«Είχα μια θάλασσα στο νου και ένα περβόλι ……. του ουρανού»
Του Γ.Π.
«Είχα μια θάλασσα στο νου και ένα περβόλι ……. του ουρανού». Με απλότητα σαφήνεια και στοχασμό προσδιορίζονται τα ακραία όρια του γεωφυσικού της πλαισίου μέσα στο οποίο , ως τώρα, λικνίζεται η Γή. Στροβιλίζεται δε με ιλιγγιώδη ταχύτητα καυχόμενη ότι είναι ο μοναδικός κήπος του σύμπαντος. Ουρανός και θάλασσα οι συντεταγμένες της . Το νέφος και το κύμα τα μεγάλα της φιλιστρίνια .
Είναι γνωστό ότι σε καυτερές μέρες του θέρους ο ήλιος ζαλισμένος και ενθουσιασμένος γυροφέρνει ασταμάτητα στη πίστα της γης σέρνοντας σαν μεθυσμένος τα πόδια του . Τότε ακριβώς τα απέραντα πυρομάχια, παρασχές και φούρνοι της φουντώνουν και τα πολυάριθμα λαβέτσια νερού της βράζουν, χοχλακίζουν και το νερό εξατμίζεται το ακάθαρτο στοιχείο ως κατακάθι μένει στο πάτο και ο αιθέρας του ως υδρατμοί κατά ζεύγη ανηφορίζουν στα ουράνια δώματα. Όπως δε ακριβώς οι παλιοί μας χωρικοί γιόρταζαν το κατακαλόκαιρο τον προφήτη Ηλία τους και ξεκινούσαν συφάμιλα από κάθε σημείο του τόπου τους με μπροστάρι πάντα το γάιδαρο πάνω στο οποίο φόρτωναν τα τάματα τους μέσα σε κοφίνια και βούργες μέσα σε ασκιά και νταρμετσάνες. Στο σωμάρι τα βυζανιάρικα και εις την καπούλα γαντζωμένα τα μικρότερα. Και σιγά - σιγά σχημάτιζαν πατούλιες και σαν έπιαναν τον κεντρικό δρόμο όλοι κατέληγαν στο περίβολο του ναού απέθεταν τα δωρήματα τους και ελάμβαναν ως αντιμισθία την πλουσιοπάροχη πανηγυρική ευωχία . Έτσι ακριβώς και οι σταγόνες μέσα στους ουράνιους διαδρόμους κάνουν τις ομάδες των και σχηματίζουν το λευκό νέφος που κατακάθεται στη κορφή του βουνού ως την αυλή υπέρτατου ναού αγνώστου θεού και από εκεί ως ουράνια ευλογία θα ριφθούν πάνω στα ξερακιασμένα χώματα για να τα βλαστήσουν και καρποφορήσουν . Κατά παρόμοιων ακριβώς τρόπο και η ευθύνη ως δροσος και βροχή γονιμοποιεί την ανθρώπινη κοινωνία . Είναι γνωστό ότι οι παλαιότερες πολιτείες δεν είχαν λεωφόρους αλλά λιθόστρωτα δρομάκια πάνω στα οποία σερνόταν οι άμαξες με τις πελώριες ξύλινες ρόδες, με δύο συνήθως επιβάτες, με μαστιγιοφόρο καραγωγέα αλλά και με το δυναμερό και κάθιδρο άλογο πάντοτε που έφερνε όλο το βάρος και όλη την ευθύνη για το ταξίδι και τον προορισμό του . Μα και ακόμα το απαλό ένδυμα είναι εκείνο που φέρει την ευθύνη για το στόλισμα την προστασία και την υγεία του ανθρώπινου σώματος . Με όλα τούτα τα ιδεολογικά εικονίσματα σαν σκεπαρνίσματα πάνω στο πλατανόξυλο προκειμένου να το ξεφλουδίσουν και το καθαρό ξύλο να γίνει το κατάλληλο γεωργικό εργαλείο. Έτσι ήθελα να δείξω την μεγάλη αξία και χρησιμότητα που έχει ή έννοια της ευθύνης πάνω στη ζωή του ανθρώπου. Σε όλους δε είναι γνωστό στα πολύφημισμένα αεροδρόμια του πολιτισμού μας υπάρχουν απλωμένοι οι μεγάλοι φωτεινοί διάδρομοι που απαραίτητα ρυθμίζουν την απογείωση και τη προσγείωση του αεροπλάνου. Χωρίς αυτούς αεροπορικό ταξίδι δεν γίνεται και το αεροπλάνο χάνεται στα σκοτάδια της νύχτας. Έτσι και χωρίς ευθύνη όμορφη πορεία ζωής δεν γίνεται. Επίσης γνωστό είναι στα μεγάλα τουριστικά ξενοδοχεία του τόπου μας οι βετεράνοι ιδιοκτήτες συνηθίζουν να απλώνουν σειρά από φωτεινά λαμπάκια για να καθοδηγούν τους υψηλούς επισκέπτες τους στα παγκάκια, στα πάρκα και στα πατάρια της αναψυχής και της ευφροσύνης όπως ακριβώς και η ευθύνη είναι εκείνη που δροσίζει και χαροποιεί την κάθε κοινωνία.
