Η Ιουλία ήταν μια λεπτή, όμορφη και δυναμική γυναίκα, τριανταδύο χρόνων
Του Μανώλη Σκαρσουλή
Η Ιουλία ήταν μια λεπτή, όμορφη και δυναμική γυναίκα, τριανταδύο χρόνων. Έμοιαζε τόσο πολύ με άγαλμα της Αφροδίτης, που όταν ήταν στο Πανεπιστήμιο ήτανε πάντοτε επίκεντρο συζητήσεως. Στο Πανεπιστήμιο ήταν η καλύτερη φοιτήτρια και είχε βγει με τα πιο όμορφα αγόρια. Δεν έκρυβε τις επιθυμίες της. «Εγώ θέλω το καλύτερο απ’ όλα και τίποτε λιγότερο» συνήθιζε να λέει. Οι επιδόσεις της στο Πανεπιστήμιο αποδείκνυαν δύο πράγματα: Πρώτα, ότι είχε την ικανότητα για μάθηση κι έπειτα ότι είχε όρεξη για δουλειά. Η Ιουλία ήθελε να πάρει το πτυχίο της με άριστα και αν ήταν ανάγκη να αποστηθίσει ασήμαντες πληροφορίες για να το καταφέρει, θα το έκανε. Τελικά;, αποφοίτησε αριστούχος και παντρεύτηκε την πρώτη εβδομάδα μετά την αποφοίτησή της.
Ο Γιώργος δεν ήταν «ο γόης» της παρέας, αλλά ήταν έξυπνος, αθλητικός και αρκετά φιλόδοξος. Είχε αποκτήσει ένα πτυχίο Ανωτάτης Εμπορικής. Σε σχέση με την Ιουλία όμως , ο Γιώργος δεν ήταν τόσο ανταγωνιστικός ούτε τόσο δυναμικός, αλλά και οι δυο τους βασικά ήθελαν τα ίδια πράγματα από τη ζωή: δυο παιδιά, ένα καλό αυτοκίνητο, ένα μεγάλο σπίτι και ένα αξιοπρεπές επάγγελμα. Ο Γιώργος ήταν αποφασισμένος να δουλέψει όπου χρειαζόταν για να επιτύχει αυτά τα πράγματα και ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή όσο έπαιρνε απ’ αυτή αυτά που ήθελε.
Ο Γιώργος και η Ιουλία γνωρίστηκαν σε μια «θρησκευτική» σύναξη και λίγο καιρό μετά από την πρώτη τους συνάντηση, ο καθένας είπε στον εαυτό του για τον άλλο : «Αυτό είναι που θέλω!» Στην αρχή και οι δυο τους έκαναν «το δύσκολο» για να καλύψουν τις πραγματικές τους επιθυμίες. Σ’ αυτές τις «θρησκευτικές» συνάξεις υπήρχε η έντονη προσδοκία ότι όλοι θα συμπεριφερθούν μ’ ένα «ευσεβή» τρόπο. Και ο Γιώργος, και η Ιουλία συμπεριφέρθηκαν όπως απαιτούσε το περιβάλλον, για να μπορούν να βλέπονται. Καθ’ όλη την διάρκεια της συνάξεως ο καθένας σκεπτόταν την υπέροχη στιγμή που θα βρίσκονταν μόνοι οι δυο τους και θα εξέφραζαν ο ένας στον άλλο τα τρυφερά συναισθήματά τους. Αυτή η ρομαντική και μαγική στιγμή ήρθε σύντομα και δεν ήρθε μόνο μια φορά αλλά αρκετές. Το ρομαντικό και μαγικό αυτό συναίσθημα όμως δεν κράτησε πολύ. Ο πατέρας του Γιώργου πάντοτε του έλεγε ότι το ερωτικό συναίσθημα είναι προσωρινό και ότι ή πρέπει να παντρευτείς μια κοπέλα ή να την ξεγράψεις. Έτσι κι αλλιώς η συναισθηματική αυτή έκσταση συνήθως τελειώνει απότομα. Ο Γιώργος δεν πίστευε τον πατέρα του μέχρι τη δεύτερη επέτειο του γάμου του. Τότε η Ιουλία ήταν έγκυος, άρρωστη και αποκρουστική. Η Ιουλία ποτέ δεν είχε πολύ συχνά όρεξη για έρωτα. Χρειαζόταν μια εβδομάδα να προετοιμαστεί για την περίοδό της και μια εβδομάδα μετά για να αναρρώσει. Έτσι, ο Γιώργος, ήταν τυχερός αν περνούσε μια καλή εβδομάδα το μήνα μαζί της. Τώρα που ήταν έγκυος, ήταν τόσο ελκυστική, όσο θα μπορούσε να είναι ένας ελέφαντας. Τα πρωινά ήταν άρρωστη και το βράδυ κουρασμένη, για να εκφράσει τα ελάχιστα ερωτικά συναισθήματά της. Ο Γιώργος όμως δεν απελπίστηκε εντελώς. Είχε την ελπίδα ότι μετά τη γέννα, τα μαγικά και ρομαντικά συναισθήματα θα ξανάρχονταν. Έτσι για να περάσουν οι οκτώ μήνες της αναμονής του μωρού πιο ευχάριστα, ο Γιώργος αποφάσισε να αγοράσει μια φωτογραφική μηχανή και μέχρι να γεννήσει η Ιουλία είχε γίνει ειδικός στη φωτογραφική τέχνη.
