Αν και βρισκόμαστε μεσούσης της οικονομικής κρίσης- και ο Θεός ξέρει πότε θα δούμε φως στο τούνελ
Του Γιώργη Παπαδόσηφου
Αν και βρισκόμαστε μεσούσης της οικονομικής κρίσης- και ο Θεός ξέρει πότε θα δούμε φως στο τούνελ – αν δούμε, όλοι μας ανεξαιρέτως μόρφωσης, βιοτικού επιπέδου & πολιτικών αντιλήψεων, έχουμε γίνει Οικονομολόγοι (ελέω μνημονίου) για να εξηγήσουμε και να κατανοήσουμε τους νέους οικονομικούς όρους που έχουν μπει στη ζωή μας απότομα (SPREADS, ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ, ΠΤΩΧΕΥΣΗ κ.α.) αλλά και κοινωνιολόγοι για να αναλύσουμε τα αίτια και τα αποτελέσματα της σημερινής μας κατάστασης.
Όλοι μας λίγο – πολύ καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι για την σημερινή μας κατάσταση δεν φταίνε μόνο οι «άρπαγες» Πολιτικοί που με τις πράξεις τους ή καλύτερα με την απραξία τους υποθήκευσαν το μέλλον του τόπου. Το μερίδιο που τους αναλογεί «πέφτει» και στους πολίτες σ’ εμάς τους ίδιους που ανεχτήκαμε τέτοιου είδους πρακτικές.
Υπάρχουν όμως κοινωνικές ομάδες που εκμεταλλευόμενες την μεγάλη τους επιρροή στην μάζα, τη θέση τους στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι αλλά και την παντελή απουσία Κράτους Δικαίου, κατάφεραν να απαξιώσουν και με ένα ιδιαίτερο ρόλο και συμπεριφορά να αλλοιώσουν τον κοινωνικό ιστό του κράτους. Ο λόγος για τους μεγαλοδημοσιογράφους – μεγάλους δημοσιογραφικούς οργανισμούς – που σε πρωταγωνιστικό ρόλο και με τέλειο υποκριτικό ταλέντο έθρεψαν & ανέθρεψαν επί σειρά ετών ανομίες, σκάνδαλα και υπόγειες διαδρομές νομιμοποιώντας τις και εξωραΐζοντας τις στα μάτια των ανυποψίαστων μέχρι τώρα πολιτών – εξυπηρετώντας με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα συμφέροντά τους όπως οι ίδιοι ξέρουν καλά. Το πιο εξοργιστικό δε, είναι τα κροκοδείλια δάκρυα και τις πάσης φύσεως κριτικές που εξαπολύουν σήμερα για τα μάτια του κόσμου. Ο στρατευμένος κομματικός συνδικαλισμός το σαράκι και το «καρκίνωμα» στα σπλάχνα του ελληνικού κράτους επιτέλεσε στο επ’ άκρον την αποστολή του. Μια αποστολή που σκοπό είχε να διαβρώσει, τα ατομικά και συλλογικά εργατικά συμφέροντα των πολιτών και να καπηλευτεί την τυχόν επιρροή του στα κοινωνικά στρώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι μεγαλοσυνδικαλιστές μετεξελίχθησαν σε σπουδαίους κομματικούς επιτελάρχες με την πρώτη ευκαιρία που τους δόθηκε. Μία δυστυχώς μεγάλη μερίδα των Πανεπιστημιακών καθηγητών (όλων των βαθμίδων) εκμεταλλευόμενοι και αυτοί το κομματικό κράτος (υπό την μορφή των κομματικών – φοιτητικών εκλογών) ανέπτυξαν σχέσεις δούναι και λαβείν με εταίρους Πανεπι¬στημιακούς αλλά και φοιτητές και έχοντας την «σιγουριά της θέσης τους» αλλά και την κοινωνική αποδοχή από το σύνολο της Ελληνικής Κοινωνίας αποτέλεσαν «κερκόπορτα» για την διάλυση, την απαξίωση και την αποδόμηση του μεγαλύτερη πυλώνα της κοινωνίας και της Δημοκρατίας μας, την παιδεία. Είναι σίγουρο ότι οι μέρες που έρχονται είναι ιστορικές για τον τόπο μας και ο καθένας με τον τρόπο του θα αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν. Ας ελπίσουμε ότι τα φαινόμενα και τις πρακτικές που ακολουθούσαν πιστά τα ανωτέρα κοινωνικά στρώματα θα παραγκωνιστούν και στο τέλος θα αφανιστούν. Εξάλλου η ελπίδα πεθαίνει τελευταία!
