Ποίηση Γιάννη Μποτονάκη

Μικρέ γλυκέ μου πρίγκιπα

σε χτύπησαν αλύπητα

τα ρόδα, οι αλεπούδες

κι οι αξύριστες κουλτούρες.

Εσύ που όλα τα ‘δινες

άκουγες και κατάπινες

τι κράτησες για σένα;

μια κάπα κι ένα στέμμα.

Κι αφού σου μείναν φόρα τα

τα δάκρυα είναι αόρατα

κλάψε κανείς δε βλέπει

έναν μικρούλη κλέφτη.

Κλέφτη μου κι αλητάκι μου

σ’ έφτιαξε το μεράκι μου,

της συντροφιάς ο πόθος,

της μοναξιάς ο φόβος.

Ελπίζεις, ερωτεύεσαι,

πληγώνεσαι, ονειρεύσαι,

δίνεσαι, ξανανιώνεις

και πάλι μετανιώνεις.

Ξυπνάς και κάνεις τάματα

γιατί αγαπάς τα θαύματα

μα ο κόσμος θέλει πράξεις

και τώρα πως ν’ αλλάξεις.