Μεσούσης της τουριστικής περιόδου, τα έργα εντός της πόλης του Ρεθύμνου

Του Νίκου Πολιουδάκη

Πτυχιούχου Επικοινωνίας & ΜΜΕ

Καποδιστριακού Παν/μίου Αθηνών

Μεσούσης της τουριστικής περιόδου, τα έργα εντός της πόλης του Ρεθύμνου, αλλά και πέριξ αυτού (βλ. πεζοδρόμηση και ασφαλτόστρωση στην περιοχή των Μισιρίων), συνεχίζονται. Πόσο έγκυρο να διενεργούνται έργα τώρα, ναι μεν βελτιωτικά, αλλά που ταλαιπωρούν δε ντόπιους και επισκέπτες από το εξωτερικό, η ήδη ταλαιπωρημένη τοπική οικονομία θα το δείξει.

Η οδός Δημακοπούλου, μία από τις κεντρικότερες, ακόμη φτιάχνεται. Ας είναι, λένε ότι το καλό πράγμα αργεί να γίνει. Μακάρι να ολοκληρωθεί το έργο όσο πιο αργά γίνεται, φτάνει να μην έχουμε εικόνες όπως της προσφάτως ανακαινισμένης οδού Γερακάρη, η οποία χαρακτηρίζεται από πολλά πασαλείμματα και χρήζει  πολλών «μπαλωμάτων».

Επίσης, δυτικά της πόλης, η λεωφόρος Σταμαθιουδάκη «ανοιγοκλείνει» συνέχεια εξαιτίας των καθημερινών εργασιών. Τις πρωινές ώρες, που τις περισσότερες φορές οι εξερχόμενοι από το Ρέθυμνο προς τα δυτικά αναγκάζονται να παρακάμπτουν, και τις ώρες αιχμής του μεσημεριού το κυκλοφοριακό χάος είναι αναπόφευκτο. Αυτό συμβαίνει διότι, λόγω της περιόδου, μεγάλα οχήματα διέρχονται μέσα από την πόλη, καθώς επίσης και γιατί πολλοί οδηγοί, ως «αθάνατοι Ελληναράδες», δεν υπακούν στις σημάνσεις των πινακίδων παραβιάζοντας τες ή κάνουν στάση στην άκρη του δρόμου παρακωλύοντας τους υπολοίπους οδηγούς.

Πιο πέρα, στον κόμβο Ατσιποπούλου αποτελεί τύχη ή θαύμα -όπως θέλει ας το χαρακτηρίσει ο αναγνώστης- που δεν έχει συμβεί κάποιο σοβαρό τροχαίο ατύχημα, πράγμα που έχει θίξει πολίτης ξανά μέσα από την εφημερίδα μας. Η φωτεινή σηματοδότηση ήταν και είναι επιτακτική, ειδικά την περίοδο αυτή με τους ξένους επισκέπτες, αλλά και τους προερχόμενους από την πρωτεύουσα παραθεριστές. Οι προτεραιότητες άλλοτε τηρούνται κι άλλοτε όχι, ο καθένας κάνει ότι θέλει όταν βρεθεί στο άναρχο αυτό σημείο.

Επανερχόμενοι στα του κέντρου, λύση στο πρόβλημα του πολίτη Ρεθεμνιώτη αποτελούν τα δίκυκλα. Ωστόσο, ο κίνδυνος που ελλοχεύει για τους δικυκλιστές είναι τεράστιος, αν αναλογιστεί κανείς τη συμπεριφορά των ντόπιων «ιπποτών της ασφάλτου» και την άγαρμπη οδήγηση πολλών τουριστών, που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στην εδώ οδική συμπεριφορά ή απλώς έχουν μάθει αλλιώς.

Λύση, επίσης, αποτελούν και τα ποδήλατα, τουλάχιστον για τις ηλικιακές ομάδες που έχουν τη δυνατότητα να εξυπηρετηθούν με αυτά στις δουλειές τους στο κέντρο, αλλά και τις κοντινές περιοχές. Πράγμα, που μειώνει εκ των πραγμάτων το κυκλοφοριακό κομφούζιο και απαλλάσσει τον πολίτη από το άγχος του παρκαρίσματος και την απειλή της κλίσης από τη δημοτική αστυνομία σε ένα καθεστώς εξολοκλήρου ελεγχόμενης στάθμευσης, ενώ προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια και την ευκαιρία για σωματική άσκηση.

Ακόμη, εφόσον το Ρέθυμνο κατέχει τα πρωτεία πανελλαδικά στην τιμή της βενζίνης και μετά την κατάργηση του πλαφόν, οι Ρεθεμνιώτες, που μπορούν να την «περάσουν» και χωρίς αυτοκίνητο στην καθημερινότητά τους, ας προτιμήσουν το φιλικό για την τσέπη ποδήλατο, αλλά και για το περιβάλλον -διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε και την οικολογική πλευρά του θέματος.

Όπως και να μετακινείται πάντως κανείς, τα έργα στους δρόμους συνεχίζονται. Τουλάχιστον, για να μη μεμψιμοιρούμε, υπάρχει μια κινητικότητα που στοχεύει στην βελτίωση της εικόνας της πόλης. Φτάνει τα χρονοδιαγράμματα να τηρούνται ή καλύτερα, τα έργα να ξεκινούν σε περιόδους που δε χαρακτηρίζουνται από ελπίδες ανάκαμψης της ρεθυμνιώτικης οικονομίας και ει δυνατόν να ολοκληρώνονται πριν από αυτές. Απλή λογική…