Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που αυτήν ακριβώς την εποχή
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια που αυτήν ακριβώς την εποχή με μερικούς χωριανούς και φίλους καθόμαστε στο καφενείο και προβληματιζόμαστε που πάει αυτός ο τόπος, αυτό το χωριό.
Αυτό το χωριό, που ο Θεός έβαλε όλη του την τέχνη, όλο του το μεράκι, για να ξεχωρίζει από οποιοδήποτε άλλο μέρος.
Αυτό το χωριό που έχει περάσει τόσο δεινά, τόσα βάσανα, τόση δυστυχία, εγκαταλειμμένο και απαξιωμένο από το επίσημο κράτος και τους νέους να ψάχνουν τρόπους ψυχής. Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα όλοι μας συμφωνούσαμε ότι αυτό το χωριό δεν έχει μέλλον, είναι καταδικασμένο στο μαρασμό και τη μιζέρια. Και αν κάποιος από την παρέα μπορούσε να προβλέψει τη σημερινή εικόνα του χωριού σίγουρα θα είχε χαρακτηριστεί «ο τρελός του χωριού». Σήμερα όμως ο τρελός του χωριού έχει δικαιωθεί, τον έχει δικαιώσει ένας άνθρωπος, ένας αρρωστημένος και παθιασμένος ΓΕΡΑΚΑΡΙΑΝΟΣ που πέρασε όλη του τη ζωή πάνω σε μια πλωτή καντίνα ξεκομμένος από τη ζωή και τους ανθρώπους για να κάνει πράξη το όνειρο που είδε ένα βράδυ πως αυτός ήθελε το χωριό του. Αυτός ο άνθρωπος που δεν είναι κληρονόμος του ΡΟΚΦΕΛΕΡ, ούτε ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης ορυχείων, ένας φτωχός και ταπεινός οικογενειάρχης ήταν που όλο του το βιο ήταν 2-3 αίγες και 10 κερασιές και μια σκαλίδα. Βασανισμένος, ταλαιπωρημένος πεινασμένος, και κοντομουρισμένος πολλές φορές όπως άλλωστε πολλοί από εμάς από άλλους που ίσως είχαν ένα ψωμί περισσότερο. Κάτω από αυτές τις συνθήκες μεγάλωσε και σπούδασε δύο παιδιά και πέθανε αλλά χωρίς να ζήσει. Κατάφερε όμως να κάνει χωρατό την δυστυχία του. Ο Γιάννης του Σκουζέ (έτσι θέλω να τον φωνάζω εγώ) που έζησε και βίωσε τα παιδικά του χρόνια κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες και που πιστεύω τον πείσμωσαν και τον ατσάλωσαν του δημιούργησαν αυτό το πάθος για το χωριό του, αλλά παράλληλα έμαθε ότι δεν φτάνει να έχεις την οικονομική άνεση και δύο πόδια… για να θεωρείσαι άνθρωπος πρέπει και να σου περισσεύει η ανθρωπιά και η ευαισθησία για τον διπλανό σου. Και αυτά τα έμαθε καλά και τα εφαρμόζει ακόμα και σήμερα. Παλεύει και παλεύει δίνοντας τη ζωή του και τους κόπους του για να δώσει στο χωριό του την αξία που του πρέπει. Όμως ο κάθε άνθρωπος έχει τα όρια του, κι αυτός τα έχει ξεπεράσει, πρέπει και αυτός κάποτε να ζήσει και να χαίρεται μαζί με όλους εμάς ότι μέχρι σήμερα κατάφερε.
Όλοι μας έχουμε διαπιστώσει ότι ο Γερακάρης του σήμερα δεν είναι ο Γερακάρης του χτες, κι αυτό δημιουργεί ευθύνες κι υποχρεώσεις σ’ όλους μας. Ο καθένας με τον τρόπο του πρέπει να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία που ο άνθρωπος αυτός με τόσους κόπους δημιούργησε, και δεν εννοώ οικονομική υποστήριξη γιατί υπάρχει γνωστό ότι δυνατότητα τέτοια δεν υπάρχει και δεν τη ζητάει. Έχομε όμως υποχρέωση να σταθούμε δίπλα του, γιατί έτσι του αναγνωρίζουμε την τεράστια προσπάθεια που έχει κάνει, μακριά από μικρόψυχες αντιλήψεις και ξεπερασμένα ταμπού… Ο καθένας από εμάς πρέπει να γίνει «πρεσβευτής» αυτού του τόπου, και το «Γερακάρι Αγκάλη» να ξεπεράσει τα γεωγραφικά σύνορα, όχι μόνο του Δήμου αλλά και του Νομού.