Αλλά ας γίνομαι αναλυτικότεροι και πρακτικότεροι προκειμένου να διασαφηνίσουμε τον όρο και την έννοια του αντικειμένου μας. Η ευθύνη είναι εκείνη που μέσα στην οικογένεια χαροποιεί τα μέλη της και δραστηριοποιούνται για να χαρίσουν την χαρά και την ευτυχία. Αυτή είναι εκείνοι που στα πεζοδρόμια της πόλης μας κάνει να βλέπουμε τους άλλους σαν ανθρώπους που πρέπει να τους σεβόμαστε για να έχουμε ομαλή πορεία χωρείς συγκρούσεις χωρίς ποδοπατήματα χωρίς εκνευρισμούς και χωρίς αγανακτήσεις . Τούτοι είναι που μέσα στους δημόσιους χώρους και τους ιδιωτικούς της κοινής συναλλαγής ωθεί τον κάθε υπάλληλο με προθυμία και δικαιοσύνη να εξυπηρετεί τους πελάτες, ο δε πολίτης να αισθάνεται ότι δεν είναι ο μόνος που έχει πρόβλημα και ακόμα ότι το πρόβλημα του δεν πρέπει να το προσδιορίζει μόνο η επιθυμία του αλλά και ο νόμος. Έτσι η συναλλαγή γίνεται ευχάριστη σε σημείο που άθελα σου τα χείλη σου μουρμουρίζουν : Όπως τα κύματα απαλά την θάλασσα κοιμίζουν έτσι κι όμορφες στιγμές τη ζήση μας γεμίζουν. Αν δε οι υπεύθυνοι των καταστημάτων αυτών είχαν την έπνευση να επενδύουν την ώρα τούτη με ελαφρό ελληνικό τραγούδι και δημοτικό η ατμόσφαιρά θα γινόταν φαντασμαγορική. Επίσης τούτη είναι που μέσα στα κάθε λογής μεταφορικά μέσα κάνει τον οδηγό να είναι προσεκτικός με τη συνέστηση ότι κουβαλά δεκάδες ανθρώπους που πρέπει να τους πάει στο προορισμό τους. Ο δε επιβάτης να ξέρει ότι το όχημα δεν είναι πατίνι να τσουλά όπως θέλει αλλά όπως ορίζουν οι οδικοί κανόνες ο δε χώρος του δεν είναι ιδιοκτησία αλλά κοινόχρηστος για κάθε επιβάτη που οφείλει να τον σέβεται έχοντας κλειστά τα κινητά τηλέφωνα και χωρίς φωνασκίες και με ευγένεια απέναντι στους άλλους. Τότε η διαδρομή θα γινόταν ένα ευχάριστο ταξίδι. Αλλά και στους χώρους της οικονομικής συνεργασίας ο εργάτης υπεύθυνα να εκτελεί την εργασία του και ο εργοδότης ακριβοδίκαια να τον αμείβει πιστεύοντας ότι αποτελούν το αγκωνάρι της οικονομικής ζωής του τόπου. Το ίδιο σε κάθε φάση της κοινωνικής ζωής ακόμη και στους χώρους της ψυχαγωγίας. Η διασκέδαση είναι το άνοιγμα του παραθύρου για να μπει φρέσκος και ανανεωμένος αέρας στον ανθρώπινο θώρακα: Κάθε χαρά σου στη ζωή πρέπει να τη γλεντίζεις γιανάχεις δυνατή ψυχή τον κόσμο να βιγλίζεις.
