Τελικά δεν αποτελούμε το φτωχό συγγενή της Ευρώπης

Του Νίκου Πολιουδάκη

Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ

Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών

Τελικά δεν αποτελούμε το φτωχό συγγενή της Ευρώπης, τον οποίο οι ευρωπαίοι «φίλοι» και εταίροι μας αγαπούν να βάλλουν σε κάθε ευκαιρία, προβάλλοντας τα κακώς κείμενα της χώρας μας και συνεπώς δυσφημώντας την (βλ. βίαια επεισόδια Ιουνίου, τις μέρες κατάθεσης του Μεσοπρόθεσμου στη Βουλή).

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και για τους εσωστρεφείς Άγγλους, καθώς όλη την εβδομάδα το Λονδίνο και άλλες μεγάλες πόλεις της χώρας θύμιζαν κρανία τόπου από τις φωτιές και τους βανδαλισμούς. Αναρχία, πλιάτσικο, κλοπές, τυφλή βία και συγκρούσεις με αστυνομικές δυνάμεις έκαναν την εμφάνισή τους, ενώ το «αντίπαλο» δέος δεν μπορούσε να λείψει από το «καυτό πανηγύρι». Ο λόγος για τους ακροδεξιούς και τις στρατιές ομοϊδεατών οπαδών ποδοσφαιρικών ομάδων, που θέλησαν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, με τη δικαιολογία ότι η αστυνομία δεν αρκεί για να καταστείλει τις βίαιες διαδηλώσεις.

Η όλη κατάσταση στο βρετανικό νησί θυμίζει τα «Δεκεμβριανά» του 2008, όταν και η Αθήνα είχε «καεί», με αφορμή το θάνατο του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου, από σφαίρα αστυνομικού. Και στην Αγγλία κάπως έτσι ξεκίνησαν τα πράγματα, με αφορμή το θάνατο 29χρόνου από αστυνομικά πυρά. Κι ενώ στις δύο περιπτώσεις σε αρχικό στάδιο υπήρξαν ειρηνικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας από πολίτες, οι ταραχές δεν άργησαν να έρθουν, με τα γνωστά σε όλους καταστροφικά αποτελέσματα. Καλές οι διαδηλώσεις, δικαιολογημένη η οργή του κόσμου, όμως το πλιάτσικο και τα οφέλη από την επικράτηση χαοτικών καταστάσεων δεν μπορούν να δικαιολογηθούν από πουθενά.

Στην Αγγλία συντηρητικοί πολιτικοί, αλλά και πολίτες έκαναν λόγο για αναγκαία παρέμβαση του στρατού, προς αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση του προβλήματος, με την κυβέρνηση να μη συμμερίζεται τις απόψεις αυτές. Το πλήγμα για την εικόνα της χώρας είναι μεγάλο ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων σε ένα χρόνο από τώρα, πράγμα που δε σταματά να σχολιάζεται από τα βρετανικά και τα διεθνή ΜΜΕ.

Το συμπέρασμα που βγαίνει από την έκρυθμη κατάσταση στην Αγγλία είναι ένα: Η «βιτρίνα» της πολιτισμένης, ήσυχης και πειθαρχημένης Αγγλίας έσπασε. Αρκεί να παραδειγματιστεί κανείς από το χώρο του ποδοσφαίρου στο νησί σε ότι αφορά το οπαδικό κομμάτι. Πριν 25 χρόνια περίπου η «σκληρή» Θάτσερ έβαλε σκοπό -και τα κατάφερε- να μην ξανανοίξει μύτη μέσα σε ποδοσφαιρικό γήπεδο. Μέχρι σήμερα είναι περιβόητη η γιορτινή ποδοσφαιρική ατμόσφαιρα στα αγγλικά γήπεδα, όπου δεν έχεις φόβο να επισκεφτείς και να απολαύσεις ωραία μπάλα. Η «βιτρίνα» αυτή, λοιπόν, είναι ολοκάθαρη προς τέρψιν του διεθνούς επαγγελματικού ποδοσφαίρου και του αντίστοιχου χορού δισεκατομμυρίων.

Ωστόσο, κανείς δε μιλάει για τις σφαγές που λαμβάνουν χώρα έξω και μακριά από τα αγγλικά γήπεδα, όπου στρατοί οπαδών συγκρούονται σε πολλές περιπτώσεις μέχρι θανάτου, πράγμα που ξεχνούν και οι εδώ θιασώτες της κάθαρσης του ελληνικού ποδοσφαίρου και της πάταξης της βίας, χρησιμοποιώντας ως ποδοσφαιρικό πρότυπο την Αγγλία.

Επειδή, λοιπόν, η ζωή στην Αγγλία είναι συνυφασμένη με το ποδόσφαιρο-χαρακτηριστικό είναι ότι ένθερμους οπαδούς που γεμίζουν το γήπεδο μπορεί να έχουν ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών- φυσικό είναι οι ίδιοι άνθρωποι να βρίσκονται τώρα στους δρόμους, είτε αντιπροσωπεύουν την ακροαριστερά ή την ακροδεξιά. Κι αν η Θάτσερ τους έκοψε το βήχα ες αεί(;) εντός των γηπέδων, δεν το κατάφερε να τους τον κόψει και εκτός. Δυστυχώς ούτε οι σημερινοί κυβερνώντες…