Τους πρώτους πέντε μήνες μετά τη γέννηση του γιού τους, ο Γιώργος και η Ιουλία ήταν σε έκσταση. Εκτός από τις εκατοντάδες φωτογραφίες που πήραν, ο Γιώργος ανακάλυψε τις εξαιρετικές διανοητικές δυνατότητες που είχε ο γιός τους και η Ιουλία χαρίσματα που θα του εξασφάλιζαν τη θέση του πρωθυπουργού. Μια έκσταση, όμως, που βασίζεται σε τόσο απώτερα μελλοντικά σχέδια, δεν μπορεί να κρατήσει πολύ χρονικό διάστημα., ειδικά όταν το παιδί σου έχει διάρροια, όταν το δέρμα του έχει ευαισθησία στο Baby Lino και πρέπει να φοράει πάνινες πάνες και όταν το πλυντήριο είναι χαλασμένο και θα πρέπει να πλένεις., 30 πάνες την ημέρα στο χέρι. Δεν υπάρχει κανένας που να φωτογραφίζει λερωμένες πάνες και ο Γιώργος δεν ήταν εξαίρεση. Κι όταν είσαι πνιγμένος σε λερωμένες πάνες όπως ήταν η Ιουλία, το τελευταίο πράγμα που σκέπτεσαι είναι ποιος θα είναι ο πρωθυπουργός σε τριάντα πέντε χρόνια. Έτσι ο Γιώργος προσπάθησε να φτιάξει το πλυντήριο, η Ιουλία καθάρισε τις πάνες και οι δυο τους άρχισαν να ονειρεύονται για το μεγάλο σπίτι που ήθελαν να αποκτήσουν.
Η οικονομική τους κατάσταση δεν ήταν επαρκής για το σπίτι που είχαν ονειρευτεί. γι’ αυτό το λόγο αποφάσισαν να αγοράσουν ένα αυτοκίνητο. Μάζεψαν όλα τα σχετικά περιοδικά και γύρισαν όλα τα καταστήματα αυτοκινήτων σχολιάζοντας και εξετάζοντας κάθε αυτοκίνητο με τον ίδιο ζήλο που σχολίαζαν και μελετούσαν την Αγία Γραφή στις θρησκευτικές συνάξεις. Σε ένα πράγμα ήταν σύμφωνοι και οι δύο. ότι το νέο τους αυτοκίνητο έπρεπε να είναι από τα καλύτερα που θα υπήρχαν στην αγορά. Η μόνη διαφορά μεταξύ τους ήταν αν θα ήταν ένα Ferrari, BMW, Mercedes, ή Alfa Romeo. Είχαν ασκηθεί να βλέπουν τους εαυτούς τους ανώτερους απ’ αυτούς που οδηγούσαν ένα Volkswagen και δεν θα δεχόντουσαν ούτε να κοιτάξουν ένα Fiat 127 ἠ 128. όπως δε θα δεχόντουσαν να καλέσουν έναν «αγράμματο»παπά στο σπίτι τους να κάνει ευχέλαιο. τελικά μετά από δυο χρόνια αποφάσισαν να αγοράσουν ένα Mercedes Coupe. Ο Γιώργος ήθελε να το οδηγήσει σε Rally, αλλά η Ιουλία δεν το ενέκρινε. Έτσι, ο Γιώργος έπρεπε να αρκεσθεί στο να οδηγεί το νέο του αυτοκίνητο, από το σπίτι του στη δουλειά. Όταν οδηγούσε είχε μια αίσθηση δυνάμεως. Η επιτάχυνση της μηχανής ήταν ένα είδος νιρβάνα, μια νιρβάνα όμως που κράτησε μόνο πέντε μήνες. Ο Γιώργος δεν μπορούσε ν’ αντέξει την πυκνή κυκλοφορία στους στενούς δρόμους και το πρόβλημα του παρκαρίσματος. Εξάλλου, μετά απ’ ένα χρόνο τα έξοδα του αυτοκινήτου είχαν γίνει τεράστια. Απογοητευμένος πια απ’ το αυτοκίνητό του, ο Γιώργος είπε σ’ένα φίλο του : «Ένα αυτοκίνητο που ανταποκρίνεται στις επιθυμίες του, μπορεί να σε βοηθήσει να ξεχάσεις μια γυναίκα που δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτές, μέχρι ένα σημείο.
Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ζευγαριού τώρα ήταν αφιερωμένο στο να αναζητούν και να λατρεύουν το σπίτι των ονείρων τους. Μελέτησαν διαφορετικά σχέδια και διέσχισαν όλη την Αττική μέχρι να καταλήξουν σ’ αυτό που ήθελαν. Αυτή η διαδικασία κράτησε περίπου ένα χρόνο. Εξασφάλισαν μάλιστα και ένα δάνειο, για να μπορούν να τελειώσουν το σπίτι τους πιο γρήγορα. Δεν άντεχαν να περιμένουν άλλο. Η Ιουλία δεν έμενε ικανοποιημένη με ένα μέτριο σπίτι σ’ ένα πολυκατοικημένο προάστιο της Αθήνας. Ήθελε κάτι πιο φυσικό, πιο παρθένο. Γι’ αυτό ξόδεψαν όσα χρήματα είχαν φυλάξει,. για να διαμορφώσουν το γύρω απ’ το σπίτι τους χώρο όπως τον ήθελε αυτή.
Χωρίς αμφιβολία, το σπίτι ήταν ένας αρκετά μεγάλος μπελάς, που κάλυψε για λίγο την ανία της καθημερινής τους ζωής. Αν κάποιος απ’ τους δύο είχε σταματήσει για λίγο, για να συνειδητοποιήσει αυτή την ανία, ίσως η ζωή τους να είχε εξελιχθεί διαφορετικά. Κατάφεραν όμως να είναι διαρκώς οι απασχολημένοι, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν τα χρήματα για τις μηνιαίες δόσεις, έτσι που να μην μπορούν να δουν αυτή την ολοφάνερη πραγματικότητα.
Αφού ξόδεψαν όσα χρήματα είχαν οικονομήσει, αποφάσισαν να δανεισθούν χρήματα από ένα γνωστό. Για να τα βγάλουν πέρα, ο Γιώργος χρειάστηκε να πιάσει μια δουλειά για τα Σαββατοκύριακα. Η εξάντληση που ένιωθε δουλεύοντας επτά ημέρες τη βδομάδα, τον βοήθησε να ξεχάσει όλες, τις συναισθηματικές του ανάγκες που παρέμειναν ανεκπλήρωτες. Τις ώρες που δε δούλευε, η «ανάγκη να ξεχάσει» πίεζε το Γιώργο να ασχολείται διαρκώς με το νέο σπίτι. Την ίδια ανάγκη είχε και η Ιουλία, που έμενε στο σπίτι μόνη της για ώρες με το παιδί. Γι’ αυτό, τις ώρες που δεν ασχολιόταν με το σπίτι, προσφέρθηκε να βοηθήσει σε διάφορους συλλόγους για κοινωνική δράση. Τις ώρες που ο Γιώργος δε δούλευε και η Ιουλία δεν είχε να πάει σε κάποια συνεδρίαση, χρησιμοποιούσαν και οι δυο τους όλη τους την ενέργεια, για να διορθώσουν και να διαμορφώσουν το σπίτι τους. Φύτεψαν λουλούδια. Αγόρασαν έπιπλα. Ξερίζωσαν τα λουλούδια που φύτεψαν και φύτεψαν άλλα. Προσπάθησαν να πουλήσουν τα έπιπλα που είχαν αγοράσει για να αγοράσουν άλλα. Μέσα σ’ ένα χρόνο, οι ίδιοι έβαψαν τα εσωτερικό του σπιτιού τους δύο φορές. για να πετύχουν τα χρώματα που τους ικανοποιούσαν. Παρ’ όλες τι δυσκολίες που είχαν, άρχισαν να σχεδιάζουν διάφορους τρόπους για να επεκτείνουν το σπίτι τους. Τρία χρόνια μετά από τότε που μετακόμισαν, στο νέο τους σπίτι, άρχισαν να πλήττουν. είχαν φυτέψει το μικρό κήπο τους που με λαχτάρα περίμεναν ν’ αναπτυχθεί, αλλά τώρα που αναπτύχθηκε η φροντίδα του είχε γίνει μπελάς. Ο Γιώργος δεν μπορούσε πια να φανταστεί τον εαυτό του σαν μεγάλο γεωργό. Ένας μεγάλος γεωργός δε ζει σε δύο στρέμματα γης. Αλλά και η Ιουλία δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό της σαν μια δούκισσα που ζει στο παλάτι της. Μια δούκισσα δεν καθαρίζει μόνη της το παλάτι της. το είδωλό τους είχε αρχίσει να ραγίζει.