Ένας βετεράνος Κρητικός άφησε να βγει από το στόμα του μια όμορφη κουβέντα: Ευθύνη να είσαι Κρητικός και ελεύθερος να ζήσεις . Άθελα του ο μουσουργός τούτος με το δοξάρι του λόγχισε το αγκαθώδες πρόβλημα του αυτεξουσίου : Έχεις ευθύνη όταν είσαι ελεύθερος και είσαι ελεύθερος όταν έχεις ευθύνη. Τα δύο μαζί συνθέτουν τον τέλειο τύπο του Κρητικού . Τα κρητικά χώματα που βαδίζομε δεν μοιάζουν καθόλου με εκείνα των άλλων χωρών που είναι μαύρα, σαπρόφυτα με βαριά αποφορά γεμάτα υγρασία ή τελείως αμμώδη και ξερικά. Τα δικά μας χώματα είναι φωτεινά ολόξανθα που ακτινοβολούν σαν κόσμημα και φωτίζουν τα βήματα κάθε διαβάτη προς την πρεπειά και την αξιοπρέπεια.
Κατόπιν όλων τούτων διερωτώμεθα. Είναι αυτή εικόνα της καθημερινότητας μας; η απάντηση είναι σιβυλλική : «το σιγάν κρείττων εστί του λαλείν». Ή με άλλα λόγια όταν θωρώ το άσχημο η ζάλη με τυλίγει, μα σαν σκεφτώ το όμορφο η σκέψη μου δροσίζει. Συμβαίνει δε αυτό διότι υπάρχει και το αντίθετο ρεύμα της ανευθυνότητας που το συμβολίζει το κύμα που μας έρχεται από τα βάθη της θάλασσας ως υδάτινο βουνό ξεσπά με ορμή πάνω στους βράχους τους αποσπά και τους τραβά στον πυθμένα του ή απλώνεται στη παραλία για να την απογυμνώσει και να μαγλυνίσει όλες τις πέτρες της. Που γίνονται διακοσμητικά μόνο στοιχεία και όχι χρήσιμα οικοδομικά υλικά. Πάνω του δε υ κουβαλά όλα τα τσόφλια της γης , τις σκόνες ,τις ακαθαρσίες και ενίοτε πετρελαιοκηλίδες που αφανίζουν την ενάλια ζωή. Τούτο το ρεύμα απλώνεται όπως η καπνιά που εισχωρεί μέσα και από τις πιο λεπτές χαραμάδες. Επἰσης σαν τον υιό της αρρώστιας δεν γνωρίζει σύνορα ή όπως τα ακατάστατα ζάλα του καβρού πάνω στη ποταμίδα με ανοιχτές πάντα τις δαγκάνες του για κάθε βλαστάρι και φύλλωμα . Τούτο αποτελεί την κατάπτωση της κοινωνίας, την αδράνεια, την απραξία, την πνευματική, ηθική και οικονομική καχεξία και πτώχεια . Το όμορφο και το ωραίο ευτελίζεται και ταπεινώνεται. Το δε φαύλο υποστηρίζεται και ενισχύεται. Έτσι η κοινωνία οδηγείται σε κατάσταση αγωνίας αβεβαιότητας και φόβου. Τούτο το φαινόμενο άραγε, πως πρέπει να αντιμετωπιστεί ; το δίδαγμα έρχεται από τα παλιά. Γνωστό είναι ότι στους χρόνους του Μεσαίωνα και τους Βυζαντινούς οι πόλεις ήταν περιτοιχισμένες με ισχυρά τοίχοι. Είχαν δε πόρτες που άνοιγαν το πρωί για την εργασία και έκλειναν το βράδυ για λόγους ασφαλείας. Τα τοίχοι δε γύρω - γύρω είχαν πολεμίστρες πίσω από την κάθε μια ήταν ο ετοιμοπόλεμος πολεμιστής που είχε την ευθύνη στο δικό του τομέα. Ένας τέτοιος ετοιμοπόλεμος πολεμιστής οφείλει να είναι ο κάθε σύγχρονος πολίτης προκειμένου να αντιμετωπίσει κάθε εμπόδιο και δυσκολία προστατεύοντας τη ζωή και την κοινωνία . Αντίθετα στις αρχαίες ελληνικές πόλεις τα τοίχοι εγκρεμίζοντο ως ανώφελα όταν εισήρχετο ο Ολυμπιονίκης δηλαδή η ενσάρκωση του ολοκληρωμένου ανθρώπου σωματικά και πνευματικά. Ακριβώς έτσι και καθένας σήμερα οφείλει άριστα να είναι συγκροτημένος με σωστές ιδέες, οράματα και πεποιθήσεις προκειμένου να μην παρασυρθεί και παραπλανηθεί από την ορμή του κάθε κύματος. Να μένει δε πάντα πιστός αγωνιζόμενος για το χρέος και το καθήκον του.
