Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν και έφυγαν

Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη

Πολιτικού Επιστήμονα

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Αφιερωμένο σε όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν και έφυγαν. Αφιερωμένο σε φίλους και σε χρόνους περασμένους. Αφιερωμένο σε όσους μια μέρα πάτησαν σε μια άγνωστη γη που έμοιαζε να έχει αιώνιο απόγευμα. Αφιερωμένο σε εσένα, σε εσάς, και σε μας. Αφιερωμένο σε όσους κατάλαβαν ξαφνικά ότι γύρω από την ακτή ο χαύνος αέρας γλάρωσε αγκομαχώντας, σαν να έβλεπε ανήσυχο όνειρο. Αφιερωμένο στα παιδιά που τους έκλεψαν το όνειρο, που τους στέρησαν την ελπίδα, που τους αφαίρεσαν τη ζωή. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους εσάς τους αναγνώστες της στήλης, που κάθε φορά που με συναντάτε μου δείχνετε την αγάπη σας για όσα έχω γράψει και την κατανόησή σας  για όσα έχω ξεχάσει να γράψω. Αφιερωμένο στην πόλη μας που όλοι αγαπάμε, πονάμε και φροντίζουμε. Την πόλη που δεν μπορούν οι λίγοι να της αλλάξουν την πορεία προς το καλύτερο, προς το άπιαστο, προς το ωραίο και προς το αληθινό.

Όνειρα θερινής νυκτός. Όνειρα που όλοι κάνουν. Όνειρα που είναι ζωντανά και υλοποιούνται.  Όνειρα που δεν ομολογούνται.  Όνειρα από εκείνα που μας αλλάζουν.  Κι ας υπάρχουν εφιάλτες που τρομάζουν. Δεν μας πτοούν τα όνειρα όσο ζωντανά κι αν είναι, τη στιγμή που η πραγματικότητα μας φοβίζει πιο πολύ. Μάθαμε ότι έπρεπε να μάθουμε. Ότι χρειάζεται το παιδί που έχουμε μέσα μας, το παιδί που ξέρει να ονειρεύεται: ότι δεν υπάρχει ορίζοντας τόσο μακρινός που να μην μπορείς να τον φτάσεις και να τον προσπεράσεις.   

Δεν γίνεται λόγος εδώ για το έργο του William Shakespeare. Όχι,  αγαπητοί αναγνώστες. Τα «Όνειρα Θερινής Νυκτός» είναι δικά μας, είναι ιδιοκτησία μας.  Δεν μπορεί κανένας να μας τα στερήσει. Δεν έχουμε εδώ γάμους του Δούκα της Αθήνας και της Βασίλισσας των Αμαζόνων. Δεν έχουμε νόμους που να καθορίζουν την πορεία της φαντασίας μας. Αρνούμαστε να υποκύψουμε σε εκβιασμούς. Δεν κάνουμε συμβιβασμούς. Και ότι έχουμε αποφασίσει να κάνουμε, το πράττουμε χωρίς εκβιασμούς. Και αν υποθέσουμε ότι ζούμε ανάμεσα σε άλλους, τίποτα δεν μας εμποδίζει να βάζουμε στόχους μεγάλους. Δεν έχει σημασία αν τους φτάνουμε, αν τους πετυχαίνουμε. Αρκεί που υπάρχουν εκεί ψηλά και κάθε μέρα βρίσκουμε ένα λόγο να ζούμε. Κάθε μέρα εντείνουμε τις προσπάθειές μας. Ακόμα κι αν το πείσμα μας μεγαλώνει με το χρόνο, ακόμα κι αν οι αντοχές μας μειώνονται με την ηλικία, ακόμα κι αν ο ήλιος δύει, εμείς σκεφτόμαστε την Ανατολή την ώρα εκείνη. Κι ας λένε κάποιοι ότι τίποτα δεν έχει μείνει. Έχουμε μείνει εμείς και κάνουμε τη διαφορά.

Πλούτη, πόνος, πανέμορφα τοπία, απομόνωση, θλίψη, χαρά, ιδρώτας, αίμα, δάκρυα. Δεν υπάρχουν όρια στα συναισθήματα, στις σκέψεις, στη λογική την ίδια. Δεν αντέχουμε τους δήθεν, απεχθανόμαστε τα βαρίδια. Δεν ακολουθούμε την πολιτική, δεν είμαστε αγανακτισμένοι, είμαστε εξοργισμένοι, αλλά συνειδητοποιημένοι. Ας μείνουν όνειρο θερινής νυκτός οι διακοπές μας. Εμείς μάθαμε να ζούμε και με τα λίγα. Ας μην αγοράσουμε καινούρια ρούχα το Δεκαπενταύγουστο. Και τα παλιά μας καθαρά είναι. Δεν μας τραβάνε οι εκπτώσεις με τις φουσκωμένες τιμές και τα είδη δεύτερης διαλογής. Δεν μας νοιάζει που οι αλλαγές δεν γίνονται δεκτές, γιατί εμείς δεν έχουμε ψωνίσει κάτι για να το αλλάξουμε.  Ο χρόνος πάντα θα κυλάει χωρίς επιστροφή. Κι ας μην μπορεί τίποτα να φέρει πίσω την ώρα του μεγαλείου, του ονείρου, του αγέρωχου δέντρου, της ταπεινής χλόης στον άνεμο. Εμείς θα συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε.