του Μιχάλη Κόκκινου
Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την περιπέτεια της υγείας του Πρωθυπουργού τις τελευταίες μέρες. Σίγουρα έχετε διαβάσει όλα εκείνα τα αστεία που κυκλοφορούν στο twitter ή στο facebook. Έτσι ο "μονόφθαλμος" Α.Σαμαράς δεν θα μπορούσε παρά να είναι ο τέλειος ηγέτης ενός λαού που εθελοτυφλεί και ψηφίζει όλους εκείνους που τον οδήγησαν στην καταστροφή.
Τι συμβαίνει; Είναι όντως οι Έλληνες "τυφλοί"; Όχι, είναι απλά ξύπνιοι !
Δεν είναι σαν τους άλλους ευρωπαίους που χάφτουν "ιδεολογίες" και "αξίες" για να μπορούν ανενόχλητοι όσοι τους εξουσιάζουν να απολαμβάνουν τα οφέλη της εξουσίας. Αλλά ως βαθύτατα πολιτικά οντά αποφάσισαν να κάνουν το μεγάλο βήμα. Κι αποφάσισαν πριν από δεκαετίες να προχωρήσουν παραπέρα και να κυνηγήσουν το προσωπικό συμφέρον. Τη μίζα. Το βόλεμα...
Για να καταλάβετε τι εννοώ, πάρτε για παράδειγμα μια προεκλογική συγκέντρωση στην Ελλάδα και μια στις ΗΠΑ. Παρ'ολα τα πολλά κοινά σημεία (πλαστικά σημαιάκια, συνθήματα, κονκάρδες), ο Αμερικάνος πιστεύει ότι ο υποψήφιος του θα σώσει τον ίδιο και τον κόσμο. Το ίδιο και ο Γάλλος και ο Τούρκος και ο Ρώσος.
Παρατηρήστε τώρα την καθ'ημας προεκλογική διαδικασία. Ο αρχηγός πάνω στην εξέδρα εκφωνεί τις πιο απίστευτες ξύλινες μεγαλόστομες μπαρούφες (βλ. Δανία του Νότου ή Λεφτά Υπάρχουν ή Δώστε μου τη δύναμη ενός Έθνους ή τα περί καταγγελίας Μνημονίου ), που δεν θα τις πίστευε ούτε ... ο πιο εκδημοκρατισμένος κάτοικος της πλέον τριτοκοσμικής χωράς, όχι ο πολίτης που την ιστορία του μπολιάζει ένας Αριστοτέλης κι ένας Θουκυδίδης, μια αιματηρή εμφύλια διαμάχη και μια πρόσφατη δικτατορία... Κι όμως ο Έλληνας οπαδός από κάτω ωρύεται κουνώντας τις πλαστικές σημαίες και στα δυο χεριά, το ίδιο υπερβολικός κι αυτός, όπως κι ο ηγέτης του.
Τι συμβαίνει εδώ; Ποια είναι η μεγάλη διάφορα με τον Αμερικανό ή Γάλλο ψηφοφόρο και πολιτικό ηγέτη; Να τι συμβαίνει:
Στην Ελλάδα, ο αρχηγός από πάνω, πίσω από τα συνθήματα, λέει: "Αφήστε τώρα τις φιλοσοφίες και τις ιδεολογίες. Κι εγώ και εσείς ξέρουμε (σημ. Αυτή είναι κ μια μεγάλη διάφορα, ένας ξένος πολίτικος δεν μπορεί να διανοηθεί ότι η "μάζα" από κάτω μπορεί να γνωρίζει) ότι αυτά τα λέμε για στάχτη στα μάτια. Όλοι ξέρουμε πως, αν μας βγάλετε, θα μοιραστούμε εμείς τα πολλά, άλλα και εσείς κάποια λιγότερα. Αν δεν μας ψηφίσετε, θα έρθουν στην εξουσία οι ΑΛΛΟΙ και ποιος ξέρει πόσο καιρό θα κάνουμε να ξαναμοιραστούμε όλοι μαζί."
Και με τη σειρά τους οι ψηφοφόροι, πίσω από τις ζητωκραυγές και τις επευφημίες, του απαντάνε: "Τις φιλοσοφίες και τις ιδεολογίες τις έχουμε ξεπεράσει προ πολλού. Εδώ είμαστε για να μας βολέψεις στην Τράπεζα, στο Δημόσιο, στην αρπαχτή. Να φας εσύ, άλλα να φάμε και εμείς!"
