Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Πέρναγα προχτές το βράδυ μετά τις 22.00’ από κεντρική καφετέρια της πόλης. Κόσμος πολύς και μια τεράστια τηλεόραση μπροστά τους. Νόμιζα ότι παρακολουθούν κάποιο ποδοσφαιρικό αγώνα. Πλησιάζοντας όμως διαπίστωσα ότι μερικές δεκάδες ανθρώπων έβλεπαν εκστασιασμένοι μια τούρκικη σειρά που προβάλλεται καθημερινά από μεγάλο ιδιωτικό τηλεοπτικό κανάλι. Απόρησα στην αρχή, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι στην Ελλάδα του μνημονίου πολλοί συμπολίτες μας εδώ και ένα χρόνο «ταξιδεύουν» μέσα από τις τηλεοράσεις τους σε κόσμους -ίσως όχι τόσο διαφορετικούς- από τον δικό μας. Οι ίντριγκες, τα πάθη, οι απιστίες, οι παραδόσεις, και τα έθιμα της γειτονικής μας χώρας, αλώνουν καθημερινά τους Έλληνες σε σημείο να μιλάνε ως δεύτερη γλώσσα τα τουρκικά. Πολυπολιτισμική κοινωνία είμαστε θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Ναι, αλλά όλα έχουν ένα μέτρο. Κάποτε ο Πρόεδρος της Τουρκίας Turgut Ozal είχε πει ότι: «δεν θα χρειαστεί πόλεμος για να κατακτήσουμε την Ελλάδα, αλλά αυτή θα πέσει σαν ώριμο φρούτο στις αγκαλιές μας». Είκοσι σχεδόν χρόνια μετά τη δολοφονία του (17.04.1993) επιβεβαιώνεται. Η μεγάλη τουρκική τηλεοπτική επέλαση έχει καθηλώσει τους Έλληνες μπροστά στις οθόνες των τηλεοράσεων τους, καθώς τα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια δίνουν την εντύπωση ότι βρισκόμαστε κάπου μεταξύ Κωνσταντινούπολης, Άγκυρας και Σμύρνης και όχι σε κάποια ελληνόφωνη επικράτεια.
Σενάρια πολλά και ποικίλα μας σερβίρουν απλόχερα οι γείτονές μας εξ ανατολών. Οι τηλεοπτικές τους σειρές έχουν βρει τον καλύτερο πελάτη στο ελληνικό κοινό πλασάροντας την εικόνα που θέλουν στους απελπισμένους γραικούς, ενώ στην Τουρκία προβάλλονται καθημερινά σειρές με έντονο ανθελληνικό περιεχόμενο. Η σύζυγος του πατέρα διατηρεί σχέση με τον ανιψιό του συζύγου της. Ο γόνος πλούσιας και επώνυμης οικογένειας έχει αφήσει έγκυο τη γυναίκα του αδερφού του την ώρα που ετοιμάζεται να παντρευτεί την αδερφή της ερωμένης του. Ο νεαρός αγάς προσπαθεί να είναι δίκαιος, αλλά αυτή του η επιθυμία «σκοντάφτει» στην τήρηση ενός πατροπαράδοτου εθίμου. Η πεθερά καλύπτει την κόρη της γνωρίζοντας τη σχέση της και παράλληλα ψάχνει για ένα πλούσιο ώριμο γαμπρό για να εξασφαλίσει την ευζωία της. Ένα μείγμα πρωτόγονης και ανελαστικής παράδοσης παντρεύεται με έναν άγαρμπο κοσμοπολιτισμό σε μια κοινωνία όπου οι πολλοί δουλεύουν για τους λίγους και η ζωή εκάστου υπηκόου βρίσκεται στα χέρια του αφέντη. Μια παράξενη ποικιλία εξωτικών παραδείσων που μέσα τους κρύβουν ανθρώπινα δράματα, τρωικούς έρωτες, απύθμενα μίση και έντονα πάθη. Μια πολιτιστική «βεντέτα» που εκτυλίσσεται με φόντο πύργους, επαύλεις και αρχοντικά μέσα στην έρημο μεταξύ Τουρκίας και Συρίας. Ένας απελπισμένο κι ανάδελφο έθνος που πιάνεται από τα μαλλιά του για να σωθεί σε μια χώρα που καθημερινά βουλιάζει στα χρέη της. Έλεος κύριοι ιδιοκτήτες των τηλεοπτικών σταθμών της χώρας…!! Η «αδυναμία» σας να γυρίσετε μια σωστή τηλεοπτική σειρά ας μην υποκαθίσταται από το «έτοιμο φαγητό» που οι Τούρκοι μας σερβίρουν. Φτάνει..!!
Είναι γεγονός ότι στις ελληνικές τηλεοπτικές σειρές -με ελάχιστες εξαιρέσεις- βασικός πρωταγωνιστής είναι η ηλιθιότητα. Η συνεχής δράση, οι εικόνες απίστευτης χλιδής, η ποιοτική ανατολίτικη μουσική και το «κέρατο» που αποτελεί το «αλατοπίπερο» κάθε τουρκικής παραγωγής, πέτυχαν να υπνωτίσουν ένα ελληνικό κοινό που είχε κουραστεί να παρακολουθεί χαμηλής ποιότητας ελληνικά τηλεοπτικά σκουπίδια. Στην Τουρκία αυτό τον καιρό προβάλλεται η σειρά «Kirik Kanatlar». Τα «Σπασμένα Φτερά» της τουρκικής τηλεόρασης δίνουν μια «άλλη διάσταση» στο «συνωστισμό της Σμύρνης» προς δικαίωση της κ. Ρεπούση. Στην προκυμαία όπου αναχωρούν οι πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο τουρκικός στρατός όχι μόνο συνοδεύει ευγενικά και κουβαλά τα υπάρχοντα των προσφύγων, αλλά έχει στήσει κι ένα μεγάλο πάγκο όπου τους προσφέρει τρόφιμα και ποτά για να γίνει ευχάριστο το ταξίδι τους..!! Την ώρα που φτάνουν τα πλοία, οι Τούρκοι φαντάροι κλαίγοντας αποχαιρετούν τους πρόσφυγες κουνώντας τα μαντήλια τους..!! Τα σχόλια δικά σας. Εγώ θα σχολιάσω με Καβάφη. «Αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις….».
