Τις μέρες αυτές έγινε στη Βουλή η συζήτηση για την κύρωση του κρατικού προϋπολογισμού του οικονομικού έτους 2011. Κολοκύθια τούμπανα! Τι να υπολογίσεις και τι να προϋπολογίσεις;

Σε μια χώρα, όπου οι επενδύσεις έχουν σταματήσει, οι υπεύθυνοι πολιτικοί για το κατάντημά της μένουν ατιμώρητοι, μικροεπιχειρήσεις δεν μπορούν να αντέξουν και βάζουν λουκέτο, μισθωτοί και συνταξιούχοι πλήττονται από τις μειώσεις στις απολαβές τους, εργαζόμενοι απολύονται ή αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο της απόλυσης, νέοι, σπουδασμένοι ή μη, μένουν άνεργοι, η ψήφιση του προϋπολογισμού αποτελεί κάτι το τυπικό -εφόσον ψηφίζεται κάθε χρόνο- και ουτοπικό. Για να υπολογίσεις κάτι, προς όφελος τη αναπτυξιακής πολιτικής, πρέπει αυτό το «κάτι» τουλάχιστον να υπάρχει ή να έχει θετικό πρόσημο. Το θέμα είναι πως το «ταμείον είναι μείον» και δυστυχώς θα συνεχίσει να είναι, ελέω ΔΝΤ. Επομένως, στην εποχή της κυριαρχίας των ξένων συμφερόντων για ποιο προϋπολογισμό μπορούν να μιλούν στο κοινοβούλιο;

> Χαρακτηριστικά είναι τα ξεσπάσματα του ανεξάρτητου βουλευτή, Γρηγόρη Ψαριανού στη συνεδρίαση της 21ης Δεκεμβρίου και του βουλευτή του ΛΑΟΣ, Βελόπουλου στη συζήτηση της επομένης. Ο κ. Ψαριανός ανέλυσε με έντονο ύφος τα πολύ-ειπωμένα παραπάνω, ενώ κι οι δύο στάθηκαν στο «καθεστώς» ατιμωρησίας των επίορκων πολιτικών. Ο πρώτος μίλησε για ανάγκη αλλαγής του νόμου «περί ευθύνης βουλευτών», προκειμένου να «πληρώνουν» όσοι παρανομούν και να μην παραγράφονται οι εγκληματικές καταχρήσεις τους, ενώ ο κ. Βελόπουλος, ευθαρσώς, ανέφερε πως όλοι εντός του κοινοβουλίου γνωρίζουν τα ονόματα αυτών που τα «έφαγαν». Το ζήτημα της τιμωρίας των παρανομούντων βουλευτών είναι πάντα επίκαιρο κι ευτυχώ που υπάρχουν πολιτικοί, που επιμένουν να ασχολούνται με αυτό. Διότι η δράση των πολιτικών απέναντι σε πολιτικούς που κάνουν «λάθη» δεν πρέπει να έγκειται στη διαγραφή των δευτέρων από την εκάστοτε κοινοβουλευτική ομάδα, επειδή τόλμησαν να υπερψηφίσουν ή να καταψηφίσουν νομοσχέδια ανεξάρτητα από την παραταξιακή γραμμή (βλ. Μπακογιάννη υπέρ μνημονίου, Παπαχρήστο κατά πολυνομοσχεδίου). Η ίδια η πολιτική ελίτ πρέπει να «σπάει τα αποστήματα» και να μη δίνει το δικαίωμα σε κανένα να φτάνει στο σημείο να αυτοδικεί (βλ. ξυλοδαρμό Χατζηδάκη).

Το κοινοβούλιο αποτελεί τον εκφραστή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και τον εκπρόσωπο/μικρογραφία του λαού, που βάσει του Συντάγματος «κυριαρχεί». Ωστόσο, φαίνεται πως εντός της Βουλής η κατάθεση της ψήφου δεν αποτελεί αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα του βουλευτή/πολίτη, ενώ στον «πραγματικό» κόσμο οι ατασθαλίες ή σοβαρότερα αδικήματα των απλών πολιτών συνήθως δεν μένουν ατιμώρητα. Άρα, για ποια μικρογραφία μπορούμε να μιλάμε;

Υ.Γ. Ζητώ συγγνώμη από τους αναγνώστες του «ΡΕΘΕΜΝΟΥΣ», όσους το πρόσεξαν ή δεν το πρόσεξαν, για το βεβιασμένο μου λάθος στο άρθρο μου «ΚΟΙΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΕΛΟΣ;» της 18ης Δεκεμβρίου. Η ταινία «ΕΛ ΓΚΡΕΚΟ» δεν είναι δημιούργημα του Παντελή Βούλγαρη, αλλά του Γιάννη Σμαραγδή. Άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε. Τουλάχιστον να μην κοστίζουν σε άλλους. Ακούτε κύριοι βουλευτές; Καλές Γιορτές να έχουμε.

Νίκος Πολιουδάκης,

Πτυχιούχος Επικοινωνίας & ΜΜΕ,

Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών