Όλα ξεκίνησαν όταν άστραψαν τα πρώτα φλας. Μου ήρθαν όλα στο μυαλό

Της Στελίνας Λαγουδάκη

Όλα ξεκίνησαν όταν άστραψαν τα πρώτα φλας. Μου ήρθαν όλα στο μυαλό. Έφερα στο νου μου την μορφή που είχα στα 18 . Τότε που έμαθα πως μια νέα ζωή αρχίζει για μένα. Θα ήμουν φοιτήτρια για 4 τουλάχιστον χρόνια. Και τώρα που επιτέλους πήρα το πολυπόθητο χαρτί στα χέρια μου, τα πράγματα ζορίζουν. Το αύριο που τόσο μαγικά μου είχαν επιτρέψει να φανταστώ, διαλύεται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα. Τόσο απλά. Και τα φλας έσβησαν. Ήρθαν τα δάκρυα μα κράτησαν για λίγο. Το χαμόγελο μας, όμως, δεν έσβησε. Εκείνη τη μέρα κανείς δεν είχε δικαίωμα να μας απαγορέψει να χαμογελάμε. Ούτε να κλαίμε. Αν και τα δάκρυα δεν ήταν μόνο από συγκίνηση. Όλα μας τα συναισθήματα βρήκαν τρόπο να φύγουν από μέσα μας. Φόβος, αγωνία και διαλυμένα όνειρα, βρήκαν μια πύλη για να χαθούν. Το πτυχίο μοιάζει με θησαυρό. Σήμερα. Μόνο για σήμερα.

Από αύριο το πτυχίο μου θα μπει είτε σε κορνίζα είτε σε έναν φάκελο και θα χωθεί κάπου. Από αύριο θα πιάσω την εφημερίδα και στο πρώτο μαγαζί που ζητάει πωλήτρια θα μπω και θα ρωτήσω. Ίσως να μου πουν πως είμαι πολύ καλή για αυτούς. Θα έχουν δίκιο. Βλέπεται δεν σπούδασα πωλήτρια. Αλλά τι να κάνω; Πόσο να επιβαρύνω τους δικούς μου; Αρκετά δεν έχουν δώσει για μένα; Ήρθε τώρα η στιγμή να σταθώ στα πόδια μου. Να είμαι εγώ υπεύθυνη για μένα. Δεν είναι εύκολο. Αλλά όλοι από κάπου αρχίζουν. Πρέπει να παλέψω. Όχι μόνο εγώ. Όλοι όσοι είναι σαν εμένα. Όλοι όσοι κάθονται χωρίς να κάνουν τίποτα. Όλοι όσοι αφήνουν τα όνειρα τους να τα πάρει ο άνεμος.  βλέπετε η ζωή είναι μια ανηφόρα… αν δεν παλέψεις και δεν κουραστείς, δεν θα φτάσεις ποτέ στην ευθεία που ακολουθεί. Και αυτή η ευθεία είναι πλέον το πιο μαγικό όνειρο που μας απέμεινε. Το μόνο όνειρο που δεν κατάφερε ακόμα να πάρει ο άνεμος και να χαθεί στη θάλασσα.