Η επαρχία Αγίου Βασιλείου δοκιμάστηκε για τα καλά και το φετινό καλοκαίρι

Του Νίκου Πολιουδάκη

Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ

Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών

Η επαρχία Αγίου Βασιλείου δοκιμάστηκε για τα καλά και το φετινό καλοκαίρι από την πύρινη λαίλαπα κι ενώ βρισκόμαστε ακόμη περίπου στα μισά της περιόδου.

Κανείς δεν ξέρει αν ο πύρινος εφιάλτης ξυπνήσει πάλι τους κατοίκους της ταλαιπωρημένης αυτής γειτονιάς του νομού Ρεθύμνου ή πιάσει στον ύπνο και άλλους συμπολίτες σε άλλες περιοχές, κατά βάση ορεινές και δύσβατες. Κανείς δεν το ξέρει, εκτός από τους φυσικούς αυτουργούς της τεράστιας καταστροφής, που ενδέχεται να ετοιμάζουν νέα χτυπήματα.

Οι αρχές και μαρτυρίες κατοίκων έκαναν λόγο για εμπρησμούς από βοσκούς και πυρομανείς, που για λόγους αντεκδίκησης κατακαίνε βοσκοτόπια, μην υπολογίζοντας τις πιθανές προεκτάσεις. Αν αυτά ισχύουν -και δεν πρόκειται για καταπάτηση περιοχών προς μεταγενέστερη οικοδόμηση, αν και λίγο δύσκολο σε περιοχές που δεν χαρακτηρίζονται για την καλύτερη δυνατή προσβασιμότητα τους- πρόκειται για πράξεις εγκληματικές και πραγματικά «αυτοκτονικού» τύπου ενέργειες.

Αποτελεί αυτοκτονία, πρώτον, όσον αφορά τους κατοίκους/αγρότες των πληγέντων χωριών -στους οποίους σύμφωνα με τις πληροφορίες περιλαμβάνονται και οι μετρημένοι στα δάκτυλα εμπρηστές. Οι περιουσίες τους πλέον μετρούνται σε στρέμματα αποκαϊδιών, ενώ αναμένουν τώρα αποζημιώσεις από τη  πολιτεία.

Συνιστά αυτοκτονία, δεύτερον, σε ότι αφορά το τοπικό οικονομικό επίπεδο και μάλιστα στη συγκεκριμένη, άνευ προηγουμένου, τωρινή κατάσταση. Σα να μην έφταναν οι απεργίες των αυτοκινητιστών ταξί, που κρατούν την τοπική οικονομία πίσω, αλλά και η στάση ξενοδοχειακών μονάδων, που μολύνουν κατά καιρούς με λύματα θαλάσσια ύδατα (βλ. πχ πρόσφατα στη Σκαλέτα), ενώ αυτά θέλουν αν «πουλήσουν» στους ξένους επισκέπτες σε συνδυασμό με τη φιλοξενία. Οι πυρκαγιές αποτελούν το κερασάκι στην τούρτα των πληγμάτων στην τουριστική δραστηριότητα.

Είναι αυτοκτονία, τρίτον -αλλά βασικότερο και περισσότερο ουσιώδες- ό, τι έχει να κάνει με την καταστροφή, για άλλη μια φορά, της κρητικής γης. Ο αστικός τρόπος ζωής περιορίζεται στις κρητικές πρωτεύουσες. Η έκταση του φυσικού περιβάλλοντος, που περιλαμβάνει φυσικά τοπία από  βουνά, μαγικές παράκτιες περιοχές και στις περισσότερες περιπτώσεις συνδυασμό των δύο, εξακολουθεί να κατέχει τη μερίδα του λέοντος στην Κρήτη. Ο Ν. Ρεθύμνης αποτελεί ίσως το αντιπροσωπευτικότερο παράδειγμα στο νησί. Κι όμως «κάποιοι» δεν το σέβονται. Όσοι καταστρέφουν τη φύση, απλώς σταδιακά υποθηκεύουν το μέλλον τους, βάζουν σε κίνδυνο την υγεία τους και συμβάλλουν στη συνολική καταστροφή του σημαντικού για την επιβίωση του ανθρώπου περιβάλλοντος.

Ας κοιτάξουν οι «κύριοι» που δρουν εμπρηστικά για ψύλλου πήδημα ή για ιδιοτελή οφέλη να σταματήσουν. Διότι η ύπαιθρος αποτελεί την τελευταία ανάσα σε έναν κόσμο, που όσο η ανθρώπινη φάρα εξελίσσεται, στοχεύει να σηκώνει περισσότερους τσιμεντένιους τοίχους και να διαμορφώνει ανθρώπους άρρωστους από άγχος και από νέφος.

Υ.Γ. Πόσες φορές αλήθεια δε γυρίσατε στην πόλη σας ύστερα από κάποια εκδρομή στην ύπαιθρο και είπατε στην παρέα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, τη φράση: «Επιτέλους πίσω στον πολιτισμό!»; Να τον χαιρόμαστε…