Γίνονται επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας; Πλήττεται ο τουρισμός μέσω της εικόνας της βίας
Του Νίκου Πολιουδάκη
Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ
Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών
Γίνονται επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας; Πλήττεται ο τουρισμός μέσω της εικόνας της βίας και των καταστροφών που κάνουν το γύρο του κόσμου, διατυμπανίζοντας ότι η πρωτεύουσα της χώρας μετατρέπεται σε εμπόλεμη ζώνη τις μέρες των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων.
Απεργούν οι οδηγοί ταξί πανελλαδικά, ενώ ταυτόχρονα πραγματοποιούν αποκλεισμούς λιμανιών, διαμαρτυρόμενοι για το «άνοιγμα» του επαγγέλματός τους; Και πάλι ο τουρισμός, ως βασική εθνική(;) πηγή οικονομικών εσόδων, βρίσκει τον «μπελά» του.
Η ζημιά, που προκαλείται στην τουριστική κίνηση από την αρνητική εικόνα που παρουσιάζεται στα διεθνή ΜΜΕ, είναι σίγουρα μεγάλη, ενώ «μεγαλώνει» σε μέσο και μακροπρόθεσμο στάδιο. Φτάνει να αναλογιστεί κανείς την εμπειρία ταλαιπωρίας, που έχουν ζήσει οι τωρινοί ξένοι επισκέπτες στη χώρα μας τις τελευταίες ημέρες με την απεργία των ταξί και την οποία μεταφέρουν τώρα και θα μεταφέρουν στις χώρες προέλευσης τους κατά την επιστροφής τους.
Η «κακή» εικόνα λοιπόν είναι το κλασικό -υπαρκτό και βάσιμο σε μεγάλο βαθμό- επιχείρημα που θέτουν οι κυβερνώντες, αλλά και επιχειρηματίες που ζουν από τον τουρισμό, απέναντι στις αντιδραστικές συμπεριφορές των μαζών που αντιδρούν σε νέα μέτρα ή νομοσχέδια. Συνοδευόμενο, πάντα, από τα επιχειρήματα της ήδη δυσμενούς κατάστασης της χώρας και του ότι ο τουρισμός, εποχικός ή μη, δίνει «φαΐ¨» σε πολλές οικογένειες συμπολιτών μας. Πράγματα, που επίσης ισχύουν.
Ωστόσο, ισχύει και το ότι μεγάλος μέρος της ελληνικής κοινωνίας μαστίζεται από την οικονομική κρίση, αντιδρώντας στη συνεχόμενη υπονόμευση του παρόντος και του μέλλοντός του. Οι οδηγοί ταξί, για παράδειγμα, στην πόλη του Ρεθύμνου ήδη έχουν δεχτεί μεγάλο πλήγμα λόγω της εγχώριας οικονομικής κρίσης και του μειωμένου τουριστικού κοινού, καθώς εξυπηρετούν κόσμο ως και 40% κάτω σε σχέση με το παρελθόν. Επομένως, η απελευθέρωση λογικά σημαίνει μια χαριστική βολή για αυτούς -όπως και για συναδέλφους τους σε άλλες περιοχές της Ελλάδας-, καθώς ο αυξανόμενος ανταγωνισμός δεν μπορεί να είναι βιώσιμος. Επίσης, δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός πως ιδιοκτήτες ταξί δεν έχουν αποπληρώσει ακόμη τις παχυλής αξίας άδειες.
Συνεπώς, όποιος πλήττεται -ουσιαστικά κι όχι όποιος «ξεβολεύεται»- δεν μπορεί να κάτσει με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας κάποιο θαύμα. Η αντίδραση και η διαμαρτυρία είναι απολύτως φυσιολογική. Δυστυχώς, ωστόσο το φαινόμενο της «πλατείας» φαίνεται να περιορίζεται. Η αντίδραση-αγανάκτηση, που μάλλον εκτονώθηκε με αφορμή τα γεγονότα βίας το διήμερο 29-30/Ιουνίου και «ξεφούσκωσε» το φαινόμενο της συγκέντρωσης στις πλατείες, αποδυναμώθηκε, πέρα από την συνεπαγόμενη πρόκληση φόβου στις μάζες, από το γεγονός ότι ξεκίνησε χρονικά «ανάποδα». Ο κόσμος, έτσι κι αλλιώς, άργησε πολύ να αφυπνιστεί και το εγχείρημα της πλατείας ήρθε ως συνέχεια της πλατείας της Μαδρίτης. Η πραγματική όμως πρώτη αγανάκτηση δεν εκφράστηκε ποτέ.
Πολύ εύστοχα ο συγγραφέας Θανάσης Χειμωνάς, μιλώντας σε εκπομπή γνωστού ραδιοφωνικού σταθμού, εξέφρασε την άποψη ότι το κατέβασμα στις πλατείες έπρεπε να επακολουθήσει μιας πρώτης προσωπικής «επανάστασης». Μιας διαμαρτυρίας, που θα λάβει χώρα στον προσωπικό εργασιακό χώρο του καθενός, εκφράζοντας, ατομικά και συλλογικά, τα όποια παράπονα στην εργοδοσία. Η πλατεία ως ατομική και μαζική έκφραση θα έπρεπε να έπεται. Ποτέ δεν είναι αργά πάντως για μια αναθεώρηση δράσεων, διότι η αγανάκτηση είναι δεδομένη και υπαρκτή.