Κάνω έκκληση σ’ αυτούς που έχουν την οικονομική δυνατότητα, και έχουμε χωριανούς που την έχουν, να τολμήσουν. Ο Γερακάρης έχει ακόμη ανάγκες και ελλείψεις που με πιο μικρές επενδυτικές δραστηριό¬τητες να εκμεταλλευτούν αυτό το κολοσσιαίο έργο που έχει γίνει.
Έκκληση ακόμα απευθύνω μέσα από αυτό το γραπτό μου, στους εκπροσώπους της Πολιτείας είτε είναι κεντρική εξουσία, είτε είναι περιφέρεια, είτε είναι Δήμος. Σεβαστείτε την προσπάθεια που ο Γερακάρης σήμερα κάνει. Κάντε πράξη τις εξαγγελίες που δεσμευτήκατε το βράδυ στις 20-8, σταθείτε δίπλα και βοηθήστε σ’ ότι χρειαστεί, όχι σε χρήματα, γιατί δεν έχετε, αλλά να προωθήσετε για οτιδήποτε που θα βελτιώσει αυτή την τεράστια προσπάθεια. Στο κάτω - κάτω δεν σας χρωστάει, του χρωστάτε, δεν του δανείσατε για να επενδύσει, τους κόπους του επένδυσε κι ένα χωριό μια περιφέρεια αναβάθμισε. Ξέρω παρασύρθηκα κι ίσως ορισμένοι δώσουν άλλη ερμηνεία σ’ αυτό το γραπτό, δεν είναι στις προθέσεις μου να χαϊδέψω αυτιά, διότι δεν είναι του χαρακτήρα μου αλλά και τα γεγονότα είναι τέτοια που με καλύπτουν. Όμως η συναισθηματική φόρτιση που νιώθω εδώ κι αρκετό καιρό και με τόσα και τέτοια συναισθήματα που παραδέχομαι πως δεν τα ελέγχω, δεν τα κουλαντρίζω, κάνω κατάθεση ψυχής. Δεν είναι εύκολο να αποτυπώσεις σ’ ένα γραπτό όλα αυτά, που νιώθεις, είναι πολλά. Άλλα γράφεις άλλα ξεχνάς, όμως ανακουφίζεσαι. Θα ΄θελα όμως με την ευκαιρία αυτή να αναφερθώ και σ’ έναν άλλο Ευεργέτη που κι αυτός… έφυγε νωρίς. Αλλά αυτό το μεγάλο μυαλό είχε την διορατικό¬τητα να ξεχωρίζει αξίες και ήθος και να εμπιστευτεί σ’ αυτόν που σήμερα προσπαθεί να αναγεννήσει αυτό το χωριό από τις στάχτες του, την ευθύνη μιας τεράστιας εταιρείας και παράλληλα να του δώσει την ευκαιρία να αναδείξει τα χαρίσματά του και να κάνει το οραμά του πράξη. Αξίζει λοιπόν σ’ αυτό το μεγάλο μυαλό να μνημονεύεται απ’ όλους μας. Τελειώνοντας νιώθω μια ανακούφιση που απελευθέρωσα εν μέρει όλα αυτά που τόσο καιρό μου είχαν γίνει βρόγχος και έπρεπε να τα γράψω και μακάρι να μπορούσα να τα φωνάξω. Κλείνοντας φίλε «Γιάννη Σκουζέ» σαν Γερακαριανός θέλω να σ’ ευχαριστήσω για το καλό που κάνεις γι’ αυτό τον τόπο, και δεύτερον σαν γονιός που έδωσες την δυνατότητα στα κοπέλια μας και τα εγγόνια μας να ταυτιστούν με το Γερακάρι. Σαν αντάλλαγμα εγώ αυτό που μπορώ να σου προσφέρω είναι να μοιράζομε μαζί σου όσο ζω την αγωνία σου, το πάθος σου, την τρέλα σου… γι’ αυτό τον τόπο. Και είμαι σίγουρος ότι όλοι οι Γερακαριανοί καταλαβαίνουν ότι το χωριό δεν αφορά μόνο τον Σκουζέ αλλά όλους μας.
