Τον τελευταίο καιρό μαζί με τις κλεψιές, τις ρεμούλες και τις ατιμωρησίες των πολιτικών
Του Κώστα Π. Μανιά
Τον τελευταίο καιρό μαζί με τις κλεψιές, τις ρεμούλες και τις ατιμωρησίες των πολιτικών έκανε την εμφάνισή της στη χώρα μας και ένα είδος συμπεριφοράς του λαού σε βάρος των πολιτικών μας, που οι τελευταίοι αυτή τη συμπεριφορά την χαρακτηρίζουν τρομοκρατία. Να είναι τυχαία αυτή η συμπόρευση των τραγικών συμπεριφορών των πολιτικών σε βάρος του λαού, με τις συμπεριφορές του λαού; Δεν νομίζω. Και αναφέρομαι όταν μιλώ για τρομοκρατία του λαού, σε κανένα αυγό… σε καμιά μαλακιά ντοματούλα… ή σε κανένα άπαχο αγελαδινό δροσερό γιαουρτάκι. Άντε και σε κανένα γιουχάισμα. Για τις μολότοφ, τα καδρόνια και τα μάρμαρα που εκσφενδονίζονται κατά καιρούς από κουκουλοφόρους προς κάθε κατεύθυνση δεν θα μιλήσω. Γι’ αυτά ας μιλήσουν οι εκάστοτε κυβερνήτες που τα ξέρουν καλύτερα. Ο λαός λοιπόν, δεν κουβαλάει μαζί του ούτε σάκους, ούτε σφυριά και φυσικά ούτε φορά κουκούλες, απλά γιατί δεν είναι στην κουλτούρα του, δεν ταιριάζει στον πολιτισμό του, όσο βάρβαρα κι αν του συμπεριφέρονται εκείνοι που διαχρονικά τον κυβερνούν, που βέβαια οι βαρβαρότητες των σημερινών δεν έχουν προηγούμενο. Αν στο σημείο αυτό, θα θέλατε και την ταπεινή μου γνώμη στη λεγόμενη – κατά τους πολιτικούς μας – τρομοκρατία του λαού. Γιουχαΐσματα, αυγουλάκια, ντοματούλες και δροσερά άπαχα γιαουρτάκια θα σας έλεγα δίχως δισταγμό πως τα θεωρώ απόλυτα δικαιολογημένα και αυτό για τους βασικούς λόγους. Ο πρώτος, γιατί είναι όλα οικολογικά, ο δεύτερος γιατί είναι ανώδυνα και προπαντός με την κρίση που περνούμε, τα περισσότερα δίδουν μια διέξοδο στα αγροτικά μας προϊόντα, φτάνει να προσέχουν αυτά να μην είναι εισαγόμενα. Αλλά καιρός να σοβαρευ¬τούμε. Αν με ρωτούσατε, εγώ το γιουχάισμα θα το απέρριπτα, γιατί δεν δημιουργεί τζίρο, και συνοδεύεται από βρισιές που δεν μας ταιριάζει και φτύσιμο που δεν αξίζει να χαλούμε το σάλιο μας. Τα αυγά και οι ντομάτες δημιουργούνε βέβαια μια κίνηση στην αγορά, με λεκιάζουν τα ρούχα. Και κοτζάμ πολιτικούς με λεκιασμένα το σώμα και τη συνείδηση, ε! πολύ δεν πάει να κυκλοφορεί και με λεκιασμένα ρούχα; Τώρα θα μου πείτε, ας αγοράσει άλλα, να δώσει και δουλειά στην αγορά… Αυτό ωραίο ακούγεται, μα πώς να βγει στην αγορά, που φοβάται τη γιούχα…; Μένω, λοιπόν, στο γιαουρτάκι που δροσίζει και καθαρίζει εύκολα. Αλλά κι αν δεν καθαρίσει; Άσε να κυκλοφορούν επιτέλους οι πολιτικοί μας σαν λευκές περιστερές. Βέβαια εδώ προκύπτει ένα μικρό προβλημα¬τάκι. Ενδεχομένως, μερικοί πολιτικοί να κάνουν δίαιτα και το με πολλά λιπαρά γιαουρτάκι να τους πέφτει βαρύ. Γι’ αυτό προτείνω να είναι με λίγα λιπαρά που δεν βλάπτει πουθενά. Τελειώνοντας θα κάνω και στους παρασκευαστές γιαουρτιού μια παράκληση. Να προμηθεύουν το γιαούρτι σε λογικές τιμές, μα προπα¬ντός να μην το νοθεύσουν όταν πηγαίνει για χρήση γιαουρτό¬μα¬τος. Και για να γίνω σαφέστερος: είμαι υπέρ του γιαουρτόματος, για να τους δίνομε το μήνυμα με τα τόσα που τραβούμε από δαύτους, πώς… είμαστε ακόμα ζωντανοί…
