Του Γιάννη Μποτονάκη

Ποιός είναι  εκείνος που θα πει πως δεν φοβάται χάρο

ποιός πως δε τρέμει θάνατο, το τέλος της ζωής του

να μπω μέσα στον ύπνο του, στου ονείρου του τη ζάλη

να τονε πάρω να διαβώ του Άδη τα σοκάκια

κι όσα ξερε μες τη ζωή ολα να τα ξεχάσει.

Να δει ζερβά τον Κέρβερο, δεξιά τον Άγιο Πέτρο

και σε μια βάρκα τον Ερμή τον αγγελιοφόρο

κι όλοι μαζί να του το πουν, όλοι να τον καλέσουν

«Ελα να δείς απ’τη ζωή τι παίρνεις και τι χάνεις»

να δει κορμιά παλικαριών σκουλίκια να τα τρώνε

κι όμορφες να μαραίνοντε σαν φθινοπώρου φύλλα

να δει που οι πλόυσιοι κι οι φτωχοί σ’ένα καζάνι βράζουν

να δει και μωροκόπελα αέρα να θυλάζουν

και στα ύστερα τσι βόλτας του να δεί τους εδικούς του

φίλους παλιούς που έχασε κι όλους του τους προγόνους

να δει και τη μητέρα του να τσι φωνάζει «μάνα»

κι αυτή να μην τονε κοιτά να μην τονε γνωρίζει

να σηκωθεί να μη μπορεί τα μάτια του να στέσει

να πει και να το ματαπεί και να το μολοήσει

«Ποιός είναι εκείνος που θα πει πως δε φοβάται χάρο»