Μίλαγα προχτές με μια φίλη. Τέθηκε, μεταξύ άλλων, στη συζήτηση το θέμα της τάσης αυτοπροβολής

Του Εμμανουήλ Ακουμιανάκη

Πολιτικού Επιστήμονα

E-mail: [email protected]

http://soixantedix.blogspot.com/

Μίλαγα προχτές με μια φίλη. Τέθηκε, μεταξύ άλλων, στη συζήτηση το θέμα της τάσης αυτοπροβολής που διακατέχει κάποιους ανθρώπους. Δηλαδή, η διαπίστωση από εμάς ότι σε ότι κάνουν, δεν το επιχειρούν απλά επειδή τους αρέσει,  αλλά επειδή πασχίζουν να κερδίσουν τον έπαινο, την επιδοκιμασία και την αναγνώριση των υπολοίπων. Αυτή είναι μια διττή ερμηνεία που αφορά τα κίνητρα ενός εκάστου σχετικά με το τι τον οδηγεί στην επιλογή μιας συγκεκριμένης ενέργειας. Από την άλλη πρέπει να ερμηνεύσουμε τον τρόπο που η ενέργεια αυτή γίνεται αντιληπτή από τους υπόλοιπους. Με άλλα λόγια πρέπει να αποδείξουμε ότι πίσω από κάθε επιλογή των ανθρώπινων όντων βρίσκεται το κίνητρο για προβολή που θα «ανοίξει πόρτες» και συνάμα θα δώσει ευκαιρίες για κοινωνική ανέλιξη και απόκτηση καθολικής αναγνώρισης. Θα επιχειρήσω σήμερα μέσα από τη στήλη μας να αποδείξω, ότι αυτό σε αρκετές περιπτώσεις είναι μια λανθασμένη πρόσληψη της ενέργειας που λαμβάνει χώρα. Κι αυτό γιατί η αφετηριακή παραδοχή ότι όποιος κάνει κάτι, το κάνει με σκοπό το συμφέρον, συνήθως μας οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα.

Αν η προβολή, προκαλεί το κοινό αίσθημα, η προκλητική τάση αυτοπροβολής και η φιλαρέσκεια ορισμένων να βρίσκονται μπροστά στο φακό της κάμερας ή στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων -χωρίς προφανή αιτία τις περισσότερες φορές- εκμηδενίζει και την ελάχιστη ανοχή να ενσκήψει κάποιος σε παραγράφους αυταρέσκειας και σε φωτογραφίες στημένων χαμόγελων,  σαν  να διαφημίζονται αστραφτερές οδοντοστοιχίες, απορρυπαντικά  και οδοντόκρεμες.  Κι όμως:  η αδυναμία κάποιων να μιλάνε στον εαυτό τους στον καθρέφτη, προκαλεί αηδία και αποστροφή όταν εστιάζει στο κοινωνικό κάτοπτρο. Είναι πρόσωπα του παραεκκλησιαστικού, του κοινωνικού και του παραπολιτικού χώρου.   Δυστυχώς αρκετά δημοσιογραφικά μέσα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, με πολλά ή με λίγα χρήματα, ενδίδουν στη ματαιοδοξία τους.

Είναι τίμιο και αντρίκιο να γράφεις επώνυμα. Να λες και να ισχυρίζεσαι ότι νομίζεις, να έχεις καθαρή άποψη και το θάρρος της γνώμης σου και ότι πρεσβεύεις να το υπογράφεις.  Υπάρχουν άνθρωποι που γράφουν φανερά στον τύπο, στα blogs, στα κοινωνικά δίκτυα. Γράφουν κρυφά σε προσωπικά ημερολόγια.  Γράφουν στο εσωτερικό μέρος του εξωφύλλου των τετραδίων τους. Γράφουν στα κενά και στις λευκές σελίδες των βιβλίων τους. Ζωγραφίζουν πάνω στο σώμα τους.  Στιγματίζουν την ψυχή τους.  Γράφουν τη ζωή τους όπου θέλουν και αφήνουν σε κοινή θέα εκείνα, που αυτοί κρίνουν ότι μπορούν να διαβαστούν από άλλους. Και υπάρχουν κι εκείνοι που διαβάζουν επειδή τους αρέσει το διάβασμα. Και χαίρονται να διαβάζουν γιατί μαθαίνουν. Δεν γράφουν κάποιοι για να τους μάθουν οι άλλοι. Γράφουν για τον εαυτό τους και όποιος θέλει τους διαβάζει.  Και όποιος δεν μπορεί επώνυμα να γράψει κάτι ως απάντηση, ας μην βαφτίζει τη ζήλια και το «θάψιμο» ως  ερώτηση. Προσωπικά θεωρώ ότι οι αυτοβιογραφίες είναι εσφαλμένες εικόνες  του εαυτού εκείνων που τις γράφουν και εκφράζουν την επιθυμία  για όλα όσα θα ήθελαν να είχαν κάνει.  Απολογίες ζωής είναι και σίγουρα όχι αντικειμενικές αξιολογήσεις. Δεν πρέπει τελικά σε αυτή τη ζωή να απαντώνται όλα τα «γιατί».  Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει πάντα προφανής εξήγηση σε ότι κάνουμε. Και όπως και η φίλη μου θα έλεγε: Δεν πρέπει να κοιτάς ποτέ πίσω ρωτώντας «γιατί;». Πρέπει πάντα να κοιτάς μπροστά λέγοντας «γιατί όχι;».