Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Όχι, δεν πρόκειται για αχρωματοψία. Οι ίδιοι είναι που το 1981, το 1985, το 1993, το 1996, το 2000 και το 2009 πανηγύριζαν. Οι πανίσχυροι συνδικαλιστές που κατέβαζαν τους διακόπτες της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού και βύθιζαν στο σκοτάδι τη χώρα. Είναι εκείνοι που τάχιστα αναρριχήθηκαν στην κομματική ιεραρχία και έγιναν στη χειρότερη περίπτωση ισότιμοι συνομιλητές της εξουσίας και στην καλύτερη εκπρόσωποί της. Εκείνοι που με ξένα χρήματα οργάνωναν εκδρομές, συνέδρια και ακριβές διακοπές στο εξωτερικό για τους εκπροσώπους τους. Εκείνοι που φιλοξενούσαν σε περιβάλλον απόλυτης χλιδής τους προσκεκλημένους τους με τα χρήματα των καταναλωτών της ηλεκτρικής ενέργειας της χώρας μας. Οι εργατοπατέρες που από πρόεδροι των συνδικαλιστικών οργανώσεων έγιναν υπουργοί εργασίας και κοινωνικής αλληλεγγύης. Οι εκπρόσωποι ενός πάλαι ποτέ μεγάλου κόμματος που μίκρυνε και προσχώρησαν εσχάτως στις τάξεις ενός μικρού κόμματος που μεγάλωσε. Οι κάθε λογής καιροσκόποι που κατάλαβαν ότι η ιερή αγελάδα του πράσινου σοσιαλισμού σταμάτησε να «βγάζει γάλα» κι επένδυσαν το μέλλον τους στα μικρά που έγιναν μεγάλα. Η παραπαίουσα ιδεολογία με σημαία ευκαιρίας που «πάει περίπατο», όταν μπει στη μέση το συμφέρον. Ακούγεται όμορφα αλλά θα δείξει αύριο κατά πόσο αυτό το πείραμα θα αποδειχθεί αποτελεσματικό και ενδιαφέρον.
Ένας γάμος θέλει πάντα δύο, όταν αφορά απόφαση κοινού βίου συναινούντων ενηλίκων. Αυτοί -για τους δικούς τους προφανώς λόγους- πήγαν στο κόκκινο στρατόπεδο. Εκείνοι γιατί τους μάζεψαν; Τι ζήλεψαν από δαύτους; Την αγωνιστική τους πυγμή; Την ικανότητα της φραστικής τους παραπλάνησης; Την δυνατότητα της προσαρμοστικότητάς τους στις νέες συνθήκες; Την τέχνη τους στο να στήνουν αμφιλεγόμενα πολιτικά παιχνίδια σε σκοτεινά υπόγεια; Η την άρον- άρον ένταξή τους στο κόμμα πριν προλάβουν να τους πάρουν άλλοι; Καλές ερωτήσεις έτσι; Δυσκολεύομαι όμως στις απαντήσεις. Προβληματισμούς εκφράζω και αναζητώ εξηγήσεις. Τα ονόματα των μεταλλαγμένων αριστερών δεν έχουν και πολλή σημασία. Εκείνο που έχει αξία είναι η πολιτική σηματοδότηση στην κατεύθυνση και τον τόνο που δίνει ένας πολιτικός σχηματισμός που επαγγέλλεται το νέο και διακηρύσσει τη σύγκρουσή του με το παρελθόν των δυνάμεων της μνημονιακής κατοχής. Γιατί αυτή η ανοχή κύριοι; Γιατί μας προβάλλετε ως νέο το «ξαναζεσταμένο φαγητό» που η οικονομική μιζέρια του κράτους πέταξε στους κάδους απορριμμάτων της σύγχρονης ιστορίας;
Ίσως επειδή πολύς κόσμος τα τελευταία χρόνια ψάχνει για τροφή στα σκουπίδια. Ίσως επειδή οι εσχάτως στο μαντρί σας προσχωρήσαντες, οσμίστηκαν σάρκα ψημένη στης πατρίδας τα αποκαΐδια. Ίσως επειδή οι περισσότεροι των ιθαγενών κατοίκων της χώρας αυτής, έχουν κοντή και επιλεκτική μνήμη. Ίσως τελικά επειδή το πολιτικό προσωπικό που μας έστειλε στα Τάρταρα εντέλλεται (;) να προχωρήσει εκ νέου στη νέα εποχή. Ίσως γιατί μπερδέψατε την επανάσταση με την εξουσία, την αποχή με την αηδία, την κρίση με την ευκαιρία, το πολιτικό με το εθνικό συμφέρον και το μικροκομματικό παιχνίδι με την πολιτική σοβαρότητα. Ίσως τελικά επειδή οι νεόκοποι σύντροφοί σας -(μαζί με άλλους μπλε και πράσινους)- που έφεραν στο χείλος του γκρεμού τη χώρα, είναι οι μόνοι που γνωρίζουν καλά τη διαδρομή για να γυρίσουμε τριάντα χρόνια πίσω. Μπορεί όμως -επειδή δεν έχουν τίποτα- να αποφάσισαν να μοιραστούν μαζί σας τα υπάρχοντά τους. Όψιμοι φίλοι, σίγουροι εχθροί. Κρίμα πάντως. Στο κάτω-κάτω ο καθένας επιλέγει τους συντρόφους του. Κάτι λαϊκές παροιμίες που μιλάνε για το ποιοι είμαστε με βάση την παρέα μας δεν έχει αποδειχθεί ότι ισχύουν πάντα στο ακέραιο. Πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις για να επιβεβαιώνουν τους κανόνες.