Κι αναρωτιούνται και διαμαρτύρονται οι ιδεολόγοι, για τη δήθεν πολιτική ανωριμότητα του Έλληνα, με τη φράση-κλισέ των τελευταίων δεκαετιών: "Φταίμε εμείς που τους ψηφίζουμε". Στην πραγματικότητα, ξέρουμε ότι ιδεολόγος σήμερα στην Ελλάδα σημαίνει "ριγμένος", με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και για όσον καιρό θα παραμένει ριγμένος. Μετά γίνεται "ρεαλιστής" - για όσο καιρό βρίσκεται από πάνω, μετά ξαναεξελίσσεται σε ιδεολόγο ...
Γιατί μια ακόμη κατάκτηση του εξαιρετικά εξελιγμένου πολιτεύματός μας μέχρι σήμερα ήταν ότι έχει φροντίσει να διασφαλίζεται η εναλλαγή στην εξουσία. Κι μ'αυτόν τον τρόπο, το μεγαλύτερο μέρος του λαού ήταν εξασφαλισμένο! Απλά, όσο βρισκόταν στην εξουσία το ένα μέρος, φρόντιζε να "αποταμιεύει" για όσο διάστημα θα βρισκόταν στην εξουσία το αντίπαλο μέρος.
Σ'αυτό το σημείο να σας θυμίσω ότι σήμερα η ΝΔ με το ΠΑΣΟΚ είναι στην εξουσία. ΜΑΖΙ! Ενώ, και στην αντιπολίτευση πάλι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ βρίσκονται μαζί, με πρώην στελέχη και Υπουργούς τους σε ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΞΕΛ. Το εκλογικό σώμα δηλαδή εμπιστεύτηκε εκείνους που το έφεραν στην μεγαλύτερη κρίση της πρόσφατης ιστορίας του! Μετά από μία τεράστια προεκλογική περίοδο καταλήξαμε σε μία κυβερνητική συνεργασία τριών φαινομενικά "άσχετων" ιδεολογικά μεταξύ τους κομμάτων. Η ευκολία που σχηματίσθηκε η παρούσα κυβέρνηση και η μηδενική αντιπολίτευση του πριν λίγες μέρες δυναμικού αντιμνημονιακού πόλου αν μην τι άλλο εγείρουν υποψίες για το σικέ του θέματος. Οι Έλληνες δείχνουμε μία μοναδική άμιλλα μεταξύ μας αμέσως μετά την κάλπη, που είναι να απορείς με το κλίμα που επικρατούσε προεκλογικά.
Πόσες φορές δεν αναρωτηθήκατε: "Μα καλά, αφού τους ξέρουμε, αφού γελάμε μαζί τους, γιατί εξακολουθούμε και τους ψηφίζουμε;". Ούτε ο ποιος διεστραμμένος και ανώριμος λαός δεν θα είχε τέτοια συμπεριφορά. Εμείς όμως την έχουμε, γιατί ακριβώς καταλάβαμε πως παίζεται το παιχνίδι. Μας κοροϊδεύουν και τους κοροϊδεύουμε. Βολεύονται και μας βολεύουν.
Μετά την 17η Ιουνίου αυτή η ισορροπία φαίνεται πως χάθηκε, αφού μέχρι τότε είχαμε βρει τον τρόπο να επιβιώνουμε ως λαός, μια με τις επιδοτήσεις, μια με τα δάνεια και την εικονική οικονομία. Αυτή η κατάσταση έχει φτάσει τώρα στο τέλος, κυρίως λόγω συγκυριών, ανεξαρτήτως της θέλησης μας. Και η νέα κυβερνητική συνεργασία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ δεν θα μπορούσε να αποτυπώσει καλύτερα αυτό το τέλος. Οι αλλοτινοί εχθροί ενωμένοι κατά ενός νέου εχθρού. Οι ελπίδες επιβίωσης ενός ολόκληρου πολιτικού συστήματος βρίσκονται πλέον στις Βρυξέλλες.
Μόνο που όταν οι άσπονδοι φίλοι συμμαχούν είτε στην εξουσία, είτε στην αντιπολίτευση, τότε η εμπειρία έχει δείξει ότι αυτό είναι η αρχή του τέλους τους. Ας ελπίσουμε να μην είναι και του δικού μας !
