Πριν από 50 χρόνια ανάδιδαν ακόμα την μυρωδιά της φρέσκιας καβαλίνας
Του Μανώλη Σκαρσουλή
Πριν από 50 χρόνια ανάδιδαν ακόμα την μυρωδιά της φρέσκιας καβαλίνας των αλογινών, σήμερα σε πείσμα των καιρών είναι αποθήκη αρωμάτων και καλλυντικών. Περνώντας τον Αύγουστο κάθισα απέναντι και προσπαθούσα να θυμηθώ τα πρώτα Γυμνασιακά χρόνια, όταν έμενα πάνω από τα Πεταλάδικα και κουβαλούσα το άρωμα της καβαλίνας όπου πήγαινα. Φυσικά το άρωμα αυτό γινόταν τον πρώτο καιρό του νόστου μου, σύνδεσμος με το χωριό και με τον γάιδαρο μας στον οποίο είχα ξεχωριστή αδυναμία.
Το μεσημέρι όταν σχολάζαμε, από του Κανακάκη η μυρωδιά της μου άλλαζε ευχάριστα την διάθεση ειδικά αν με είχε κατσαδιάσει κανείς καθηγητής. Σαν να με γείωνε. Το πρώτο τρίμηνο στην Χώρα έφερνα συχνά στην σκέψη μου τα ωζά μας, όταν βούρκωνα και τα δάκρυα τρέχανε στα μάγουλα μου. Στην πρωινή επιθεώρηση, αν είμαστε ευπρεπείς, όταν άπλωνα τα χέρια, αγκάλιαζα τον λαιμό της καπαρής αϊλές μας. Σ’ αυτή έτρεχα και στσι χιονιές όταν μαργώνανε τα χέρια μου να τα ζεστάνω στα ρουθούνια της.
Όταν έμπαινα στο σπίτι κι έκλεινα την πόρτα, άφηνα απ’ έξω την μυρωδιά και όσο ανέβαινα την σκάλα μύριζα, γιασεμί, αγιόκλημα, βασιλικό, φασκόμηλο, μαλωτήρα, ρίγανη και θύμο. Αργυρώ, Βάσω, Σοφία, Γιώτα, Πόπη, οι συγκατοικίνες μου. Λουλούδια του Ρεθύμνου και τ’ Αη Βασίλη. Ήτανε πολύ όμορφες. Μαζί τους έκαμα τα μεγαλύτερα ταξίδια της φαντασίας μου, πέρα κι από την άκρη των ακριών με την ευωδιά των φρεσκολουσμένων μαλλιών τους. Όσο ήταν σε μένα πρόβλημα το νερό, οι κοπελιές πάντα ήτανε καθαρές. Με παίρνανε μαζί στα παιχνίδια τους για να συμπληρώνω της εξάδα. Δεν μου δίνανε καμμία σημασία. Σαν φιλενάδα με είχανε. Εγώ όμως έβλεπα και μυριζόμουνα. Στον τρίτο χρόνο άρχισα κάτι να σκαμπάζω και πάνω που άρχισα να απλώνω τα χέρια, η σπιτονοικοκυρά μου έκανε έξωση και μετακόμισα στο στενό της Μεγάλης Παναγίας, όπου κι εκεί συγκατοίκησα με δυο Αγιοβασιλειώτικους πειρασμούς.
Για να διαψεύσω όμως κάθε φήμη ως προς την αποβολή μου από τα Πεταλάδικα, ορκίζομαι, ότι ουδέποτε άπλωσα χέρα προς οιανδήποτε εσωχή η εξωχή των χαριεστάτων κορασίδων, αλλά και αν την άπλωσα απωθήθηκε άμεσα. Αυτή την κίνηση πιθανότατα είδε η σπιτονοικοκυρά, αλλά δεν την υπολόγισε σωστά, όταν μεταξύ εμού και της αγνής ως μανόλιας κορασίδας παρεμβάλλετο τραπέζι πλάτους 80 εκατοστών. Αν με έδιωχνε με την υπόνοια έκτασης του ποδιού κάτω από το τραπέζι, πιθανότατα να είχε και δίκιο.
Αυτά όλα συνέβαιναν πριν από 50 χρόνια. Πέρισυ είδα τις τρεις κοπελιές, 60άρες κι αυτές. Στα μάτια της ψυχής μου έχουν παραμείνει 15 χρονών. Έτσι τις έβλεπα, έτσι τις έζησα, έτσι τις αγάπησα, έτσι μένουν. Δεν με γνώρισαν όταν τις χαιρέτησα. Μάλλον εγώ έχω μεγαλώσει σκέφτηκα χωρίς να μου κακοφανεί. Εξάλλου οι μικρές κοπελιές μόνο τους 18άρηδες κρατούν στην μνήμη τους. Τα νιάνιαρα τα είχαν για να παίζουν κρυφτό και να τους δίδουν τροφή στις κατά μόνας ηδονές τους, αφού ήταν ήδη ξετελεμένες γυναίκες. Προσωπικά σε μένα, οι κοπελιές στα Πεταλάδικα, στο Στενό της Μεγάλης Παναγίας, στο Στενό της Κυρίας των Αγγέλων, στις Τετρακατοικίες, δεν με άφηναν ήσυχο ούτε στον ύπνο μου και οι χάρτες όλων των παραθαλάσσιων περιοχών σχηματιζόντουσαν ανεξίτηλα κάθε νύχτα με τ’ ακρωτήρια και τους κόλπους τους.
Ως διά μαγείας μόνο όταν ανακάλυψα τον ανατολικό προμαχώνα των αέναων στεναγμών του Ενετικού κάστρου αντίκρυ του πελάγους, οι νυχτερινές μου ανησυχίες μπήκαν σε κάποια ρέγουλα. Ο κόσμος άλλαξε και η απεραντοσύνη της θάλασσας με γαλήνευε. Όλα τα χρόνια στο Ρέθυμνο την μόνη επαφή που είχαμε με την θάλασσα, ήτανε στην προκυμαία και όταν ήταν τρικυμισμένη στην Αρκαδίου.