Ο Γιώργος και η Ιουλία είχαν αποκτήσει ότι καλύτερο μπορούσε να αποκτήσει ένα ζευγάρι, με τις δικές τους οικονομικές δυνατότητες, αλλά όταν εξαφανίστηκε η φανταστική μαγεία που περιέβαλε κάθε σχέδιο και γεγονός της καθημερινής τους ζωής, πανικοβλήθηκαν και οι δύο. Όταν ο Γιώργος πήρε προαγωγή σε μια νέα θέση στη δουλειά του, το ζευγάρι ενθουσιάστηκε για λίγο αλλά και αυτός ο ενθουσιασμός δεν κράτησε πολύ. Το έριξαν μετά στις ταβέρνες, αλλά και αυτό άρχισε να γίνεται δαπανηρό. Μετά το έριξαν στο τέννις. Πόσες φορές όμως μπορεί ο ένας να κερδίσει τον άλλο, μέχρι να βαρεθούν και οι δυο τους. Όσες φορές προσπάθησαν να καθήσουν στο σπίτι τους, βρήκαν ότι είχαν ελάχιστα θέματα να συζητήσουν. Όσο παράξενο και να φαινόταν, το να δεχθούν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά ήταν Taboo, υπήρχε μια άγραφη σύμβαση μεταξύ τους να μη μιλήσουν για την πλήξη που ο ένας έφερνε στον άλλο. Η σύμβαση αυτή είχε και τον όρο ότι έπρεπε να δοκιμάζουν πάντα κάτι καινούργιο, αλλά αυτό το «κάτι» ήταν πάντοτε περιορισμένο στο μικρό κόσμο που ζούσαν. Το χειρότερο απ’ όλα ήταν ότι όταν ένιωσαν αυτή τη πλήξη, ο καθένας τους τα έβαζε με τονε αυτό του, γιατί ό,τι περίμεναν το περίμεναν μόνο απ’ τον εαυτό τους. Δεν χώρισαν ποτέ. Δε βρήκαν ποτέ κάτι άλλο πέρα απ’ τον εαυτό τους. Παρέμειναν μέχρι το τέλος της ζωής τους ένα απ’ αυτά τα συμβατικά, θλιβερά ζευγάρια, με τα οποία εφοδιάζει την κοινωνία μας, το νέο πνεύμα, που θέλει το γάμο μια ιδιωτική και αποκλειστικά ανθρώπινη υπόθεση, με το συνδικαλισμό και αποκλειστικά ανθρώπινη υπόθεση, με το συνδικαλισμό του, τις νομικές του διατάξεις, το καταναλωτικό του μένος και το απέραντο και αθεράπευτο κενό.
Τοι δράμα τους όμως δεν τελείωσε εδώ, γιατί στην απελπισία τους προσπάθησαν να πιαστούν απ’ τα ταλαίπωρα παιδιά τους για να ικανοποιήσουν τις ανικανοποίητες ανάγκες τους και έτσι θα δημιούργησαν σίγουρα τις προϋποθέσεις για ένα άλλο χαμηλότερο σκαλί στου κακού τη σκάλα, που τελειώνει στο βάραθρο.
Γραφή : π. Φιλόθεου Φάρου
