Και ο πιο ενάρετος άνθρωπος αποκτά αυθάδεια και φθόνο
Του Μανώλη Σκαρσουλή
Και ο πιο ενάρετος άνθρωπος αποκτά αυθάδεια και φθόνο. Η δύναμη και η ανεξέλεγκτη εξουσία προκαλεί την αλαζονεία και η αλαζονεία την αυθαιρεσία.
Η μεταμόρφωση των πολιτικών που ξαφνικά εισπηδούν σήμερα στους λειμώνες της εξουσίας είναι θεαματική, κυρίως σε ότι αφορά την κοινωνική συμπεριφορά. Δεν υπάρχει λ.χ. υπουργός – σε καμιά χώρα – που θα δεχόταν να ασκήσει τα καθήκοντα του με το παλαιό επίπεδο ζωής. Ο ένας μετά τον άλλο εγκαταλείπουν την πολυκατοικία για να εγκατασταθούν σε πολυτελή έπαυλη και να διάγουν βίο ασυμβίβαστο με την υπουργική αντιμισθία. Και ύστερα από καιρό αποκαλύπτονται ότι είναι ιδιοκτήτες ακινήτων, μέτοχοι σε μεγαλοεπιχειρήσεις, μεγαλοκαταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού. Πως γίνεται αυτό το θαύμα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα; Με τις οικογενειακές οικονομίες; Σύζυγοι πολιτικών και γραφειοκρατών εμφανίζονται με τέτοια αναιδή χλιδή που σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς έντιμη πολιτεία θα παρακαλούσε τουλάχιστον την επέμβαση του εφόρου.
Οι κορυφαίοι της εξουσίας ψυχαγωγούνται στα παλάτια και τα ιδιόκτητα νησιά διαφόρων κροίσων, «επιστήθιων φίλων μας» - ουσιαστικών ηγεμόνων του τόπου – ταξιδεύουν με τις θαλαμηγούς και τα αεροπλάνα των μεγιστάνων, με γενναιόδωρα αλλά άδηλα και κρύφια ανταλλάγματα.
Η επίδειξη δύναμης και μεγαλείου από τους ανθρώπους της εξουσίας ολοκληρώνεται με τη μηχανοκίνητη κουστωδία και τους σωματοφύλακες που αγρυπνούν στα «καραούλια» των κατοικιών των «επίσημων». Η εξουσία περιτριγυρίζεται ανέκαθεν από πάνοπλους φρουρούς. Ενδόμυχος τρόμος, εκφοβισμός των υπηκόων και αλαζονεία. Το ρόπαλο το σημερινό διεθνικό κλόμπ, αποτελεί διαχρονικό σύμβολο εξουσίας – κορύνη, ράβδος, μαγκλάβιον, ματσούκα, στειλιάρι, τσάταλο, μαγκούρα, κονταρόξυλο…
Η εξουσία υπερασπίζεται με πείσμα τα σύμβολα της, τα διακριτικά της ισχύος και της μεγαλοπρέπειας. Η πλήρης κομματικοποίηση του κράτους δημιούργησε προνομιούχων σε δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς με αποτέλεσμα ο αριθμός των κρατικών αυτοκινήτων να ανέρχεται σε μυριάδες. Εγκληματικές και προκλητικές σπατάλες και συγχρόνως εξαχρείωση των «ευγενών» της εξουσίας.
Προσκολλημένοι σ’ αυτά τα σύμβολα κυριαρχίας οι άνθρωποι της εξουσίας υπερασπίζονται όχι, όπως ισχυρίζονται, το «κύρος» του υπουργήματος, την σοβαρότητα δηλαδή και ποιότητα του έργου τους αλλά την προσωπική μεγαλομανία.
Το νοσηρό κλίμα της αλαζονείας και του αυταρχισμού επικρατεί σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας. Από τους προέδρους της δημοκρατίας και τους πρωθυπουργούς ως τους περιφερειακούς σατραπίσκους. Όλοι αξιώνουν «ψωρομεγαλεία», αυλοκόλακες και οσφυοκάμπτες. Το 1975 ένας νομάρχης, με εγκύκλιο προς τους προϊσταμένους όλων των υπηρεσιακών της επικράτειας του, καθόριζε το τελετουργικό της υποδοχής κατά τις επισκέψεις του: «Οφείλετε να υποδέχεσθε ημάς απαραιτήτως εις την είσοδον του χώρου ένθα λαμβάνει χώραν η εκδήλωσις και εν συνεχεία να συνοδεύτηκε ημάς μέχρι της προκαθωρισμένης θέσεως ένθα θα παραμένωμεν κατά την διάρκειαν της εκδηλώσεως, μετά το πέρας της οποίας θα συνοδεύητε πάλιν ημάς μέχρι του Νομαρχιακού αυτοκινήτου. Η παρούσα δέον όπως τηρηθεί αυστηρώς και μετά σχολαστικότητος».
