Φαίνεται πως είναι ανάγκη να επανασυμφωνήσουμε σε αυτόν τον τόπο για πράγματα που έμοιαζαν αυτονόητα
Του Χαράλαμπου Ν. Κοκονά
Φαίνεται πως είναι ανάγκη να επανασυμφωνήσουμε σε αυτόν τον τόπο για πράγματα που έμοιαζαν αυτονόητα. Στη Δημοκρατία έχει θέση η αντίθετη άποψη, η κριτική, η διαμαρτυρία. Κάθε μορφή όμως βίας είναι καταδικαστέα απ’ όλους. Έχουμε καταλήξει ότι η Κοινοβουλευτική δημοκρατία παραμένει, με τις όποιες αδυναμίες της, το καλύτερο πολίτευμα. Άλλωστε και ιστορικά, κάθε φορά που δοκιμάστηκε η διάδοχη κατάσταση, υπήρξε πάντοτε χειρότερη.
Δεν αρκεί, όμως, να μένουμε σε διαπιστώσεις και καταδίκες επεισοδίων, που γίνονται απ’ όλους μέχρι… την επόμενη φορά. Καταδίκες που αναδύουν πολλές φορές και άρωμα υποκρισίας. Υποκρισία από πολιτικούς χώρους που καταδικάζουν, ενώ λίγο πριν, εξέφεραν εμπρηστικό λόγο – για λίγους ψήφους άραγε; – Υποκρισία από πολίτες, με το κύρος μάλιστα που τους δίνει ο τίτλος του Πανεπιστημιακού, του διανοούμενου, του πνευματικού ταγού, που διασπείρουν τη σπίθα του μίσους. Υποκρισία από τα ΜΜΕ που, με λίγες εξαιρέσεις, υιοθετούν το λαϊκισμό αντί για έγκυρη ενημέρωση , από νωρίς το πρωί έως αργά το βράδυ για λίγες μονάδες τηλεθέασης…
Είναι άραγε δίκαιο μετά να ζητάμε ευθύνες από τον απλό πολίτη, που σε τελική ανάλυση αισθάνεται ανασφάλεια για το μέλλον, βλέπει το εισόδημά του να μειώνεται ξαφνικά και όλα αυτά μέσα σε ένα θολό τοπίο παραπληροφόρησης ή τουλάχιστον ελλιπούς ενημέρωσης;
Είναι, ίσως, η πρώτη φορά που κοιτάμε ως κοινωνία τον καθρέπτη και προφανώς αυτό που βλέπουμε δε μας αρέσει. Το απότομο τέλος του παιχνιδιού, όπως το ζήσαμε ως σήμερα, προκαλεί οργή. Κάποιοι ξεβολεύονται και είναι εύκολο να χειραγωγήσουν αυτούς που, κυρίως, πλήττονται. Σήμερα μπορείς να είσαι δημοφιλής, αρκεί να καταφερθείς εναντίον βουλευτών και εναντίον του πολιτικού συστήματος εν γένει. Κι όμως δε θα έπρεπε να μας προκαλεί έκπληξη. Τα πρώτα σημάδια για το πόσο «εύφλεκτη» είναι η κοινωνία, είχαν φανεί με τα επεισόδια του 2008, συνεχίστηκαν ένα χρόνο πριν που είχαμε τα πρώτα φαινόμενα άσκησης βίας σε βουλευτή και τρεις αθώοι άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί
Φαίνεται πως στη σημερινή μας κοινωνίας έχουμε χάσει την αλληλεγγύη για τον διπλανό. Οι θεσμοί απουσιάζουν, όπως απουσιάζει και η συνείδηση της αστικής τάξης. Είναι ανάγκη το πολιτικό σύστημα να φροντίσει για την κατανομή βαρών με κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι ανάγκη να μπει ένα τέλος στα φαινόμενα της ατιμωρησίας δια παντός. Αν αυτά δε γίνουν, σύντομα θα κληθούμε να καταδικάσουμε για ακόμη μια φορά επεισόδια.
Η κυβέρνηση πιστεύω ότι έχει πάρει το μήνυμα. Πρέπει να τα αλλάξει όλα: Από τα στημένα παιχνίδια στο ποδόσφαιρο, ως τα πανεπιστημιακά μας ιδρύματα. Το χρωστάει σε όλους εμάς και κυρίως στις γενιές που έρχονται…