Αν θελήσουμε να ρίξουμε μια ματιά σε όλες τις ανθρώπινες γωνιές του κόσμου και τις δούμε μεταφορικά σαν περβόλια και αγροκήπια, θα διαπιστώσουμε, ότι τα φύλα τους είναι κιτρινισμένα, η ανθοφορία λειψή, η καρποφορία πικρή και πολλάκις φαρμακερή. Μας δίδουν δε το αίσθημα της ερήμωσης και εγκατάλειψης. Τούτο δε διότι λείπει το καθαρό «Ζών ύδωρ». Το χέρι της ευθύνης είναι εκείνο που θα ανοίξει τους κρουνούς των υδάτων για άφθονο πότισμα για καινούρια βλάστηση, καρποφορία και γονιμότητα. Το δε περιφρονημένο δένδρο της ζωής γεμάτο ξεράδια. Το κλαδευτήρι της ευθύνης είναι εκείνο που θα το καθαρίσει από τα ξεράδια θα ενισχύσει τα τρυφερά φύλλα και κλαδάκια για να ανανεωθεί. Τη δε κουφάλα του κορμιού του γεμάτη διοξίνες, βλαβερές σκουριασμένες και άχρηστες ιδέες πρέπει η σκαπάνη της ευθύνης να την καθαρίσει και να ρίξει μέσα της άσβεστο καμινίσιο ασβέστη για απολύμανση και ζωογόνηση. Ιδιαίτερη μέριμνα δε και φροντίδα να δοθεί στις παραφυάδες και στους νέους βλαστούς ώστε να έχουν μια πλήρη και ολοκληρωμένη εξέλιξη ανθοφορίας και καρποφορίας . Για να αποτελέσουν μια απέραντη και πανανθρώπινη δενδροστοιχία. Που θα είναι η νέα γαλαζοαίματη γενιά που θα βάλει το θεμέλιο για ένα σίγουρο αύριο. Ως είναι γνωστό ο χαρταετός για να φτάσει στα ύψη πρέπει να είναι δεμένος με ισχυρό ορμίδι που θα το κρατεί και θα το κινεί το χέρι της ευθύνης. Μόνο αυτή είναι εκείνη που χαρίζει την προσωπικότητα , την ανωτερότητα και την ανάδειξη του κάθε ατόμου. Ένα από τα χρησιμότερα εργαλεία του χωρικού παλιά και σήμερα είναι η μαναροσκαλίδα. - Εξέλιξης του διπλού πελέκεως της μινωικής εποχής αλλά και των λίθινων εργαλείων της νεολιθικής περιόδου -. Ο επιδέξιος χωρικός με το μανάρι κόπτει τα ξεράδια, τις αγριάδες, τα αγκάθια και όλα τα βλαβερά και άχρηστα στοιχεία . Με το πλατύ δε μέρος σκάβει καλλιεργεί και φυτεύει τον γόνιμο σπόρο. Ακριβώς αυτή τη διπλή μορφή οφείλει να έχει η έννοια της ευθύνης σήμερα στη ζωή. Από το ένα μέρος να αποβάλει και να περιορίζει το εντελώς άχρηστο υλικό και από το άλλο να γονιμοποιεί το πρόσφορο έδαφος. Γιατί βεβαίως ο περισσότερος όγκος του κύματος δεν είναι όλος βλαβερός, άλλα επιδεκτικός βελτίωσης και χρηστικότητας. Το παράδειγμα μας το παρέχει ο σύγχρονος Ολλανδός. Που με τα προχώματα και τις πομόνες του απομονώνει τη βλαπτική ορμή του κύματος και έτσι διασφαλίζει και γονιμοποιεί πλουσιοπάροχα τα εδάφη του. Το περισσότερο δε νερό της θάλασσας το οδηγεί στις απέραντες αλυκές για παραγωγή άλατος . Έτσι ακριβώς οφείλει να σκέπτεται ο κάθε υπεύθυνος πολίτης και κοινωνία .Με όλα τούτα και θαρρώ και πιστεύω ότι με όραμα το υψηλό αίσθημα της ευθύνης ως «το εντούτο νίκα» οφείλουν να προχωρήσουν οι σύγχρονοι λαοί και τα έθνη σε νέους νικηφόρους αγώνες και μάχες γιαμιά ανθρώπινη κοινωνία . Αυτό δε σαν πρόσταγμα της εποχής και γνώρισμα του πολιτισμού «Ιδού καιρό ευπρόσδεκτος….».
