Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη
Πολιτικού Επιστήμονα
E-mail:[email protected]
Και στις 18 Ιουνίου τί; Σοσιαλισμός ή φιλελευθερισμός; Αυτό που προβληματίζει δεν είναι τόσο ποιός πολιτικός σχηματισμός θα κόψει πρώτος το νήμα, αλλά ποιοί θα κάνουν κυβέρνηση και με ποιούς. Ένα άλλο ερώτημα είναι αν τα κόμματα μπορέσουν να κρατήσουν και να πολλαπλασιάσουν το εκλογικό ακροατήριο που τα ακολούθησε την 6η Μαΐου. Η ψήφος της 17ης Ιουνίου αποσυνδέεται από το προσωπικό στοιχείο της επιρροής των υποψηφίων με δεδομένο ότι η λίστα έχει προδιαγράψει σε μεγάλο βαθμό ποιοί θα εκλεγούν και ποιοί όχι. Είναι πολύ πιθανό στο Ρέθυμνο η μια βουλευτική έδρα να αλλάξει χέρια, αν συνυπολογιστούν εκείνοι οι ψήφοι του κόμματος της κ. Ντόρας Μπακογιάννη που θα μετακομίσουν στην Νέα Δημοκρατία του κ. Αντώνη Σαμαρά. Οι αρχηγοί των κομμάτων σεβάστηκαν στις περισσότερες περιπτώσεις το αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης του Μαΐου και τοποθέτησαν στην κορυφή της λίστας τους υποψήφιους με τις καλύτερες εκλογικές επιδόσεις. Το κρίσιμο μέγεθος βέβαια για τα κόμματα είναι η πρωτιά και η μετεκλογική δυνατότητα συνεργασίας για σχηματισμό κυβέρνησης. Η ανάγκη ύπαρξης κυβέρνησης στη χώρα παραμερίζει πλέον τις όποιες μικροκομματικές σκοπιμότητες. Και εν πάση περιπτώσει, θα πρέπει να το σκεφτούν πολύ καλά πριν το πράξουν, όσοι «στυλώσουν τα πόδια» κι αποφασίσουν να οδηγήσουν τη χώρα σε τρίτη συνεχόμενη εκλογική αναμέτρηση το Δεκαπενταύγουστο.
Οι μετακινήσεις των ψηφοφόρων σε σχέση με το εκλογικό αποτέλεσμα του περασμένου μήνα θα είναι οριακές, αλλά δεν αποκλείεται να αποδειχτούν καθοριστικές. Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να ενισχύεται από την συνεργασία της με τη Δημοκρατική Συμμαχία, που ανέστειλε προσωρινά τη λειτουργία της, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι προστίθενται οι ψήφοι του ενός κόμματος στο άλλο. Ειδικά στην Κρήτη, η τοποθέτηση υποψηφίων από τη Δημοκρατική Συμμαχία στις λίστες του κόμματος του κ. Αντώνη Σαμαρά, σε πολλές περιπτώσεις δημιούργησε προστριβές και περισσότερα προβλήματα, από αυτά που μια ειλικρινής συνεργασία υποτίθεται ότι θα έλυνε. Το κόμμα του κ. Αλέξη Τσίπρα ενδέχεται να χάσει τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο νησί μας, δεδομένου ότι η κ. Ντόρα Μπακογιάννη απέσπασε μεγάλο αριθμό ψήφων και στους τέσσερις νομούς.
Είναι δεδομένο ότι οι εξ ανάγκης συγκολλήσεις δεν αποτελούν πάντα την καλύτερη λύση για τη Νέα Δημοκρατία, που «κατάφερε» το απίστευτο: να συρρικνώσει δραματικά τα ποσοστά της προηγούμενης ήττας ευρισκόμενη στην αντιπολίτευση. Από την άλλη, η «μετακόμιση» του βαθέως πράσινου κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού στο Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο του συνδυασμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, κάθε άλλο παρά καλό κάνει στο σενάριο μιας κυβέρνησης της Αριστεράς, της οποίας οι δυνητικοί εταίροι τραβούν ξεχωριστό δρόμο ο καθένας. Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα του κ. Ευάγγελου Βενιζέλου βρίσκεται στην πιο δεινή θέση από ιδρύσεως του. Μπορεί να διατείνεται ο αρχηγός του ότι είναι πρόκληση για αυτόν η εκκίνηση από το 13% -ποσοστό που είχε λάβει ο Ανδρέας Παπανδρέου το 1974- αλλά εδώ υπάρχει ένα τεράστιο ψέμα. Ο κ. Βενιζέλος παρέλαβε ένα κόμμα της τάξης του 44% και με εκείνον κορυφαίο υπουργό, αντιπρόεδρο και επικεφαλής κατέληξε στο ταπεινωτικό ποσοστό της 6ης του Μάη. Η ήττα χρεώνεται στον ίδιο -χωρίς ασφαλώς να παραγνωρίζονται οι ολέθριες επιλογές του προκατόχου του- και είναι βέβαιο ότι μια νέα ήττα θα τον φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Άλλωστε, και το 2004 ο κ. Γεώργιος Παπανδρέου χρεώθηκε μια ήττα που το μεγαλύτερο μέρος της ανήκε στον κ. Κώστα Σημίτη. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια…
Δύσκολοι καιροί για επίδοξους πρωθυπουργούς. Τα ψέματα τελείωσαν. Θα πρέπει να εκφραστούν με αλήθειες και όχι με διφορούμενα ευχολόγια βέλτιστης διαχείρισης και κορώνες ανέξοδων λεονταρισμών. Η μισή αλήθεια μπορεί -εκτός από λανθασμένη- να αποδειχθεί και επικίνδυνη. Η χώρα δεν αντέχει άλλο. Ας το καταλάβουν.
