Σκεπτόμενος το καινούργιο άρθρο μου  που θα θίγει ένα ακόμη πρόβλημα του Φοιτητή, ήρθε στο μυαλό μου οι πανεπιστημιακές παραδόσεις.

Σκεπτόμενος το καινούργιο άρθρο μου  που θα θίγει ένα ακόμη πρόβλημα του Φοιτητή, ήρθε στο μυαλό μου οι πανεπιστημιακές παραδόσεις.

Σε κάποια από αυτές, είχε έρθει για να διδαχτεί ένας άνθρωπος από μια ευάλωτη ομάδα. Ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι-πάντα με συνοδό- αλλά παρόλα αυτά συνεπέστατος στις υποχρεώσεις του.

Στα περισσότερα πανεπιστήμια συνειδητοποίησα πως  δεν υπάρχουν ράμπες αναπήρων. Εάν επιθυμεί να  κινηθεί κάποιος στο χώρο είναι απαραίτητη η προστασία του από κάποιο συνοδό. Μόνος του δεν υπάρχει περίπτωση να τα καταφέρει. Αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια ακόµη και μπροστά στις εισόδους των σχολών όπου κάνουν την πρόσβαση στους φοιτητές πιο δύσκολη.

Κεντρικά κτίρια όπως η Βιβλιοθήκη, ή πολλές γραμματείες τµηµάτων θεωρούνται “απαγορευμένα” για όσους έχουν κινητικά προβλήματα. Αυτή είναι η ελευθερία πρόσβασης στη μόρφωση για όλους; Δεν νομίζω.

Η δημιουργία  ραμπών αναπήρων δεν είναι κάποιο είδος φιλανθρωπίας, αντίθετα είναι το στοιχειώδες αλλά πολύ βασικό δικαίωμα της μετακίνησης των αναπήρων και της υγιούς εναρμόνισης τους με το περιβάλλουν όπου ζουν, εργάζονται και μορφώνονται.

Ας καταφύγουμε  πρώτα στη σκέψη και έπειτα στη δράση, για να αποδείξουμε πως η «αναπηρία» είναι τελικά χαρακτηριστικό κάθε πόλης  που εμποδίζει τους ανθρώπους της να κινούνται ελεύθερα.

Βάιος Ντάφος-Φοιτητής Φιλολογίας