Οι Λακεδαιμόνιοι θεωρούνταν οι καλύτεροι πολεμιστές στην αρχαιότητα

Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη

Πολιτικού Επιστήμονα

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Οι Λακεδαιμόνιοι θεωρούνταν οι καλύτεροι πολεμιστές στην αρχαιότητα. Ήταν μια Δωρική πολεμική φυλή, η οποία αντιπαθούσε τη χειρωνακτική εργασία. Υπέταξε τους πληθυσμούς γύρω από τη Σπάρτη μέχρι τη Μεσσηνία και την Αρκαδία, εντάσσοντας τους υποταγμένους σε ένα καθεστώς δουλείας και εκμετάλλευσης, που όμοιό του δεν υπήρχε σε κανένα άλλο μέρος της Ελλάδας. Έχοντας τους είλωτες για να τους εξασφαλίζουν τον επιούσιο, εκείνοι είχαν το χρόνο να εξασκηθούν στην τέχνη του πολέμου από την ηλικία των επτά ετών. Παρέμεναν στρατιώτες μέχρι το 60ο έτος της ηλικίας τους, υποκείμενοι σε ξυλοδαρμούς, κοιμώμενοι στο πάτωμα, τρεφόμενοι με μέλανα ζωμό και υποχρεωμένοι να ομιλούν ελάχιστα, δηλαδή να λακωνίζουν. Η αποφοίτησή τους από τη στρατιωτική εκπαίδευση προέβλεπε το να σκοτώσουν ένα σκλάβο, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Επιπλέον, η πολιτεία της Σπάρτης αποφάσισε να ρίχνει στον Καιάδα -μια χαράδρα του Ταΰγετου- όσα παιδιά δεν μπορούσαν να γίνουν στρατιώτες, λόγω κάποιας σωματικής αναπηρίας ή δυσλειτουργίας.   

Το ρητό τους, το οποίο συμπύκνωνε τη φιλοσοφία τους, ήταν «ή ταν ή επί τας», που σημαίνει, είτε ότι θα γυρνούσαν από την μάχη ζωντανοί, κάτω από την ασπίδα τους, είτε νεκροί, μεταφερόμενοι πάνω στην ασπίδα τους, αλλά ποτέ σαν λιποτάκτες, έχοντας πετάξει την ασπίδα τους και έχοντας εγκαταλείψει το πεδίο της μάχης. Γενικά, η Σπάρτη ήταν μία  πόλη-κράτος, με ψυχολογία διαρκούς πολιορκίας, που δεν παρήγαγε  τέχνες, αρχιτεκτονική,  δράμα,  φιλοσοφία, επιστήμη και  όλα αυτά, με τα οποία συνδέουμε σήμερα την Κλασσική Ελλάδα.

Σήμερα ζούμε σε ένα καθεστώς σκληρής εξωτερικής πολιορκίας. Μας πολιορκεί το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Μας κατατρέχουν οι ίδιες οι επιλογές μας. Πληρώνουμε τον μέχρι τώρα τρόπο ζωής μας. Σε συνθήκες κρίσης, εκ των πραγμάτων, ο πολιτισμός και η παραγωγή σκέψης υποχωρούν και προτάσσεται η ανάγκη των Νεοελλήνων για επιβίωση. Κόβονται τα «περιττά έξοδα» όπως τα φροντιστήρια ξένων γλωσσών, οι διακοπές, οι άσκοπες μετακινήσεις,  η διασκέδαση, η επένδυση στη γνώση, στο βιβλίο, στη μελέτη της επικαιρότητας και εν γένει σε κάθε τι που δεν θεωρούμε απαραίτητο για την υλική μας αναπαραγωγή. Επενδύουμε στην ασφάλεια ως κράτος με φράχτες στον Έβρο, με ενίσχυση των αστυνομικών δυνάμεων, με περαιτέρω αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα σε ότι αφορά εγκλήματα κατά της ζωής και της περιουσίας. Επειδή αισθανόμαστε ανασφαλείς ως πολίτες, βάζουμε συναγερμούς και κάμερες στα σπίτια μας, τοποθετούμε τα κοσμήματά μας σε θυρίδες τραπεζών, προσέχουμε περισσότερο τα παιδιά και τους ηλικιωμένους και δίνουμε έμφαση στη διαπαιδαγώγηση που έχει ως κεντρικό δόγμα την άρνηση παροχής εμπιστοσύνης εξ ορισμού στον συνάνθρωπό μας, ασχέτως προϊστορίας, προθέσεων και χαρακτήρα. Αφήνουμε κατά μέρος το γεγονός και ασχολούμαστε με το φαινόμενο. Καταργούμε την πιθανότητα να γίνουμε καλύτεροι ως άνθρωποι, γιατί δεν μας ενδιαφέρει καν αυτή η προοπτική.

Σήμερα-περισσότερο από ποτέ- χρειαζόμαστε μια εκστρατεία αφύπνισης των απανταχού Ελλήνων. Μπορεί ο λαός να μην θέλει τις μεγάλες ιδέες. Είναι γεγονός ότι προτιμά τις φθηνές αλήθειες. Οι ηγέτες όμως δεν έχουν εκλεγεί για τα ευχάριστα. Επιλέχθηκαν για να υλοποιήσουν τα ωφέλιμα. Είναι όντως βαριά η ασπίδα. Θέλει νεφρά για να τη σηκώσεις. Την ελπίδα όμως από ένα λαό δεν μπορεί και δεν πρέπει να τη στερήσεις. Γιατί η ελπίδα σε κρατάει ζωντανό. Και τελικά οι μεγάλοι άνδρες αναδεικνύονται επειδή έχουν μεγάλες ελπίδες. Πραγματικοί ηγέτες είναι εκείνοι, που φυτεύουν δέντρα χωρίς να προσδοκούν να απολαύσουν τη σκιά τους.