Το ’χω πει πολλές φορές. Θα το επαναλάβω. Το να έχει ένας ηγέτης μια μικρής χώρας φιλικές σχέσεις

Του Κώστα Π. Μανιά

Το ’χω πει πολλές φορές. Θα το επαναλάβω. Το να έχει ένας ηγέτης μια μικρής χώρας φιλικές σχέσεις, με ηγέτες μεγάλων χωρών, δεν είναι κατ΄ ανάγκη κακό. Αντίθετα μάλιστα όταν οι φιλίες στηρί¬ζονται σε μια αμοιβαιότητα αποβαίνουν προς το καλό και των δυο λαών. Όταν όμως οι εκπρόσωποι των μεγάλων χωρών, τις φιλίες με τις μικρές χώρες, τις συνιστούν πάντοτε με αποκλειστικό γνώμονα, και πάντα μονομερώς για τα συμφέροντά τους, τότε οι φιλίες αυτές για τις μικρές χώρες γίνονται καταστροφικές. Η μεγάλη δύναμη, η «υπερδύ¬ναμη» - όπως την αποκαλούν – έχει δώσει πολλές φορές δήγματα, για το πώς ενώνει τις φιλίες με τις άλλες και προπαντός με τις μικρές χώρες. Οι φιλίες με αυτόν τον αδηφάγο «γίγαντα» συνοδεύονται με υποταγή άνευ όρων των μικρών χωρών στα άνομα και εγκληματικά τους συμφέ¬ροντα. Αυτό το νόημα άλλωστε έχουν οι μυστικές συνομιλίες στα σκοτεινά μπουντρούμια του «Λευκού Οίκου», με ηγέτες ή υποψήφιους ηγέτες.

Όποιος συρθεί σε μυστικές συνομιλίες και δεν υποταχθεί στις απαιτήσεις  του αιμοσταγή «γίγαντα», αν είναι ήδη ηγέτης, ούτε ψύλος στον κόρφο του Λαού που ηγείται. Αν δεν έχει γίνει ακόμη ηγέτης δεν θα γίνει ποτέ. Και αν με την απαίτηση του λαού του, καταφέρει και γενεί, θα έχει άσχημο τέλος. Και σ’ αυτό έχουμε πολλά τραγικά παραδείγματα. Ο αείμνηστος Ανδρέα Παπανδρέου μεταξύ άλλων μορφών που τον είχαν προσάψει, - πέρα για πέρα άδικες κατά την ταπεινή μου γνώμη, - ήταν και αυτή του Ανθρώπου των Η.Π.Α..

Με το μέγα πολιτικό εκτόπισμα που διέπετε, κατάφερε να βάλει πολλά πράγματα στη θέση τους, και να χαλάσει τη σούπα στο κατεστημένο της εποχής, αφού για χάρη του μεσολάβησε μια συταστή δικτατορία από το κατεστημένο και τους μεγάλους πάτρωνές του, για να έρθει μετά την πτώση της ισχυρότερος. Ο Ανδρέας Παπανδρέου λοιπόν, με συνθήματα όπως η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, και το η Ελλάδα δεν είναι ξέφραγο αμπέλι, λεχτικά ως τότε άγνωστα, επιτρέψανε στον Έλληνα να σταθεί περήφανος στα πόδια του, ύστερα από πολλές δεκαετίες εθνικής υποταγής. Τριάντα χρόνια μετά, ο γιος του αείμνηστου Ανδρέα, κατάφερε να κάνει την υποταγή της προ Ανδρέα εποχής, οχρειά. Σήμερα, την Ελλάδα ο μικρός Γιώργος Παπανδρέου, δεν την έχει απλά μετατρέψει σε ξέφραγο αμπέλι με τις επιλογές του. Την παρέλαβε μια βαριά άρρωστη, και κάλεσε τους πάσης φύσης όρνια να την σκυλέψουν. Ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας παρασυρμένος από τα συναισθήματά του για την δεύτερη πατρίδα του, λειτούργησε στις μεγάλες αποφάσεις που είχε να πάρει, σαν Ελληνοαμερικάνικος. Αυτό δυστυχώς είναι μια μεγάλη αλήθεια, και σ’ όποιον αρέσει. Αυτές οι επιλογές δεν θα ήταν κατ’ ανάγκη κακές, αν δεν φέρνανε τη χώρα σε επικίνδυνες δίχως επιστροφή ατραπούς. Το Δ.Ν.Τ. για τη χώρα μας δεν ήταν μονόδρομος. Τον κάνανε μονόδρομο, και τώρα πληρώνουμε – και θα πληρώνουμε μέχρι τελικής εξάντλησης – τις συνέπειες. Για να αντιστραφεί η σημερινή κατάσταση, μια ελπίδα μοναχά μας απομένει. Να φύγετε το ταχύτερο όλοι σας, και στη θέση σας να έρθει ένα επιτελείο από εγνωσμένης ακεραιότητας προσωπικότητες, με έναν, - γιατί όχι – Μπερλουσκόνι, χωρίς να είναι απαραίτητα και καραγκιόζης; Θυμάστε κάτω από ποιές συνθήκες προέκυψε ο Μπερλουσκόνι; Μέσα από μία φαυλότητα παρόμοια με τη δική μας προέκυψε. Γι’ αυτό οι Ιταλοί έχουν μνήμη ελέφαντα, και τον ανέχονται τόσα χρόνια. Τη λύση αυτή, μονάχα οι πολιτικοί δεν πρέπει να τη θέλουν. Η λύση αυτή, ίσως αποτελέσει και μια αφορμή, να απαλλαχτούμε από τη μάστιγα της οικογενειοκρατίας.