα μας, από την καταστροφή, ένας δρόμος υπάρχει. Αυτοί που μας κοροϊδεύουν, να πάψουν να στρουθοκαμηλίζουν, και αν έχουν τα κότσια, να δούνε τα πράγματα κατάματα, και η, σηκώνουν τα χέρια, η, λένε στον κόσμο την αλήθεια, και προχωρούν. Πρώτον: να ακυρώσουν, τους παραπάνω τρις όρους, που μαζί μ' αυτούς, η χώρα βαδίζει ολοταχώς, προς την ολοκληρωτική, καταστροφή. Και δεύτερον: - αφού απαιτήσουν από την Μερκελ, τις πολεμικές αποζημιώσεις, πιάσει το νήμα, από το σημείο, που το έκοψαν του Καραμανλή. Του Κώστα, του Καραμανλή. Η ΡΩΣΙΑ, και η ΚΙΝΑ, πάντα και για τα δικά τους συμφέροντα, θέλουν να μας βοηθήσουν. Γιατί, εμείς δεν τους απλώνουμε, το χέρι; Γιατί, δεν δεχόμαστε, τη Βοήθεια, που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο; Ε; Γιατί; Γιατί μας βουλιάζετε; γιατί, μας εξαθλιώνετε; Γιατί, σπρώχνετε τη χώρα, όλο και περσότερο, στην καταστροφή; Γιατί, δεν βγαίνετε να μας πείτε ξεκάθαρα, πως η χώρα μας, - όσο ποτέ άλλοτε, - απειλείται από ξένα μεγάλα συμφέροντα; Αν η απειλή δολοφονίας έκανε τα πόδια σας να τρέμουν, γιατί, τουλάχιστο δε μας το λέτε; Κλείνοντας, θα το επαναλάβω! Όταν ένας ηγέτης φθάσει στο δίλλημα, η, θάνατος, η, φυγή. Ε! τότες η ταπεινή μου γνώμη είναι πως είναι προτιμότερος, ένας ηρωικός θάνατος, παρά μια ταπεινωτική φυγή. Αλλά κι αν προτιμήσει τη φυγή, αντί να ταλαιπωρεί μια χώρα, και το λαό της, προτιμότερο, είναι να βγει και να το φωνάξει. Με ηγέτες που απειλούνται, η χώρα τους καταστρέφετε. Και εσείς άνανδροι από πολλές πλευρές, απειλήστε. Γιατί και πουλημένοι, και φιλοτομαριστές, είστε.
Υ.Γ. κάποιες φωνές ακούγονται. Γιατί να μη γίνει, μια οικουμενική κυβέρνηση, με όλα τα κώματα; Χωρίς να αναλογίζονται, πως αυτό σήμερα, θα ήταν πολύ επικίνδυνο. Θα ισοδυναμούσε με μια χύτρα, που θα της κλινανε και την τελευταία βαλβίδα ασφαλείας. Ο κόσμος τότε που θα είχε να ελπίζει; Πουθενά. Εδώ είναι ο κίνδυνος. Μια κοινωνική έκρηξη, θα μετατρεπετο, σε μια πολλή επικίνδυνη οχλοκρατία.
